|
|
|
|
|
|
Fotografía de W.U.V. unhos fotógrafos espectaculares.
Realmente impresionante esta fotografía.
Características da Troita.
CARACTERÍSTICAS.
| Nome científico: |
Salmo trutta fario ( Lin. 1758).
Taxonomía:
Os Actinopterygii son peixes con aletas radiadas.
|
||||||||||||
| Nome galego |
Troita
A troita, tamén se chama truita ou trutia.
|
||||||||||||
| Nome castelán |
Trucha común
En castelán chámase trucha ou trucha común.
|
||||||||||||
| Controversias: |
Voume a inclinar por considerar a nosa troita como Salmo trutta fario (troita de río) e por contra o reo como o Salmo trutta trutta (reo).
Na fotografía unha troita autóctona galega (Área zona oriental de Ourense) , de feito está sacada dun río de alta montaña de Galicia que en ningún momento foi repoboado. Ten unha librea incrible, pero repito que hai moitas diferencias na librea según os ríos onde se colla a troita. Según os meus datos a pesar das malas repoboacións dos últimos anos en Galicia inda se conserva bastante pura as nosas troitas autóctonas, sin duda souperon defenderse, foi unha casualidade xa que as repoboacións que se fixeron eran totalmente acientificas. Soio un 5% da troita actual en Galicia ten rasgos híbridos de centroeuropea. Menos mal... O estudio da Universidade de Santiago revela que hai en Galicia sete estirpes de troita autóctona: Área cantábrica, Rías Baixas, Miño alto (Lugo), Miño baixo (Ourense, A Guardia), Limia, Zona Oriental de Ourense e Costa da Morte. A súa vez estas sete divisións reúnense en tres: Atlántico, Miño Alto e Sil. A idea hoxe, febreiro do 2007 é recoller troitas destas estirpes e criar exemplares para repoboar con estas troitas. Xa se está a facer actualmente por parte da Consellería de Medio Ambiente. ¡Xa era hora!. ¡Enhoraboa!. Dicen que veremos os resultados en dous a tres anos.
|
||||||||||||
| Dimensións: |
Pero pode alcanzar ata 1 metro en grandes ríos e encoros.
Ten sobre 17 cms os dous a tres anos. Ata 60 cm e 8 kgs. de peso en Galicia (a troita de río maior da que teño noticia, quitando as pachangas dos encoros, botou 8.5 kg. e colleuse preto de Leiro no río Avia en Ourense), e digo en Galicia xa que noutros lugares pode botar ata 1,40 m e 20 Kg. Unha troita record censada actualmente é de 16 kg, e foi pescada na Arxentina. En España está censada unha troita de 10 anos no río Najerilla na Rioxa: botou 97 cms. de longa e 10,2 kg. peso. Foi pescada no ano 1972. Nota: O parecer está censada outra troita de 17,5 kg no río White River en Arkansas que o record actual. Por certo unha troita pode vivir ata 18-20 anos, o término medio é de 6-7 anos. Ver troitas moi grandes dos ríos galegos e outras.
Investigacións en Galicia Talla Media/anos vida
|
||||||||||||
| Identificación: |
A boca pasa da vertical do ollo...
Vexamos con detalle datos da librea das troitas: Ollo a librea das troitas comúns, pode ser moi dispar.
Estas son algunhas, sacadas da www do meu amigo Miguel. A troita indoeuropea ten menos pintas que a troita nosa. En Galicia, actualmente febreiro do 2007, un 5% das troitas son híbridas. A miña experiencia na provincia de Ourense e a seguinte: Ríos de Montaña:
Pintas vermellas no lombo. Aleta adiposa por riba do lombo cerca da aleta caudal. Mancha negra xunto do ollo, bastante característica.
Hoxe en Galicia hai moitos tipos de librea nas troitas. A auténtica (para mín) ten manchas avermelladas no lombo, manchas rodeadas dun halo blanco, non ten pintas na aleta caudal pero si nas dorsais, ten mais ben manchas obscuras polo lombo. Unha mancha negra máis grande xunto o ollo. ( Na fotografía vese perfectamente estas cousas).
A distinción entre a femia e o macho non é fácil: A femia ten dous orificios anais, mentras que o macho soio ten un. Tamén a femia ten a mandíbula máis pequena que o macho e por suposto a femia ten máis barriga que o macho. Cando son troitas grandes distínguense perfectamente. Outra cousa para distinguir o macho da femia é polos ocelos que son máis rechamantes no macho. Tamén cando se pesca, dependendo do tempo, pode ter interiormente ovos, por suposto a femia; e tamén o macho pode botar un líquido leitoso, vai por épocas. As repoboacións: As repoboacións estuveron realizadas (ata o ano 2005) sin seguir pautas científicas e así nun río poden atoparse distintos tipos de troitas que inducen a error sobre todo si non se coñece como son as autóctonas. Últimamente, por lei, as repoboacións fanse con troita común, pero siguen a facerse con pouca cabeza, polo menos na Provincia de Ourense. As repoboacións, por exemplo, no río Mao no 2002, foron un auténtico desastre, troitas impresentables de 17 cms, a centos, troitas que o collelas xa morren, e por riba o 30 de maio do 2002, troitas de 50 cms. realmente a Consellería de Medio Ambiente Galega (anos ata o 2005, este ano cambia o goberno e está por ver o que pasa), perdeu o norte, polo menos en Ourense. O río Mao, en Montederramo, non se merecía esto... As cousas cambiaron no 2006 e as repoboacións estanse a facer con troita autóctona das nosas estirpes. Ríos grandes, como o Arnoia ( en Ourense):
En calquera caso a troita é inconfundible, a súa aleta adiposa, unha mancha negra xusto sobre o ollo, o atoparse nos ríos galegos, as súas pintas sexan bermellas ou negras, non deixan lugar a dúbidas. A aleta caudal, normalmente, non está moteada de pintas, polo menos en Galicia. As veces aparecen troitas autóctonas con libreas marabillosas:
Troita pescada no río Cenza (2002). "Deus pudo, sin dúbida, facer un animal máis fermoso que a troita, pero, tamén sen dúbida, nono fixo" Botteler. ------------------------------------- En Ourense están a ocurrir cousas raras (1997-2006), tanto coas repoboacións como coas vedas, moi necesarias si se fixeran ben. Védanse algúns ríos para logo meter unha minicentral, esto é un insulto a intelixencia dos humáns, e xa conozco varios casos: Barbantiño, Deva, Regato de Puga, etc. ------------------------------------- De tódolos xeitos coas libreas das troita hai que andar con moito ollo, inda quedan algunhas arco iris que teñen unha librea completamente distinta:
Troita arco iris.
Librea da arco iris. e
Outra librea da arco iris. As pintas son moitas, pequenas e negras. Hai tamén que ter en conta que actualmente en Galicia hai ata sete estirpes de troita autóctona. O estudio da Universidade de Santiago revela que hai en Galicia sete estirpes de troita autóctona: Área cantábrica, Rías Baixas, Miño alto (Lugo), Miño baixo (Ourense, A Guardia), Limia, Zona Oriental de Ourense e Costa da Morte. A súa vez estas sete divisións reúnense en tres: Atlántico, Miño Alto e Sil. A idea hoxe, febreiro do 2007 é recoller troitas destas estirpes e criar exemplares para repoboar con estas troitas. Xa se está a facer actualmente por parte da Consellería de Medio Ambiente. ¡Xa era hora!. ¡Enhoraboa!. Ver un resumen de libreas neste link
|
||||||||||||
| A súa vista: |
Montaxe de Digital Fran. Sin dúbida a troita ten moi boa vista... A troita ten moi boa vista; ollo, pode distinguir perfectamente as cores que circundan o río, todas as probas falan deste feito. E dende logo distingue perfectamente os mosquitos que lle apetecen. Teño visto troitas saltar a máis de medio metro sobre a superficie da auga, soio a un tipo de mosquito, nada máis...
Pode, tamén, percibir o movemento dunha persoa a 20 metros. Localmente a súa visión é en cono (hacia arriba) de aproximadamente 90º de sector visual, e tamén hacia os lados cun ángulo de 180º. (Ver dibuxo D) A súa visión bifocal é moi pequena xa que dicen non pasa dos 30 cms.
Fai anos que fixen o estudio, da posición aproximada do pescador para que a troita nono vira; ou sexa para incidir ou estar situado no ángulo oculto da troita; na figura sería onde está a cesta da pesca. Por suposto tendo en conta a profundidade ou altura do río o que está a troita e a distancia a orilla do río. Realmente o que facía era multiplicar a tg x (supoñía que x era constante xa que tomaba un ángulo que se deducía do ángulo límite, ou sexa, aquel a partir do cal xa hai reflexión non refracción) pola distancia do pescador o punto A, restandolle AB. Era curioso e os alumnos, as veces, pasábano ben xa que as matemáticas se aplicaban a cousas que pasan na vida real.¡Tempos aqueles no que realmente había troitas e alumnos dispostos a pensar un pouco...! (Ribadavia 1968-1977)
Nota para moi curiosos: según a lei de Snell (os senos dos ángulos inversamente proporcionais os índices de refracción) o pasar o raio da vista da auga o aire según sexa a incidencia vai cambiar o angulo de refracción ou de reflexión, por eso supuña que en B estaba o ángulo límite (48º son os cálculos para os medios auga-aire) e logo facía os cálculos. O final conseguíamos un nº (penso que era tg 10º= 0,17) que debíamos multiplicar pola distancia da orilla o punto B, e así tiñamos a altura do ángulo cego, facendo as correcións de altura de troita e pescador...moi complicado...pero curioso. Exemplo: para una distancia a troita dende a orela de 3 metros, coa troita a unha profundidade de 0,50 m. e supoñendo que estamos a altura da auga, facíamos un redondeo de (3-0,50) x 0,17= 0,42 cms. polo tanto non debéramos, na orillla, medir máis deses metros 0,42 m. (supoñendo estamos a altura da auga, si estuvéramos a 0,20 m. p.e. teríamos que restar e o resultado final sería 0,22 m.; a agacharse tocan... A verdade é que os resultados no eran moi operativos, pero a enseñanza era moi positiva e sempre sacabas conclusións; neste caso chegabas a conclusión de que para que non te virá a troita tiñas que entrar a beira do río o máis agachado posible. Por outra banda, debíamos facer os menores movementos bruscos posibles...
|
||||||||||||
| O seu oído |
Todos os experimentos demostran que a troita pode oir perfectamente e a moitísima distancia, sempre por suposto que o chapoteo sexa no río. A súa capacidade auditiva ven dada por dous métodos: mediante a vexiga natatoria e mediante a liña lateral. Estas cualidades da troita deben ser usadas para ben, inda que moitos desalmados que se dín pescadores de troitas, para mín "asasinos de troitas" utilízanas para collelas a centos; por exemplo con dinamita, explosión que a troita asume coa vexiga natatoria que lle reventa e sae a superficie.
O sonido na auga trasmítese a cinco veces a velocidade fora da auga e tamén a cinco veces a súa intensidade. Esto ten consecuencias extraordinarias a hora de pescar ou vadear un río. Realmente hai moitos pescadores que descoñecen estos datos e así lles vai as troitas, o río e os demais compañeiros. Fora do río podes bailar unha muiñeira si queres coa Real Banda de Gaitas da Deputación de Ourense, tamén tirar unhas cantas bombas de palenque; a troita non se enterará. Agora ben, como chegue o río unha cana de fogueteiro, si que se enterarán as troitas...seguro.
|
||||||||||||
| Outras características: |
Por suposto que a troita dispón dos sentidos do gusto e do olfato, esto sabémolo de sobra os que durante moitos anos nos dedicamos a pesca. Non é o mismo presentar un saltón de verdade que un de plástico, inda que con pouca luz pode a troita confundilo, pero enseguida o escupe... Está claro para a xente que domina o tema que a troita pode detectar o que lle gusta polos orificios que ten e que lles vamos a chamar olfativos, están situados diante dos ollos e preto da boca; tamén na lingua da troita hai papilas do gusto e hoxe tense claro que pode detectar os sabores e distinguir os dulces, os ácidos, os salados e os amargos. O que non se sabe ben, o parecer, e como funciona o sistema, pero tampoco e tema desta páxina www. A troita é un peixe moi robusto, cun esqueleto forte, sobre todo a súa cabeza e a columna vertebral. Dos peixes de río é sin dúbida o máis dotado. Sabemos que respira por branquias, a troita está continuamente metendo auga pola boca ata as branquias e tomando o osixeno. O aparato de sustentación é a vexiga natatoria. É moi esixente en canto a non contaminación das augas, gosta moito das corrente e polo tanto a cantidade de osixeno que leva o río é fundamental e por suposto a temperatura. Importante: a troita debido as súas características come tanto de día como de noite. De noite come perfectamente xa que utiliza a súa linea lateral para detectar o alimento así como o gusto, o olfato e finalmente os dentes. É importante tamén resaltar que a troita, a diferencia de outros peixes esixe aguas frescas, limpas e osixenadas (os datos son de necesidade do doble de outras especies como por exemplo a carpa). ¡É fundamental!.
|
||||||||||||
| Alimentación: |
Montaxe de Digital Fran.
O marisco da troita...
A troita come invertebrados, insectos, e moluscos de todo tipo (saltóns, grilos, miocas, efémeras, tricópteros, casullo, besbello, gusarapa ou bechoco, bicho blanco, bicho suizo, etc.). Cando son máis grandes consumen peixes, rás, a propia troita máis pequena e un longo etc. Teño atopado dentro do estómago da troita de todo, dende troitas máis pequenas, babosas, rás, casullo có bicho e o envoltorio, en fin, de todo...
Zapateiro. Realmente penso que as troitas o único que non comen, non lle deben gustar, son os zapateiros. Nunca atopei un zapateiro no estómago dunha troita...
|
||||||||||||
| Habitats: |
A troita pode vivir en calquera río galego que esté limpo:
O que máis lle gusta son os regatos de montaña e ríos en xeral que sexan limpos, frescos e con moito osixeno.
Río ideal para a troita común. A troita para vivir require ríos moi limpos e con correntes de tal forma que as concentracións de osíxeno sexan altas. A eutrofización ( putrefación de algas nos encoros) remata coas troitas.
Os encoros non son o lugar natural das troitas, prácticamente non teñen comida, todo está podrido. A troita pode sin embargo deambular polo encoro onde se vai alimentar de pequenos peixes e outros seres vivos, pero non é o seu lugar. A proba é que o remate de sete a dez anos os encoros non teñen troitas ningunha agás na súa cola sempre que teñan un río troiteiro onde desovar.
Os encoros son nefastos para as troitas. A verdade, para rematar, é que a troita quere augas correntes e limpas, o demáis é mentirlle a xente. Por certo, a troita é territorial, especialmente de adulta, xa que non consinte a presencia de outras troitas nas súas inmediacións. Con outras palabras defende o seu posto de caza a tope, dito técnicamente defende a súa postura. Canto máis grande máis soia vivirá, o cal é bastante lóxico, pensar que a troita é carnívora e come outras troitas si se poñen a tiro. Soio no momento do desove permíte, sin atacar, que se lle acerquen outras colegas...
|
||||||||||||
| Inimigos: |
O seu inimigo non natural é o home, que está a producir unha contaminación galopante, non hai máis que ver en marzo do 2001, coas riadas, tódolos lugares cubertos de plásticos, realmente unha vergoña.
O home tamén é culpable por facer encoros sin cumplir ninguna norma que teña en conta a súa reproducción e a súa vida e por suposto as minicentrais (encoros teóricamente máis pequenos, pero auténticos monstruos para ríos de alta montaña e regatos) que se están a instalar en tódolos ríos galegos que son un auténtico atentado a súa vida.
O anterior non é unha opinión gratuita, simplemente facer unha visita a calquera minicentral galega e pensai un pouco. Son auténticas máquinas de rematar coas troitas dos nosos ríos, demostrado incluso por científicos da Universidade de Santiago. A Xunta (ata o ano 2005, veremos que pasa có novo goberno...) non fai caso, ten a verdade absoluta ... penoso. O home é o seu inimigo natural o facer repoboacións sin pes nin cabeza; está demostrado que non serviron para nada, e máis entre un 5 a un 10% houbo de introgresión, que non é moito pero suficiente para estropear tramos enteiros de ríos. O home tamén é o seu inimigo non natural como pescador; a pesca deportiva en moitos lugares foi e sigue a ser unha ameaza para a troita. Na fotografía que sigue unha troita pescada con "pluma".
Inimigos naturais ten moitos : nutrias, aguías pescadoras, mirlos acuáticos (cando é pequena), etc. A troita figura actualmente como "Vulnerable" no libro vermello de España 1992.
|
||||||||||||
| Desove: | A
súa reproducción é fascinante:
Fai o desove según crece o río ou non entre os meses de octubro e marzo, en Galicia a cousa ocurre no mes de decembro ou xaneiro dependendo das crecidas e da temperatura da auga, entre 5º e 10º. Para elo remonta río arriba ata buscar un lugar idóneo (moitas veces non pode xa que se atopa coas minicentrais ou presas que non pode vadear, non teñen escadas, ou estas están de adorno).
A troita sube o río e busca lugares de desove típicos do río (lugares de freza), onde poida remover un pouco o leito e poñer os ovos, normalmente lugares de pouca corrente, cós leitos cheos de collos pequenos e area,
onde lle sea doado facer un pequeno pozo onde restregarse e presionando a parte de abaixo da barriga para poñer os ovos , enseguida o macho fecunda os ovos, e logo a femia tapa estos con graba. Realmente a femia pon os ovos cunhas convulsións bastante grandes, torcendo o corpo de forma espectacular.
Normalmente o desovar hai dous ou tres machos para fecundar.
Hoxe mal que pese as minicentrais non lle deixan buscar o lugar, non lle deixan desovar. As continuas subidas e baixadas fan imposible este labor, por contra non poden subir a buscar os frexadeiros, lugares onde a troita desova, non hai escadas e as que hai son de adorno, para subir o político de turno que as inaugura. Os minicentraleiros o desove das troitas tenlles sin cuidado.. realmente o que lles importa son os cartos que produce o río. Eso sí, trátase dunha enerxía limpa e renovable... para o bolsillo. Chámase "Desarrollo sostenible". Esperemos que queden algúns ríos en pé... A troita pón entre 1.000-2.000 ovos por kilo de peso. A incubación dura máis de 40 días a 10ºC. As troitas os dous ou tres anos de vida alcanzan a madurez sexual.
|
||||||||||||
| Lugares idóneos de freza: |
As zonas de freza son lugares de augas limpas, baixas, frías (5 a 10ºC) , ben osixenadas (7-8 ml/l), fondos limpos de pequenos coios, sin vexetación. Normalmente soen ser zonas altas dos ríos ou regatos. Este ano 2008 vín desovar a troitas bastante grandes no río Miño en Ourense xunto a pasarela do centro Comercial, a dereita do río. Aproveitaban unha pequena corrente e que o fondo era de graba e a pouca altura sobre 30 cms. Todo un espectáculo.
Nestas zonas a femia fai un buraco coa súa cola. Neste buraco (que fai coa aleta caudal e que lle pode levar entre 1-8 horas) pon os ovos que son fecundados inmediatamente polo macho.
No dibuxo, está a femia pondo os ovos, previamente o macho estimulou o pedúnculo anal co seu fuciño. O buraco é tapado logo pola femia. Nota: os dibuxos están sacados do libro "Peces de agua dulce de Europa" de Silvio Bruno y Stefano Maugeri.
Volver
|
||||||||||||
| O beirón, a cama da troita: |
O beirón é en algún lugares de Galicia o toco, por decir así, onde dorme ou se esconde a troita cando se asusta.
No dibuxo vese unha troita nun beirón. Moitos pescadores a man (hoxe está prohibido) o entrar no río miran onde se esconde a troita , logo é doado collela sempre e cando no se lle tema as cóbregas. De feito a troita deixase acariciar cando está na súa cama ou beirón. Esta palabra de beirón aprendina sendo rapaz pola zona de Randín; tiña compañeiros de xogos e amigos que eran auténticos especialistas en meter as mans nos beiróns e sacar troitas a barrer. Boas e grandes...
Volver
|
||||||||||||
| Vese nos meses: |
A troita vese todo o ano, eso sí é máis bonita despois de desovar, xa que no desove a súa librea ponse fea e descolorida, ten manchas por todo o corpo. É normal.
É curioso que as troitas teñen o seu lugar no río por xerarquías, que son nin máis nin menos as máis grandes as que ocupan os mellores lugares.
A tódolos pescadores de anos lles ten pasado de coller unha troita nunha postura determinada e os días seguintes volver a coller unha troita máis ou menos do mismo estilo no mismo lugar. Son cousas que pasan.
A troita na primaveira normalmente elixe un burato, un remuíño ou ben o borde dun matorral e ponse alí esperando o acecho, movendose pouco para coller o seu alimento. Si fai sol gústalle a sombra pero sempre estará mirando corrente arriba. A posición da troita no verán cambia bastante, pola mañán estará en augas tranquilas, en pequenos recodos preto das beiras do río. Sempre pendente das eclosións das moscas, que si se produce, faina cambiar de posición. A mediodía cando o sol pega forte vai cara a beira a sombra das árbores e das raíces. Polo lusco fusco vai a porse en plena corrente nas augas rápidas, tamén en pequenas fervenzas, e coincidindo coas eclosións de media tarde. Nota: cando falo de eclosións refírome a saída a superficie das efímeras e demais insectos na súa metamorfosis particular. Neses momentos as troitas póñense as botas literalmente...O que este interesado pode ver nesta misma páxina www, no apartado de insectos, que ocurre realmente.
En calquera dos casos o pescador ou o observador das troitas debe ter cautela, moverse pouco e usar cores oscuros o máis parecido o contorno. Si ten paciencia non terá problemas en ver as troitas...Ollo xa que a simple sombra fará que a troita se encame e non se volva ver en algún tempo.
|
||||||||||||
| Interés: | Especial. É o peixe máis significativo
dos nosos ríos. Si nun río no hai troitas para mín non é un río.
En Galicia empeza haber ríos onde non hai troitas...moitos...mal chollo. Por certo o lector non debera confundir a troita común, típica dos nosos regatos, que é a que se describe nesta ficha, da troita de piscifactoría. Non teñen nada que ver, a de piscifactoría, a que se vende nos mercados é unha troita completamente distinta a esta. Dicen, está moi boa, as asalmonadas son marabillosas, saben moi ben o forno, en fin... Non saben máis... a troita asalmonada de río, xa non quedan salvo algunha no río Miño, polo menos en Ourense, era outra cousa. Hoxe todo vai en base a piensos, a cor lógrase artificialmente... Nos meus tempos en Aceredo, tódalas troitas eran asalmonadas, xa que a súa alimentación era especial nese río.
Antiguamente, fai vinte anos ou así a troita dos regatos víase nos escaparates dos restaurantes, hoxe está prohibida a súa venta, non así a súa pesca. (Esto esta escrito no ano 2002).
|
||||||||||||
| Protección: |
A troita está a desaparecer dos nosos ríos.
Tende a desaparecer dos ríos, polo menos a troita nativa. Cada día hai menos. As repoboacións fanse sin pés ni cabeza e con coñecimentos nulos. Fai anos facíase coa troita arco iris que non iba arriba, nun ano desaparecía o 99,9%. Logo fíxose con troita do país, pero moi mal, moitas veces xa moi grande e noutras nunhas condicións nefastas. Ahora trátase de facer con alevíns de 2 cms. Non se fan as cousas ven en Galicia cos ríos. Sei de boa tinta que os técnicos da Consellería de medio Ambiente dominan o tema e saben de sobra que as repoboacións deben facerse con alevíns chamados do tipo 0 e moi estudiados os lugares. Pero o malo é que logo a maior parte das repoboacións non están na súa man...Moitas veces as repoboacións veñen marcadas polo político de turno. Esperemos que as cousas cambien un día destos en Galicia. Na miña opinión, sempre o dixen, hai que facer viveiros nas cabeceiras dos regatos e ríos que merezca a pena. Logo pouco a pouco soltar as troitas no seu medio, no seu río (que se supón limpo e cuidado). O demáis é unha auténtica loucura e un descoñecemento total, das troitas e do medio. Si hai que vedar, débese vedar e vixiar a tope o río, pero non vedar para meter unha minicentral, como se fai hoxe, para que a xente non proteste. Lamentable. (Ourense 2002)
As minicentrais desfán o ríos, sobre todo onde a xente pensa que non lle afecta que é por debaixo da minicentral. As subidas e baixadas continuas non deixan vivir a troita.
|
||||||||||||
| Curiosidades: |
É un peixe emblemático, loitador, astuto. Non é fácil de pescar. As minicentrais, os envelenamentos, as repoboacións mal feitas, os malos pescadores, a sobrepesca o descoñecemento da xente, a mala información e formación dalgúns dirixentes, rematan con esta especie. A súa carne é exquisita, pero vai por gustos. Para mín, inda hoxe, despois de 40 anos de pesca-la troita de alta montaña, sigue sendo un manxar exquisito é único. A xente cree que as troitas de piscifactoría parécense en algo...nada de nada.
Pero son consciente, e dende logo estouno plantexando seriamente a nivel individual, de non volver a pescar a troita con morte. Son cuarenta anos pescando, pero coido que non queda outra alternativa. As troitas van a menos, teñen moitos detractores.
A troita ten moi boa vista, ollo, pode distinguir perfectamente as cores que circundan o río. Pode perfectamente percibir o movemento dunha persoa a 20 metros. Escoita perfectamente todo aquelo que toque a auga dun río. Gusta dos ríos limpos, con augas correntes e alegres, con non moita temperatura, un máximo de 15º venlle o pelo.
|
||||||||||||
| A troita en postura: |
Por postura da troita enténdese onde se coloca para comer, ou sexa o lugar onde co mínimo esforzo lle chega máis comida. Trátase dunha curiosidade que os pescadores coñecemos moi ben. As posturas son xerárquicas para as troitas, as mellores posturas son para as troitas máis grandes, lóxicamente.
Dase o caso de pescar unha troita grande nunha postura determinada e o día seguinte haber no mismo lugar unha troita similar. Vanse sustituindo. A postura de comer non é a misma que a postura de dormir (o beirón) ou de esconderse. Este é un erro que teñen algún libros sobre a troita. Este dato está contrastado persoalmente. Vexamos as posturas máis comúns: Non se trata nesta pequena ficha de agotar as posibles posturas da troita, máis ben de que o lector coñeza o término.
Postura número 1, típica, detrás duns penedos.
Outra postura similar.
Postura nun remanso do río. Son posturas excelentes: onde se xuntas dous ríos; debaixo de tódolos cachóns, árbores afundidos, nas beiras das revoltas, etc. A cualidades máis importante que debe ter un pescador, polo menos eso é o que me aprenderon os meus maestros son: 1.- Respetar o río e os compañeros o 100%. (Cualidade que non se cumple actualmente no 99% dos pescadores; xa que non respetan o río por descoñecemento e soio pensan na cesta e pouco nós compañeros). Os pescadores teñen moito, moitísimo que aprender e así nos luce o pelo... 2.- Saber leer perfectamente o río. Esto é básico para pescar troitas. Esta cualidade dase coa experiencia e o patear continuo do río. Trátase da cualidade que ten o pescador que sin pescar, simplemente por observación sabe perfectamente onde se poden atopar as troitas no tramo que visualiza. Nota: os dibuxos están sacados do libro "Peces de agua dulce de Europa" de Silvio Bruno y Stefano Maugeri.
Troita en postura.
Volver
|
||||||||||||
| Links interesantes sobre a troita: |
Hai moitos, persoalmente quédome co
|
||||||||||||
| A troita en crisis: |
As troitas van a menos teñen moitos detractores.
A troita está en crisis, eso sábeno hoxe tódolos científicos españois. A Xunta (dende 1990 ata 2005) non descoñece estos feitos (ou quere descoñecelos) e deixa que esta crisis cada día sexa máis grande. Deixa desfacer os mellores tramos onde vive a troita, as cabeceiras dos nosos ríos. A troita habita tódolos tramos dos ríos e regatos galegos, onde non chegou a contaminación ou os desastres dun progreso retrógado que soio mira o bolsillo individual, en aras dunha utilidade pública que é un roubo. O desenrolo sostenible, tan de moda, no caso dos ríos é unha auténtica masacre, nos ríos onde se implantan as minicentrais quedan mortos prácticamente. O desenrolo aludido é unha máquina de facer cartos, pero remata cós ríos hoxe e non deixa ríos para os nosos fillos e netos, non é polo tanto desenrolo sostenible, evidentemente. A contaminación, os envelenamentos, os encoros, as minicentrais, as repoboacións mal feitas, a falta de inversión en depuradoras, e un longo etc. están poñendo a troita galega na uvi. Tamén os malos pescadores, que hai moitos neste país, fan pouco por manter os nosos ríos en condicións; hai moito descoñecemento na maioría dos 100.000 pescadores que hai actualmente en Galicia. Moita acción individual, moito egoismo por encher a cesta e por pescar máis có veciño e pouco máis. Os ríos cada vez están máis sucios pola contaminación dos pobos e puríns e as orillas dos ríos o final de temporada son estercoleros auténticos. Non esaxero, o que crea que o fago que de unha volta por calquera río no mes de setembro... As frases típicas de algúns pescos "trouxen 60 troitas...", máis común do que parece, ten que desaparecer. No fondo é un insolidaridade cós demais pescadores; hai que chamarlle "roubo os demais" o que realmente é un roubo... A Xunta ten moito que gobernar e os pescadores moito que aprender... Penoso.
|
||||||||||||
| Folclore da troita: |
Festas:
Cancións:
|
||||||||||||
| Refraneiro da troita: |
Nota: estes refráns están sacados do libro O refraneiro do mar de Clodio González Pérez, por certo é de Cenlle (Ourense) (moitas gracias). Por último un anaquillo bastante popular:
Anaquillo popular sacado do libro El río de Julio López Cid.
|
||||||||||||
| A troita no mundo: |
|
|
TROITA COMÚN |
|
A troita é común en tódolos ríos galegos. Falta en algúns ríos costeiros. Vai moi a menos nos encoros, sobre todo os que en algunha época do ano están eutrofizados, a troita non pode vivir neste medio. Por outra banda nos encoros botaron especies foráneas como a carpa que remata coa troita. A contaminación grande nona soporta. Hoxe en Galicia hai moitos ríos en mal estado.
Manifesto desta páxina www sobre a troita e os ríos Estamos pedindo a gritos, esta páxina xa dende 1997, un tratamento integral dos ríos galegos: estudiando as concas fluviais básicas en todos os aspectos: contaminación, depuración, verquidos, investigación xenética das troitas actuais, ecoloxía de todas as poblacións, especies foráneas e a minimización dos seus efectos ou no seu caso a desaparición; minimización dos efectos de tódolos encoros que non favorecen a conca onde están enclavados, e un longo etc. En 16 anos de goberno da Xunta de Galicia, ata o 2005, sempre se mirou para outro lado, os ríos en ningún momento foron considerados como básicos en Galicia: catro coutos, catro vedas mal feitas, moitas repoboacións sin sentido e anti-científicas e catro inauguracións de aulas de natureza; algúns estudios do salmón sin moitos resultados ou sin aplicalos e pouco máis. Pouco moi pouco se fixo. Os resultados están a vista... Esperemos que o ano 2006 marque un rumbo distinto a estas desfeitas e se entenda, dunha vez por todas: que os ríos e a súa auga son productos básicos de Galicia no noso futuro. Son, aparte do ouro do futuro, a auga o é sin lugar a dúbidas, unha fonte de ingresos marabillosa dende tódolos puntos de vista.
|
