...

POEMIÑA DO SEÑOR REGATO DO CEPELO

Nunca tiveche unha arela

de tan humilde e sinxelo:

¡Meu regato do Cepelo,

das Regas uo da  Barciela!.

Maila ó teu nome sonoro,

eres regato e non río:

¡ o teu caudal tan esguío

nunca encherá un encoro!

Mais dices con xentileza,

leve vea rumorosa,

unha canción misteriosa

dunha asombrosa beleza.

Se eu te chamo : ¡ señoría!,

Breve cantor xogoral:

¡ ti non mo tomes a mal

que é proba de cortesía!

...

.

.

.

.

Volver

.

.

.

.

.

Poemiña de Rosalía de castro.

...

Pasa río, pasa, río

co teu maino rebulir

pasa, pasa ante as froliñas

color de ouro marfil,

a quen cos teus doces labios

tan doces cousas lle dis.

...

.

.

.

.

Volver

.

.

.

.

.

Poemiña de Xosé María Díaz Castro.

...

Coma un río quixera eu ser: cantar

con estrelas no lombo cara ó mar,

deixando unha chorima en cada pedra

¡ Unha bágoa de Deus en cada ierba!.

...

.

.

.

.

Volver

.

.

.

.

.

Manuel Curros Enriquez.

...

O río ten un leito mulidiño,

perfumado de rosas e cravés.

Tamén tiña outro o pobo; maís..vendérollo

¡ agora non o ten !

...

.

.

.

.

Volver

.

.

.

.

.

Darío Xohán Cabana

...

Desde o meu río da alegría

contemplo o decorrer de cada hora

e a sucesión da noite e máis da aurora,

da tarde, da maña, da meridía.

...

.

.

.

.

Volver

.

.

.

.

.

Albino Nuñez.

Libro Romances da Terra Maina (2007)

...

Mainos son os regueiriños

que, mainiños antre as herbas

decorren tan mainamente

pol-as mainiñas ribeiras.

...

.

.

.

.

Volver

.

.

.

.

.

Eduardo Moreiras.

Libro Os nobres carreiros (1970)

...

Río Soldón, de escumas puras

na cascada, entre rochas bermellas

fita azul

ao pé da Serra Rocaboa!

Deus, un día

Abriu gorxas de luz

nesta montaña galega

e ficou saudoso

a soñar.

...

Eduardo Moreiras.

Libro Os nobres carreiros (1970)

...

Eduardo Moreiras.

...

Brinca na rocha o regato

puro. Azas de cor viva

   salpican o ceo.

Suspiros do regato en flor,

  ¿de quen serán?

A auga lambe a carriza

coma bico na pel soñada

   ¿Qué amará?

...

Vieiros de tomelo o levan

lonxe, agachado nas xestas,

   coma un neno.

Regueiro de augas frías

entre penedos: no prado

    ¿que soñará?

Linguas de fogo alumean

o frescor da ponla delicada.

Cantiga do regato humilde

e solo, nas uces da montaña,

  ¿pra onde irá?

...

.

.

.

.

Volver

.

.

.

.

.

"Home e río"

Do libro "As voces da saudade" de Edelmiro Vázquez Naval. 1988.

...

Río floral de auga barbulleira

señardoso en días de ardentía,

home esfollándose, árbore outoneira,

río e home e anceio e lonxanía.

Cal a idade do home? Cal o instante

de trocarse en espectro do pasado,

sen mirarse no río camiñante?

Cando renuncia o home ao mar soñado?

Fluínte o río e home no encoro,

home isolado en río sen saída

de si mesmo, sumíndose en degoro.

Río cantor que vai á mar sabida,

mentras o home queda no incoloro

espello que reflexa a súa vida.

...

.

.

.

.

Volver

.

.

.

.

.

Do libro "Cen poemas do río Eume" de César Antonio Molina.

...

Zunido húmido do vento

Rozamento da chuvia sobre as follas dos carballos

Murmurio dun regato

Arrolo dunha lontra en cío.

Berro dun lagarteiro

Mansedume dunha vaca marela pacendo.

Feixes de luz perforando a follaxe

Goteo do callo nos sacos de xute

Xabarís forzando tesouros.

Silencio nos calvarios.

A poesía faise nas fragas.

...

.

.

.

.

Volver

.

.

.

.

.

Do libro "Miño" de Francisco X. Fernández Naval.

Bañabámonos nel

pero sempre lle tivemos medo

que había limo no fondo

e os pés esvaraban en coios

e negrura,

e tíña pozas logo do cachón

e entre as pontes

remuíños nos que aniñaba un misterio.

Diciamos canción

pero era calafrío

e regresabamos, no carrito vermello,

cheirando a lama fresca, a carpaza e a sábrego.

Tiñamos medo

de mirármonos nenos

nos seus ollos de vello,

no silenciado sangue

das pucharcas,

evitábamos o seu abrazo de verán e de argazo,

de pozo

de remuíño escuro.

.

.

.

.

Volver

.

.

.

.

.

Río Barbantiño.

Minicentral.

...

Ante tanta beleza e tanta poesía para ensalzar esa beleza dos nosos ríos e regatos,  non está demais poñer unha poesía contra os que, legalmente ou non, están a desfacer os nosos ríos e os nosos regatos.

Para eles vai dedicada esta poesía.

 

Volver