|
Os ríos sempre foron fonte de inspiración para moitos poetas .Esta é unha pequena mostra marabillosa: |
|
Saír
|
Os ríos sempre foron fonte de inspiración para moitos poetas .Esta é unha pequena mostra marabillosa: |
|
|
O poemiña é de Manuel María, un poeta galego cunha poesía exquisita. Moitas gracias polo poemiña que para mín soa efectivamente a " canción misteriosa dunha asombrosa beleza". ...
|
POEMIÑA DO SEÑOR REGATO DO CEPELO Nunca tiveche unha arela de tan humilde e sinxelo: ¡Meu regato do Cepelo, das Regas uo da Barciela!.
Maila ó teu nome sonoro, eres regato e non río: ¡ o teu caudal tan esguío nunca encherá un encoro!
Mais dices con xentileza, leve vea rumorosa, unha canción misteriosa dunha asombrosa beleza.
Se eu te chamo : ¡ señoría!, Breve cantor xogoral: ¡ ti non mo tomes a mal que é proba de cortesía! ... |
|
. . . . . . . . . |
|
|
Poemiña de Rosalía de castro. ... |
Pasa río, pasa, río co teu maino rebulir pasa, pasa ante as froliñas color de ouro marfil, a quen cos teus doces labios tan doces cousas lle dis.
...
|
|
. . . . . . . . . |
|
Poemiña de Xosé María Díaz Castro. ... |
Coma un río quixera eu ser: cantar con estrelas no lombo cara ó mar, deixando unha chorima en cada pedra ¡ Unha bágoa de Deus en cada ierba!. ... |
|
. . .
. . .
. . . |
|
|
Manuel Curros Enriquez. ... |
perfumado de rosas e cravés.
Tamén tiña outro o pobo; maís..vendérollo
¡ agora non o ten !
... |
|
. .. . .
. . . |
|
|
Darío Xohán Cabana ... |
contemplo o decorrer de cada hora
e a sucesión da noite e máis da aurora,
da tarde, da maña, da meridía.
... |
|
. .. . . . .
. |
|
|
Albino Nuñez. Libro Romances da Terra Maina (2007) ... |
que, mainiños antre as herbas decorren tan mainamente pol-as mainiñas ribeiras.
... |
|
. . . . . . . . . |
|
|
Eduardo Moreiras. Libro Os nobres carreiros (1970) ... |
na cascada, entre rochas bermellas fita azul ao pé da Serra Rocaboa! Deus, un día Abriu gorxas de luz nesta montaña galega e ficou saudoso a soñar. ...
|
|
Eduardo Moreiras. Libro Os nobres carreiros (1970) ...
Eduardo Moreiras. ... |
Brinca na rocha o regato puro. Azas de cor viva salpican o ceo. Suspiros do regato en flor, ¿de quen serán? A auga lambe a carriza coma bico na pel soñada ¿Qué amará? ...
Vieiros de tomelo o levan lonxe, agachado nas xestas, coma un neno. Regueiro de augas frías entre penedos: no prado ¿que soñará? Linguas de fogo alumean o frescor da ponla delicada. Cantiga do regato humilde e solo, nas uces da montaña, ¿pra onde irá? ...
|
|
. . . . . . . . . |
|
|
Romance titulado polo autor "Ribeirana"
Víctor Campio
... |
baixa o Miño entre viñedos cantando unha ribeirana con saibo de amor labrego.
(Baixa o meu río cantando ailalelo).
Leva nas ondas un son antigo de romanceiro e cruza as terras do val con camiñaar de romeiro. No piñeiral ergue a voz cantando a dúo co merlo e máis abaixo remánsase no corazón de Castrelo. (Ribeirana do meu río ailalelo). Por Francelos e Filgueira espállase en campo aberto, as augas abrazan lirios e bican a flor dos érbedos. (Ribeirana de romaxe, ailalelo). O meu río cruza o val coma quen navega un ceo, buscando as terras guardesas para morrer mar adentro.
* * * Eu tamén vou pola vida coma o meu río romeiro, navío de xunco e liño sen timón, vela nin remo.
Eu tamén vou cara o mar coma quen navega un ceo, lixeiro de arboradura, ceibe na rosa dos ventos. (Os dous baixamos cantando, ailalelo). ...
|
|
|
|
|
Río de Outeiro, espello cristalino...
...debruzado na Ponte do muiño, mirándonos pasar, Río de Outeiro... Do libro "As luces de noutrora" de Edelmiro Vázquez Naval. 2010 ...
|
Río da infancia, ausente melodía no corazón dun canto matutino. Rio de Outeiro, espello cristalino, dos meus días, corrente fuxidía.
Río do tempo, o sol de mediodía xa devala en poñente vespertino. Río da vida, río de destino, peregrino de ignota lonxanía.
Lonxe de min, atópome contigo Vexo un neno que escoita, paseniño, os murmurios do tempo pasaxeiro.
Lonxe de ti, encóntrome comigo, debruzado na Ponte do Muíño, mirándonos pasar, Río de Outeiro. ...
|
|
. .. . . . . . . |
|
|
Do libro "Cen poemas do río Eume" de César Antonio Molina.
... |
Rozamento da chuvia sobre as follas dos carballos Murmurio dun regato Arrolo dunha lontra en cío. Berro dun lagarteiro Mansedume dunha vaca marela pacendo. Feixes de luz perforando a follaxe Goteo do callo nos sacos de xute Xabarís forzando tesouros. Silencio nos calvarios. A poesía faise nas fragas. ...
.
|
|
.
. .
. . . |
|
|
Do libro "Miño" de Francisco X. Fernández Naval.
|
pero sempre lle tivemos medo que había limo no fondo e os pés esvaraban en coios e negrura, e tíña pozas logo do cachón e entre as pontes remuíños nos que aniñaba un misterio.
Diciamos canción pero era calafrío e regresabamos, no carrito vermello, cheirando a lama fresca, a carpaza e a sábrego.
Tiñamos medo de mirármonos nenos nos seus ollos de vello, no silenciado sangue das pucharcas, evitábamos o seu abrazo de verán e de argazo, de pozo de remuíño escuro.
|
|
. . . .
. . . . . |
|
|
Do libro Eidos.Uxío Novoneyra o poeta do Courel.
|
Tronou
ventou e choveu Bicouse a terra co ceo. A noite que onte caíu sólo foi pre quen´a oiu.
Ameteu o río. Ameteron as fontes i os fontegallos dos montes. Nazá auga a golforón. Regan os prados a cachón.
----------------------------------------
Allea a soutos e chousas i a canto de eilí se vía allea a areas e lousas a auga crara corría... Namorado tiña cousas cousas que a auga sabía.
------------------------------------------
Vendo i ouvindo o río vaise o tempo sin sentilo.
...... Esta auga da presa son eu ou é ela?
|
|
|
|
|
Do libro "As pontes do Lérez" de A. Portela e A. Rodríguez Fraiz Seica así cantou Avelino Cachafeiro. |
Regatiños da doce Galicia,
|
|
|
|
|
Río Barbantiño. Minicentral. ... |
|
Volver
