Preparándose para o baile da autonía.
Xa principian os mantos de follas que abrigaban as
árbores e que agora sacoden tinguindo de cores as verdes herbas que
caladas se van prestando aos seus desexos de formar teitos enriba delas,
semellando tellas que cinguen e cobren en multitude, paseniño, mais
cunha efectividade absoluta.
A melancolía céibase prendida das árbores, que pintan coa brocha do
outono as fragas e os eidos, dando a volta desde o noso comezo para
facer da vida círculos cíclicos de beleza e sabedoría dunha terra
repetitiva que nos ampara e sorprende nos outonos reencarnados en
abatemento e tristura.
Sempre nos chamaron a atención as árbores e a súa capacidade para mudar
en temporais reloxos. Temos que ver como desde as súas neuronas arbóreas
son quen de medir cunha precisión extraordinaria o tempo que se resolve
en estacións. Quen llelo di? Con quen dialogan da natureza para sabelo?
Onde están eses sensores estimulados polas súas neuronas de árbore que
lle fan sentir o frío e a calor e aínda máis, terán tamén sentimentos?
Deben telos ao correr diante do vento que as arrastra, ascende e eleva
mantendo a algunhas levitando e contravindo as leis da gravidade,
erguéndoas coa forza das súas etéreas mans cando elas cheas de ledicia,
reloucan abanándose en suspiros e en namoros antes de chegar á terra,
revolvéndose e sendo donas de mil xogos e aconteceres que entre os dous,
vento e follas, sen que ninguén llelo saiba, van concertando engordiño.
O vento, pillabán, failles as cóxegas e entre estas deligras elas rinse
sen parar cun riso involuntario de pracer e gustosas de que o vento as
namore sacándoas a bailar en máxicas danzas de outono servidas polo
acariñar e bo facer do livián vento saltareiro e picarón.
Outras follas caen mainas como góndolas no seu fluír, discorrendo cara a
unha nova eternidade. Balandros que en ondas son quen de seguir o compás
nas alturas dunha bailada sinxela e acaída no repouso sementado dos
séculos, onde a eternidade nos fai acenos e nos chisca o ollo porque
cada folla é un ollo da nosa terra que ve desde a súa ocular forma estar
procedendo dunha maneira desconsolada á súa total destrución, non sen
antes facernos galanos do seu exemplar suicidio que se delonga sempre en
mantos de virxinal existencia.
Baile de follas na autonia. Descoñezo ao autor da
fotografía.
--o--
O sensacional texto está
sacado de internet, e o autor
é Xosé Otero Canto.
Xosé Otero Canto, nado en Ponte de Outeiro (outeiro
- Castro de Rei) no ano 1951 é un escritor galego, tamén catedrático do
ensino.
Neste link de internet tendes un resumo da súa vida como profesor de
Literatura en varios centros de Lugo; tamén unha amplia relación de libros
publicados: poesías, prólogos, ensaios, obras colectivas, premios e
distincións...
Como poeta, na miña web, teño utilizado moitísimos
poemas, romances e outros textos dende fai uns anos, concretamente coñezo todos os poemas
marabillosos publicados no seu libro "Miño, río pai e amigo",
publicado no ano 2010; libro que me fixo coñecer e admirar por primeira vez
a súa obra marabillosa.
Posteriormente, tuven un contacto co poeta, varias
llamadas telefónicas e intercambios varios e deume a
coñocer os libros Romanceiro do Pedregal de Irimia -Lendas-,
e Berce máxico e uterino (Lendas da lagoa de Fonmiñá), dúas
xoias que podedes ver resumidas
na miña web sobre o
Pai Miño ; dos tres libros estou a sacar moito
proveito, nos poemas que utilizo na miña paxina web sobre o Pai Miño,
nas lendas sobre o Pedregal de Irimia e Fonmiñá e tamén no
dicionario Fluvial,
onde estou a incorporar moitas palabras dedicadas os ríos e que Xosé Otero
utiliza nas súas obras.
Este texto "As máxicas danzas da autonía" que
incorporo no apartado "os ríos son prosas" da miña páxina
web Ríos Galegos,
podedes ver que é auténtica poesía, prosa poética; realmente
Xosé Otero Canto é un escritor marabilloso...
Volver a "Ríos galegos"
.jpg)
Volver a
Disfruta do Ribeiro.
