Ursus arctos.

Oso. Oso pardo.

Este é o gran mamífero  ausente dos montes de Galicia.  Un mamífero tímido, un mamífero marabilloso. Unha magoa non poder ollalo en Galicia.  Preséntase esporádicamente na serra dos Ancares e montes aledaños, na área Rao-Navia de Suarna, Brexo, Lamas de Campo-A Allonca, pero xa non é galego, é asturiano.

O día 15/05/2006 un oso destrozou varias colmeas nos montes de Robledo en Rubiá (Ourense). Seica se tratou dun oso xoven en busca da femia. Teno claro en Galicia. ¡Pobre oso!. Realmente non temos perdón...Non comprendo como en Galicia non se fai nada por este gran mamífero que tuvemos na nosa terra...De tódolos xeitos: ¡gracias Asturias!. Seica en marzo do 2010 hai pegadas do oso en Froxán no Courel. Será que volve o oso?.  No 2013 en abril estase a falar de que hai un par de osos nos Ancares...gustaríame que viviran connosco no futuro...

No 2014 en xullo seica os osos fan estragos nos trobos de Seceda. Un colmenar de Seceda do Courel leva xa máis de catro ataques. O dono do colmear J.A.I.  parécelle ben que os osos anden pola zona,  pero tamén pide contraprestacións lóxicas...que menos. En maio de 2017 seica un oso destrozou unha albariza xusto o final do couto da Labrada no río Lor; vamos...onde pesco eu...espero velo de lonxe e que non me dé ningún susto.

Características.

salir.jpg (922 bytes) Saír         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Características do oso.

O oso pardo bótase de menos en Galicia

O oso  características:    
Nome científico Nome galego Nome castelán       outros
Dimensións Identificación Características notables
Alimentación Habitat Día desgraciado: 01/11/2004
O oseiro Reproducción Veses nos meses de
Interés Protección O oso en Galicia(1942 a 2006)
Oseiros do Courel A súa pegada Seguro que o veremos
O oso en Asturias Censo España 2001 Gran noticia 01/01/2001
Fotografías do oso - 2003 O cambio climático e o oso O berro do oso.
A caza do oso Contos sobre os osos Links do oso         
  Que facer ó atopar un oso Ver un ataque de oso.
Seguimento: o oso  en  Galicia e  Europa.  
Seguro que o teremos O oso en Galicia 10/07/2008

Galicia: queremos osos. 2006.

Videos Galicia punto negro 2009

Pegadas do oso en G. 2010

Boas noticias para o Oso 2011 Osos en Galicia 2011? Plan Galicia-oso 2013
Osos en Ancares-2013 Froitos para o Oso. Osos nos Ancares e  Courel 2014
Video do oso en Galicia Video do oso no Courel O oso en Europa
Pescador troitas_oso. U. actualización: 07/06/2017  

salir.jpg (922 bytes) Saír               

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

O nome científico:

Ursus arctos (Linnaeus 1758)

Reino: Animalia

Filo: Chordata

Clase: Mammalia

Oden: Carnívora

Familia: Ursidae

Género: Ursus

Especie: Ursus arctos.

Subir a características.

 

 

 

 

 

 

Nome galego

Oso, urso.

Trociño dunha gran fotografía de Antonio Vázquez, sacada do libro A fauna salvaje de Asturias"

Por Cervantes chámanse os oseznos: orgaños.

En Asturias chámanse os oseznos: albarciu entre outros...

Esbardos os que teñen entre un e dous anos.

Subir a características.

 

 

 

 

 

 

Nome castelán:

Fotografía do oso có seu fillo, sacada con cámara oculta en Somiedo.

Oso pardo.

------------------------

Outros nomes:

En Alemán:  braünbar . En Francés: Ours brun. En inglés: brown bear. En eusk.: artz arrea. En catalán: Os bru. En portugués oso

Fotografía do oso que aparece na EGU (Enciclopedia Galega Universal)

Oso (del lat. ursus), el gran señor de los bosques, esta especie está cargada de mitología y expresa la fortaleza de la especie. Aparece en muchos escudos de ciudades españolas (por ejemplo Madrid). La palabra oso viene del latín y ha variado bastante poco a pesar del tiempo transcurrido.

Javier Zabala, hablando del oso dice: " ..... De lo poco que se recuerda es que los antiguos vascos, o por lo menos los suletinos, parece ser que se tenía así mismos por descendientes de los osos. Estos, colocaban una garra de oso en la puerta de casa para protegerla de las desgracias y los malos espíritus (Aihartza 1993). La utilización de garras de oso como profiláctico no es extraña, pues el uso de defensas de animales como defensa simbólica es un hecho conocido, como por ejemplo las cuernas de ciervo en antiguas murallas, o los colmillos de jabalí como amuleto (Barandiarán 1072-1981). Respecto a considerarse descendientes del oso, es cosa nada anómala ni en Europa ni en el mundo, pues son muchos los pueblos que cuentan al oso como su antepasado, desde gran parte de los Indios de Norte América (Wood 1990), a varios pueblos de Rusia, pasando por los arcadios. Quienes, antes de que su Arcadia fuese la legendaria tierra de la felicidad, creían descender del oso (la raíz arc- como arctos oso en griego o art en gaélico), igual que los mirmidones descendían de las hormigas, ...."

Esta información está sacada de este link.

 

 

Subir a características.

 

 

 

 

 

 

 

Dimensións:

Enorme...pode medir 2,2 metros e pesar ata 200 kg. O normal é entre 170 a 250 cm. de lonxitude.

A altura en cruz é de 90 a 110 cm.

E o peso máis normal entre 90 e 150 kg. O peso medio está en 117 kg. os machos e 93 kg. as femias.

Pode vivir ata 25 anos.

As garras do oso son impresionantes. A verdade é que o oso pola súa corpulencia e polas súa posible defensa non tiña máis inimigos que o home e as súas limitacións.

Poden medir entre 95 a 105 mm. O andar apoian todo o pé, as uñas non son retráctiles.

Nota: hai reseñas de osos de ata 350 kg. Concretamente unha de 1.848 que o cazalo botou estos kg.

Subir a características.

 

 

 

 

 

 

 

Identificación:

O oso pardo bótase de menos en Galicia

Era inconfundible. 

De tódolos xeitos os osos de España teñen as patas máis oscuras que o resto do corpo, dícese que "teñen os guantes e os calcetíns casi negros" unha forma moi gráfica de describir os nosos osos.

Na fotografía poden verse perfectamente os guantes e os calcetíns negros...

A cara é pardo-amarela, con flancos grises e cuartos traseiros pardo-oscuros.

 

Os osos pequenos chámanse en Asturias "Esbardos" ou "escañetos", e normalmente presentan como un colar moi claro que vai desaparecendo coa edade.

Por certo en Galicia, polo menos pola zona de Cervantes os osos pequenos chámanlles orgaños.

Subir a características.

 

 

 

 

 

 

 

Características:

Son Plantígrados, pódense erguer en dúas patas. A súa velocidade  máxima é de 50 km/h.

O seu corpo é de cor variable, dende castaños ata negro.

Dicen que ten mala vista, pero oído e olfato son  fora de serie.

Os ollos son pequenos, esto chama bastante a atención, as orellas son cortas e redondas. O que está claro é que ten  un nariz grande, uns poderosos colmillos e ademais é moi corpulento.

Pode vivir ata 20-25 anos en libertade, ata 40 en
cautividade.

Poden recorrer nunha noite ata 100 km.

Estoume referindo o oso macho xa que a osa precisa menos territorio, con catro km2 ten dabondo.

Son solitarios e difíciles de ver. Menos mal...

Dicen que ten unha gran memoria, é capaz de recordar onde foi tiroteado, onde hai abondosa comida e un longo etc.

 

Subir a características.

 

 

 

 

 

 

 

Alimentación:

Pode haber alguén que dispare a este ser ? .....pois si que hai.....o home é incrible.

O oso come de todo (o que pode...)

Preferentemente gústanlle todo tipo de froitos frescos e carnosos como poden ser as  moras, bellotas, en especial as castañas, os arándanos e o madroño.

 

Os arándanos gústanlle moito.

 

Tamén o madroño.

 Gustábanlle,  na edade media, os salmóns dos ríos galegos, seica se puña as botas en tódala cunca do Sil e do Miño, incluso na Veiga en Ourense, ou en Chandrexa. Pero repito , eso era na edade media. Logo o home inventou as armas de fogo, os encoros, as minicentrais, a contaminación , a degradación da capa de ozono, os insecticidas, os puríns, a merda...e xa non comeron nunca máis salmóns , polo menos en Galicia. Eso sí, lévano grabado no seu código xenético, unha carne rosa, exquisita, cun sabor a marisco incríble, e moita abundancia...eran tempos... 

Tamén lle gusta o mel, por eso é temido por algunhos apicultores non galegos...

Alvariza (descoñezo o autor da fotografía).

Na fotografía vese unha alvariza, que é un recinto para protexer as colmenas do tempo e dos osos, en Galicia fanse en terreos encostados que dan o nacente ou ben o mediodía para obte-lo máximo soleamento. Hai moitos tipos o normal é que teñan entre 2 a 3 metros de altura.

No courel hai moitas alvarizas o que proba que en tempos o oso foi abondoso, hoxe é unha pena. Na fotografía vense perfectamente dúas, seica é de Súdrios.

A fotografía está sacada deste link, onde se protesta polas desfeitas que se están a producir no Courel, e así non vamos a ningún lado.

Alvariza preto da serra do Candán, no centro de Galicia, onde seguramente en tempos tamén había osos.

 

Os osos tamén comen, si se da o caso, carroñas de mamíferos.

Pero, sin lugar a dúbidas, o oso chámaselle "carnívoro arrepentido" por algo especial. O seu son os froitos...

O oso non ten moas carniceiras. A súa dentadura está adaptada a comer un pouco de todo.

 

Subir a características.

 

 

 

 

 

 

 

 

Habitat:

Vive (de momento) en Asturias, Cantabria e no Pirineo, menos mal.

Algúns morren no intento de pase a Galicia, así o 29 de octubro do 2008 un camión matou un oso na A6 en Trabaledo (León), trátase do 1º caso documentado de morte por atropelo. Tratábase dun macho xovén. A verdade é que estas cousas non deberan ocurrir. As conexións entre comarcas deberan ser naturais.

O seu habitat é en zonas fragosas de carballos, capudres , abelairas, freixos, faias e bidueiros. O ideal son sobre 1.000 a 1.400 metros onde o home o moleste pouco.

Os expertos dicen que a súa población non supera os 80 ou 90 exemplares na Cordillera Cantábrica. Nos Pirineos hai 8 osos actualmente, que se moven dun lado para outro da fronteira entre Navarra e Lérida.

A gran ilusión sería unir as duas zonas.

Galicia non conta. Incríble.

Pode vivir en libertade sobre 25 anos.

Os osos cantábricos viven en áreas pouco habitadas, con densidades de poboación mínimas, entre 6 a 12 persoas por km2.

 

Subir a características.

 

 

 

 

 

 

 

Día triste:

Efectivamente, ese día, o 01-11-2004,  morreu Cannelle (Canela), a única osa autóctona dos pirineos, unha zona O Valle de Aspe, a cabalo entre Francia e España. Seica foi en defensa propia según o cazador que a matou, pero eso nono cree ninguén...

O feito é que Canela iba co seu fillo de dez meses e foi atacada polos cans dos cazadores, fíxolle frente, e un cazador pegoulle un tiro. O osezno pequeno escapou, pero a súa supervivencia ten unha probabilidade mínima.

Realmente lamentable. Como se pode ir con cas a unha zona de osos, incrible. Rematamos con todo...O feito sin dúbida é un auténtico crimen...

“Una batida con perros en un sector donde la osa estaba presente no tiene ninguna excusa”, opinan las asociaciones de protección de los animales. A batida era de xabarín. O lugar Urdós.

Canela tiña 15 anos. Agora nos Pirineos soio quedan machos...e catro femias non autóctonas, en total 15 osos. Nos Pirineos quedan agora dous machos autóctonos o resto xa desapareceu: Camille  (sobre 21 años, un metro de altura a catro patas, e 2,80 metros cós brazos levantados) e Chocolat. O resto  son eslovenos.

 Dentro de pouco os osos autóctonos pasarán a historia...

Facía uns  días que morrera Papillón, un oso autóctono de treinta años (morreu de vello 20/08/2004)...que precisamente se apareaba con Canelle...

 

Outro día triste.

Algúns morren no intento de pase a Galicia, así o 29 de octubro do 2008 un camión matou un oso na A6 en Trabaledo (León), trátase do 1º caso documentado de morte por atropelo. Tratábase dun macho xovén. A verdade é que estas cousas non deberan ocurrir. As conexións entre comarcas deberan ser

Subir a características.

 

 

 

 

 

 

 

A oseira:

Chámase oseira o lugar onde pasa o inverno, é decir, onde inverna o oso. Normalmente busca unha cova ou lugar tranquilo e apartado, que prepara cuidadosamente con ramas, musgo, etc.

O invernar baixa a súa temperatura corporal, producindo algo así como un sono, que as veces pode interrumpirse. Para elo enróscanse no seu corpo dunha forma que permita estar o máis quente posible. Non mexan nin defecan mentras están nestas condicións.

A temperatura baixa a 31º C e os latidos do corazón sobre 10 latidos por minuto; con esto consigue baixar e aforrar moitísima enerxía, co que pode pasar meses sin comer e semidormido.

Durante este período aliméntase da súa propia capa de grasa acumulada durante o verán.

Normalmente pasan entre 1 a 3 meses nestas condicións.

Subir a características.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Reproducción:

Cando chega a época de celo, os machos comenzan a marcar o seu territorio no bosque. A máis de metro e medio do chan moitas árbores mostran as señaís dos arañazos, mordiscos e descortezamentos, que os osos utilizan para avisar ós outros  machos de que ese territorio xa ten dono. Tamén se frotan contra as cortezas, para deixar a seu cheiro.

 

Tiña que haber osos en Galicia ¡¡Xa !!!! 

Os osos son os vertebrados coas menores tasas de natalidade do mundo. As femias alcanzan a súa madurez sexual a unha edade entre 3 anos e medio e 5 anos. Entre unha camada e outra transcurren tres anos, e cada camada consta de unha a tres crías. Por eso é tan dificil a súa reproducción e por eso están en peligro...entre outras cousas.

A osa vive nun territorio máximo de 4 km2 e o oso é o que se desplaza. Cando a osa morre normalmente e unha filla a que toma o relevo. Ver o video dos verdes de Asturias falando sobre este tema.

Os osos son solitarios en todas as épocas do año excepto no período de celo que ten lugar no verán.

Sensacional fotografía de José Luis Rodriguez, para a revista Natura, nº 264 de xaneiro do 2006.

Durante a época do celo, os machos amplían  o seu territorio e dedícanse a vagabundear nun intento de localizar e controlar o estado reproductivo das femias. Nesta época, varios machos poden chegar a competir por unha compañeira, enzarzándose en pelexas moi fortes.

Unha vez que o macho atopa e conquista á osa, fórmase una efímera parella que permanecerá xunta por un tempo, durante o cal ambos consortes sestean xuntos, xogan e pelexan  amistosamente, tamén copulan varias veces... Finalmente, sepáranse e retoman a súa vida solitaria.

Curioso:

Ó igual cós carnívoros, os osos pardos teñen no pene un óso chamado báculo, con forma de bastón alargado, e que non está conectado co resto do esqueleto e simplemente cunha función de prolongar a cópula. O báculo crece continuamente durante  a vida do oso, e o seu tamaño (nos adultos alcanza 15 cm) o que da idea da vida da edade do animal. Moitas culturas atribuen o báculo propiedades afrodisíacas, de potencia e fertilidade;  este óso tamén é apreciado na medicina oriental.

Sensacional fotografía de José Luis Rodriguez, para la revista Natura, nº 264 de xaneiro do 2006.

Neste misma revista escribe José Luis Rodriguez cousas básicas sobre a supervivencia dos osos como por exemplo: unha boa alimentación, parece que si non hai comida non hai copula, o cal é lóxico. Fala tamén dos xogos e enfrentamentos previos e de que loga a femia é a que cede. As copulas duran varios minutos e pode repetirse o longo do día ata seis ou oito veces.

Estas copulas son básicas xa que a femia ovula no momento da misma. O que se chama  ovulación inducida, de forma que é o propio acto da cópula o que fai que ovule a femia. Todo un prodixio fisiolóxico.

O macho pode desplazarse moitos kilómetros para estar coa femia (ata 32 kms. desplazouse fai uns anos un oso dende Riaño ata a Pernía, e outro 52 km. ata León).

Moi curioso o artigo e sensacional as fotografías da revista Natura.

A xestación comenza a finais de novembro ou principios de decembro e dura de 8 a 10 semáns. As crías nacen en xaneiro ou febreiro, durante a hibernación da mai.

As crías nacen casi calvas, pesando apenas 500 g, cegas e sin dentes. Cando saen ó exterior están xa totalmente cubertas de pelo e mostran  un característico collar de pelo blanquecino que desaparece co tempo.

Tiña que haber osos en Galicia ¡¡Xa !!!!

Os tres meses e medio deixan de depender exclusivamente da leite materna, podendo recibir outros tipos de alimentos. O destete definitivo dase o ano de vida. O dessenrolo dos oseznos é rápido e abandonan a osera a finais da primaveira. Estarán coa súa nai ata os 18 ó 22 meses de vida, cando ésta xa os abandona. Eles seguirán xuntos máis ou menos un ano

Os oseznos pesan moi pouco, sobre 350 grs.

Aquí vese una nai e a súa cría.

 

Subir a características.

 

 

 

 

 

 

 

 

Meses nos que se ve:

Pode haber alguén que dispare a este ser ? .....pois si que hai.....o home é incrible.

 

Xa non se vé en Galicia, eso sí,  hai "videos" moi bons...

Debera verse na primavera e no verán, xa que logo en inverno, fai hibernación: esto quere decir que no inverno selecciona unha boa guarida e permanece durmindo no interior ata chegada de tempos mellores. Antes de retirarse a hibernar engordan moito, logo viven un pouco de rentas. De tódolos xeitos todos os hibernantes despertan de vez en cando, e de seguido volven a dormir. 

O día 15/05/2006 un oso destrozou varias colmeas nos montes de Robledo en Rubiá (Ourense). Seica se trata dun oso xoven en busca da femia. Teno claro en Galicia. ¡Pobre oso!.

O día 15/05/2006 grabóuse por primeira vez un oso en Galicia, esta é unha fotografía do resultado:

Un oso, seica seguramente xoven de dous anos, acercándose as colmeas as 9:30 pm do día 15/05/2006.

¡Xa temos o oso en Galicia!

Hai tamén un video dun oso atacando unha colmea. (12/08/2014)

Subir a características.

 

 

 

 

 

 

 

Interés:

O oso pardo bótase de menos en Galicia

O interés deste gran mamífero es obvio:

É o maior dos mamíferos.

Soio existe na Cordillera Cantábrica e nos Pirineos, máis ben da parte de Francia.

Cálculase que habrá unhos 90 exemplares actualmente en España.

Está claro...

 

Subir a características.

 

 

 

 

 

Protección:

Por suposto está protexido xa que está catalogado como animal en peligro de extinción.

A especie está protexida polo Real Decreto de 1980 e 1986, e aparece no convenio CITES e no de Berna no anexo II. Está catalogada pola UICN como especie en perigo, e así aparece na lista bermella dos Vertebrados Ibéricos (ICONA, 1986).

As causas apuntadas que poñen en perigo esta especie son, entre outras, as seguintes:

 

O seu maior enemigo é o home. O furtivismo, a caza, o veneno, colocado para os lobos e outros animais,  fan que cada ano morran osos.

O oso é un animal pacífico e marabilloso, realmente non ten inimigos dentro dos mamíferos xa que é superior a todos. Repito, o único inimigo é o home.

Según Guillermo Palomero, Presidente da Fundación Oso Pardo, "O oso é a marca de calidade dunha zona. A especie cantábrica é especial, xa que é un oso pardo xenéticamente diferente, xa que no seu día quedou aillado completamente...". Fala dun centenar de exemplares pola Cordillera cantábrica.

"O oso ten varios problemas, en primeiro lugar a man do home, que sigue matando osos con trampas, en accidentes de caza, etc. En segundo lugar trátase dun animal esixente coa natureza, hai que cuidala para que o oso viva. E logo o problema das pequenas poblacións de osos, a súa reproducción é moi lenta, tarda en adquirir a madurez sexual. Unha pequena población pode desaparecer enseguida."

 

Contra o oso tamén actuan de forma seria os seguintes problemas:

O rematar cós bosques autóctonos, plantando árbores de fácil producción en busca de cartos rápidos.

As estacións de esquí e de montaña pola mesma razón.

O remate dos ríos en xeral, vertendo de todo...

Os encoros e as minicentrais.

As autovias sin facer corredores ou pasos para esta especie, en fin un longo etc.

O oso hoxe en día teno moi, moi dificil...

O oso é un gran amante das árbores. Realmente deles saca a súa alimentación, aparte de que se sirve para deixar rastros para otros osos.

Realmente vendo estas imáxenes no se entende que os osos sexan obxecto de caza.

 

Subir a características.

 

 

 

 

 

 

 

 

O oso en Galicia:

Pode haber alguén que dispare a este ser ? .....pois si que hai.....o home é incrible.

Os últimos exemplares galegos, foron cazados nos anos 1942 na Pena Boullosa na Serra dos Ancares e en 1946 en Couceiros - Padrenda preto de Pontebarxas na provincia de Ourense.

Efectivamente o último oso matado en Galicia, foi na data do 17 de xunio de 1946, según noticia aparecida no diario "Pueblo Gallego", foi no lugar de Couceiros, Concello de Padrenda, na Provincia de Ourense, onde un paisano Camilo Lloves González, enfrentouse a un gran oso, cunha forquita como única arma. Axudoulle Rogelio, un cativo de 14 anos -el Angelito - que cun apeiro de labranza deixou fora de combate o oso, sendo rematado por un garda civil do posto fronterizo de Ponte Barxas . ( Ata aquí a descripción desta grande azaña...pobre oso...)

Dicen que o feito foi condecorado polo gobernador de Ourense que daquelas era don Vicente Muñoz Calero.

O oso pardo bótase de menos en Galicia

A verdade sinto pena...do oso, seguro que si o deixan ir non houbese pasado nada.

En Galicia os osos xa escaseaban no século XIX, pero víanse algúns na Serra do Courel, en Cervantes, en Oseira, Val de Quiroga e na Serra do Oribio. Del dí LÓPEZ SEOANES (1861) que era raro en San Andrés de Illobe, onde foi abatido un exemplar no ano 1848, na Serra do Courel, Burón, montañas de Cervantes, Vilalba e Cerezal, montes Urivios, Convento de Oseira, Val de Quiroga, etc.

Seguramente desapareceu da Serra do Courel na segunda década 1910-1920. No século XIX contaba con oito nucleos que serían o da Ulloa en San Andrés de Illobre, o de Terra de Montes, na área de  confluencia das provincias de Pontevedra, Lugo e Ourense, o da Terra de Trives na Serra de Queixa e San Mamede, o da Fonsagrada no límite de Asturias, o grande nucleo do Cebreiro, na Serra dos Ancares e montes circundantes, o da Terra do Courel e da Serra do mesmo nombre, o de Valdeorras nos montes próximos, e o da terra do Bolo na Serra do Eixo, nos confíns con León e Zamora.

Texto recollido do libro "Atlas de vertebrados de Galicia"  tomo I, colección do Patrimonio ecolóxico realizado pola Sociedade Galega de Historia Natural, esta parte, sobre os mamíferos débese a Manuel Chouza Mata e Roxelia Cid González.

 

Este censo é de 1995. O oso entraba esporádicamente nas serras dos Ancares en Lugo.

------------------------------------------

O OSO VISITA GALICIA EN MAIO DO 2006

O día 15/05/2006 un oso destrozou varios trobos nos montes de Robledo en Rubiá (Ourense). Seica se trata dun oso xoven en busca da femia.

O parecer o oso fixo o mesmo en Quiroga uns días antes.

Teno claro en Galicia. ¡Pobre oso!.

Este mapa marca o camiño que seguiu o oso nas provincias de Lugo e Ourense no mes de maio. Dende Campodola o 28 de abril do 2006 e Paradaseca (6 de maio do 2006) en Quiroga a Robledo de Lastra o 15 de maio do 2006.Voz de Galicia 28/05/2006.

 

Fotografía do video grabado por especialistas da Fundación Oso Pardo en Robledo de Lastra, en Rubiá, Ourense. Simplemente 58 segundos, as 9:30 da noite, o tempo que o oso tratou de chegar as colmeas, pero tropezou co pastor eléctrico que estaba colocado o efecto. Soio o intentou duas veces e logo perdeuse no bosque. Voz de Galicia 28/05/2006.

Sin lugar a dúbidas: o primeiro video no que se graba un oso en Galicia.

¡Enhoraboa os especialistas da Fundación Oso Pardo!.

Subir a características.

 

 

 

 

 

 

Os oseiros do Caurel:

A toponimia galega garda os nomes de Oseira, Valdoso, río Ursaria, etc.

Alfonso XI no "Libro de la montería" da unha detallada relación dos montes galegos habitados polos osos.

López Seoane fálanos dos "oseiros" do Courel que con un coitelo e un cilindro de ferro enfrentábanse a corpo limpio con este animal.

No folclore galego gárdanse ditos, contos e lendas onde o urso é o protagonista.

Texto recollido do libro "Atlas de vertebrados de Galicia"  tomo I, colección do Patrimonio ecolóxico realizado pola Sociedade Galega de Historia Natural, esta parte sobre os mamíferos débese a Manuel Chouza Mata e Roxelia Cid González.

Esta era a distribución de osos en Galicia no século XIX. Fonte o libro citado Atlas de vertebrados de Galicia. Tomo I.

 

Seica os arquólogos soio atopan ósos de oso no Courel. Ver este link.

Subir a características.

 

 

 

 

 

 

 

A súa pegada:

Trátase dunha curiosidade, o galego que vexa esta pegada nas nosas serras será en sonos ou non terá ben a vista, desgraciadamente.

Estas son as pegadas do oso.

A súa pegada, a pesar do anterior,  é inconfundible polo grande. O oso é o maior mamífero terrestre que temos en España.

 

Subir a características.

 

 

 

 

 

 

 

 

Seguro que o veremos en Galicia:

A pesar de todo.

Seguro que en Galicia volveremos a ter Osos Pardos nas nosas serras. Segurísimo. ¿ Cando ?... No ano 2005 xa vai sendo hora...é posible.

Dende logo é posible, pero ... a nosa Consellería de medio Ambiente anda moi despistada con esto e outras moitas cousas.

No digamos hoxe, ano 2009 que xa nin existe...

Pode haber alguén que dispare a este ser ? .....pois si que hai.....o home é incrible.

Falase de que en breve (Voz de Galicia do 8 de maio do 2005) haberá unha colonia estable de osos en Galicia. De verdade que me gustaría, pero penso que é unha frase máis e polo tanto producto de que as eleccións están o caer (xunio do 2005). En fin unha mentira máis a que nos teñen acostumados nesta Consellería de Medio Ambiente que fai moitas cousas para a Galería e pouco efectivas e o final sempre somos o número un e pioneiros en todo...pero os osos están en Asturias e Cantabria e nos asubíamos...

O tempo dirá...

O tempo xa falou e dixo que foi mentira o da colonia estable que moitas outras cousas....

Esto non axuda:

Algúns morren no intento de pase a Galicia, así o 29 de octubro do 2008 un camión matou un oso na A6 en Trabaledo (León), trátase do 1º caso documentado de morte por atropelo. Tratábase dun macho xovén. A verdade é que estas cousas non deberan ocurrir. As conexións entre comarcas deberan ser doutro xeito.

Ver este texto de Xavier Lombardero, que lle vexo moita razón sobre este tema:

El oso progresará en Galicia si crece más la población de Asturias y León

Investigan si el macho atropellado en noviembre llegó a la A-6 desorientado a causa de un envenenamiento

Xavier Lombardero

Fecha de publicación: 24/12/2008

La recolonización del oriente gallego por el oso depende en buena medida del aumento de ejemplares en Asturias y León. Y que las distintas comunidades autónomas se coordinen para conservar el hábitat en corredores naturales donde el flujo de osos aún es pequeño y frágil. Organizaciones conservacionistas también opinan que, de no incrementarse los medios técnicos y humanos para vigilar e investigar la caza ilegal o el envenenamiento, la recolonización osera será muy lenta.

En este sentido, aunque la primera necropsia practicada al oso atropellado en noviembre en la A-6, en Vega de Valcarce, no reveló nada sospechoso, se ha solicitado un análisis toxicológico del animal, un macho joven de unos tres años. Se teme que un proceso de envenenamiento hubiera podido influir en la desorientación del oso, llevándolo a internarse de forma extraña en la autovía. Aparentes problemas de coagulación de su sangre apoyarían estas pesquisas. No sería el primer caso. Ya en 1999 apareció gravemente envenenada y desorientada una joven osa recogida en unos prados de Degaña, en la zona asturiana que limita con Lugo. El profesor e investigador del CSIC Javier Naves confirma que «un oso envenenado pierde muchas defensas, capacidades motoras y sensoriales y, por tanto, de reacción y decisión». En Cervantes apareció hace unos años otro gran oso muerto por envenenamiento y en la montaña palentina han caído al menos tres en los últimos tiempos, por el mismo motivo. «La Administración denuncia el veneno, pero con la boca pequeña, porque luego no pone medios para vigilar y controlar los libros de registro de fitosanitarios», dice Roberto Hartasánchez, presidente de Fapas.

En opinión de Ernesto Díaz, de la Plataforma para la Defensa de la Cordillera Cantábrica «urge crear una patrulla especializada en venenos formada por funcionarios de Medio Ambiente y debe haber un esfuerzo especial en la vigilancia de la venta de fitosanitarios en áreas oseras, educando aldea por aldea sobre su riesgo y la legislación sobre su uso ilegal». Cita enclaves con escasa actividad humana para una pequeña red de lugares para los osos: entre Piornedo y la Devesa de Vilarello (Os Ancares), entre las devesas de Paderne y Rogueira (en O Courel) e incluso el monte Oribio, entre Triacastela y Samos. «Es fundamental trabajar con la población. La sociedad gallega tiene una idiosincrasia totalmente diferente a la de Cantabria e incluso la de Asturias y León. Hay que trabajar con los ganaderos y cazadores», añade Díaz.

Como contrapunto a sucesos que afectan al oso en autovías o por la caza en los Pirineos, el biólogo Guillermo Palomero destaca el episodio vivido días atrás en Cantabria. Al pueblo de Caloca fue a parar un oso que venía corrido por una cacería de jabalíes. Llegó a mediodía, delante del camión del pescadero, trotando por una vía de bordes nevados y los vecinos lo han celebrado y respetado. «No hay bellotas ni hayucos en Palencia y el oso se ha metido ahí. Incluso se puede ver otra osa con una cría rompiendo la nieve para buscar bellotas. Sube la gente de Potes a disfrutarlo. Es la buena noticia navideña», dice Palomero.
 

 

 

Subir a características.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

O oso pardo en Asturias:

FAPAS

Fundación Oso Pardo. FOP.

PROGRAMA DE CONSERVACION DEL
OSO PARDO 


EN EL PARQUE NATURAL DE SOMIEDO 
(ASTURIAS)

El oso pardo cantábrico. Una buena www.

Link moi interesantes sobre o oso pardo.

Asturnatura.

 

La coctelera. Sensacional.

 

Bibliografía.

 

Subir a características.

 

 

 

 

 

 

 

 

Gran noticia:

Fotografía de J.L. Cereijido. Voz de Galicia 31-12-2000

O ano 2000 foi un ano fantástico para os osos en España.

Ata 15 crías tuveron os osos, entre Paxares e os Ancares. Maravilloso.

Hoxe cóntase que sobreviven 86 exemplares en España.

Esta noticia é moi boa para Galicia xa que algún, o mellor, achégase os  Ancares, e tamén poida que os montes de Ourense.

O feito para estar ledos é que temos 15 osos máis en España.

¡¡ Este osiño quere vivir en Ourense e tamén en Lugo!

Realmente ¿ estamos preparados?.

¡¡¡ Hai que soñar !!!.

Subir a características.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Censo España 2001

Notas sacada de la revista BIOlógica de maio do 2001.

Razóns para esperanza en España:

No Pirineo a un lado e outro viven como 12 osos. Na maioría están neste lugar gracias os plans de reintroducción da especie.

Os osos cantábricos son  unos 85. Menos mal. O malo é que están divididos en dúas poblacións, separadas sobre 30 kilómetros, con minas, autopistas, vias do tren e pistas de esquí polo medio. En 1999 , 10 osas tuveron 17 oseznos, o nunca visto nos últimos tempos. No 2000 volveuse a repetir a historia. A cousa non vai mal.

Na fotografía colmenas para os osos, un bon sistema para manter os osos, xa que como é sabido gústanlle moito a mel.

O oso empézase a sentir con orgullo tanto en Asturias como en Cantabria e no Pirineo, o mal que fan é minímo e as indennizacións son rápidas e eficaces. Enhoraboa.

Parque Natural de Somiedo, un dos principais refuxios do oso en Asturias.

En Galicia seguimos sin ser sensibles os osos. Non comprendo como non se fai algo.

A Consellería de Medio Ambiente (ata o 2005) está noutra onda, fai moi pouco ou nada pola fauna galega. Veremos estos que están hoxe si fan algo máis. Eu penso que sí...

 

Subir a características.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Fotografías oso 2003:

Fotografía de Francisco Márquez.

No mes de novembro do 2003, a revista "Naturaleza salvaje" publica unha reportaxe "Tras las huellas de los últimos ejemplares salvajes del norte", que firma Francisco Márquez.

A fotografía está sacada o mediodía no Parque Natural de Somiedo e mostra un oso, ¡que marabilla!.

A reportaxe trae outras fotografías que non me atrevo a poñer sin permiso dos autores.

O texto dice ben as claras o que sinten os fotógrafos cando teñen a oportunidade de facer estas fotografías.

Realmente como galego, amante da miña terra e por suposto amante da fotografía sinto envexa...moita envexa.

 

Subir a características.

 

 

 

 

 

 

 

O cambio climático e o oso:

Fai uns días a Academia Rusa informa que os osos que viven no sur do extremo oriente ruso, contrariamente ao que serían os seus hábitos, este inverno non caíron no profundo sono e continuan percorrendo os bosques da rexión siberiana de Primorie.

Este fenómenos, o parecer, afecta únicamente os machos, xa que as femias e os osiños continuan hibernando. Nestos lugares alcánzanse temperaturas de 30º baixo cero, e inda así o parecer os osos non descansan.

Algo está a ocurrir.

Os científicos rusos falan do cambio climático que está a producir estos efectos...

Que haxa persoas que inda dubidan deste cambio climático, dende logo, chama a atención, sobre todo os osos...

  Subir a características.

 

 

 

 

 

 

 

 

Un pouco de broma:

Pulsar este link para oir o oso.

En Galicia é o único que podemos facer...

¡Unha magoa!.

 

Subir a características.

 

 

 

 

 

 

 

Contos sobre os osos:

Hai moitos contos sobre osos en Galicia, por regra xeral os contos sobre os osos fan honor a este gran mamífero e fan relación a nobleza deste gran animal. Otros tamén fan honor a súa intelixencia.

Vexamos dous exemplos:

Sacado do libro "Contos galegos de tradición oral"  escrito por Camiño Noia:

"O oso e os dous amigos"

"Eran dous rapaces que andaban sempre xuntos e que eran moi amigos. Un deles era moi forte, pero o outro non. Un día, foron de paseo por un monte e alí aparecéuselles un oso. Os rapaces, que eran pequenos, estaban cheos de medo e non sabían qué facer.

O máis forte subiu po unha árbore e quedou tranquilo, pero o outro non deu subido e tirouse ó chan facéndose o morto.

O oso comezou a cheiralo e a dar voltas arredor del, tan preto que parecía que lle falaba ó oído. Cando pasou o perigo e o oso marchou, o que estaba na árbore dixo:

-¡Ai que mediño pasei!. Pensei que che ía facer dano, estaba mesmo que parecía que che falase ó oído.

E dixolle o outro:

-Pois si, si que me falou.

-¿E que che dixo?

-Pois unha cousa moi bonita pero que a ti non che vai gustar.

-E a ver, ¿que che dixo?

-Pois díxome. No te fíes en la persona que si te ve en un peligro te abandona.

----------------------------------------------------

(O conto foi recollido en Figueira-Cerdedo. Pontevedra E contouno Dolores Simal Doval de 58 anos en 1997)

---------------------------------------------------

Do libro "Contos de animais II"  Xosé Miranda fixo o texto deste conto, que a mín particularmente gústame moito.

 

"O oso, o lobo e a raposa".

Nunha ocasión xuntáronso o oso, o lobo e a raposa para ir roubar un cortizo de abellas. Así que o levaron, miraron o mel que tiña e viron que non chegaba para os tres. Puxéronse a discutir a ver quen comía o mel. A raposa, que é a máis astuta, propuxo:

- O que teña máis idade, como é ó que se lle debe máis respecto, que coma o mel.

-De acordo -dixeron os outros.

Dixo inmediatamente o lobo:

-Eu nacín cando aquel penedo -siñalando un antiquísimo.

-Daquela xa eu era moza -dixo a raposa.

E o oso, comprendendo que non podía dicir un disparate maior, dixo:

-Pois eu nacín o ano do ourizo e,  polo tanto, quieto o cortizo.

Colleuno entre os brazos, marchou con el á sombra dun rebolo e papoulle o mel ó cortizo, e a nós non nos deu porque non quixo.

------------------------------------

  

Neste link tendes varios contos sensacionais sobre os osos

Link de contos sobre osos.

 

Subir a características.

 

 

 

 

 

 

 

 

En Galicia queremos volver a ver osos.

Galicia quiere volver a ser hábitat del oso pardo

La presencia de una hembra en la frontera leonesa hace prever un aumento de ejemplares - Al menos tres visitan con frecuencia las montañas orientales

REDACCIÓN Y AGENCIAS • SANTIAGO

29.11.2006 

El 16 de junio de 1946, en el lugar de Couceiros (Padrenda, Ourense), un vecino del lugar, Camilo Lloves, se enfrentó a un gran oso armado con una horquilla. Le ayudó en su hazaña Rogelio, un chaval de 14 años que con su apero de labranza dejó fuera de combate al oso, finalmente rematado por un guardia civil del puesto fronterizo de Ponte Barxas. El oso de tan trágico final fue, según los anales de El Pueblo Gallego, el último que se mató en Galicia, a donde ahora tan sólo vienen de visita dos o tres ejemplares. En mayo de este año, uno de ellos se deleitó de la miel de Quiroga (Lugo), y unos días después fue grabado en los montes de Robledo, en Rubiá (Ourense).

La Consellería de Medio Ambiente y la Fundación Oso Pardo se han propuesto ahora que Galicia vuelva a ser, en las sierras de Os Ancares y O Courel, hábitat de una especie que ya escaseaba en el siglo XIX. Según explicó ayer Guillermo Palomero, presidente de la fundación, hay posibilidades de ello, porque mientras en Europa decrece el número de ejemplares, en la cordillera cantábrica se ha pasado de entre setenta y ochenta animales contabilizados hace diez años a cerca de 130 ejemplares en la actualidad. En Galicia, no existe una presencia fija, pero sí "visitas continuadas" de al menos tres osos diferentes, lo que demuestra que "tienen un hábitat de calidad" en las zonas fronterizas con Asturias y Castilla-León.

Pero además, en la parte leonesa se ha establecido una hembra, lo que "creará ambiente y garantizará una presencia permanente" en una zona donde se está trabajando bien en la conservación y mejora del hábitat, por lo que "no habrá problema" para el incremento de la presencia de osos, dijo Palomero.

El presidente de la fundación, que ayer firmó un convenio de colaboración con el conselleiro Manuel Vázquez, resaltó además que "el oso cohabita muy bien con la población rural" y su presencia es una "marca de calidad" del ecosistema, lo que puede aumentar la presencia de turistas y atraer desarrollo y dinero. El oso es un animal, insistió, "compatible con el turismo, la caza y la agricultura", por lo que no crea "conflicto" y "se ve como un recurso más" de las zonas en que tiene presencia.

Indicador de calidad

En el mismo sentido se manifestó el titular de Medio Ambiente, quien subrayó que la presencia del oso es un "indicador de calidad" medioambiental y de avance en la búsqueda de un "equilibrio razonable" para la biodiversidad. Vázquez consideró "fundamental" la zona de montaña en el conjunto de la biodiversidad gallega y abogó porque tanto Os Ancares como O Courel recuperen "el espacio que merecen", pues se trata de unas zonas con las que "no se ha hecho justicia".

El acuerdo firmado ayer supone una renovación del rubricado por primera vez en 1997 en el marco del Plan de Recuperación del Oso Pardo en la Cordillera Cantábrica, que persigue la puesta en marcha de una serie de medidas encaminadas a recuperar esta especie emblemática.

Información sacada del diario

http://www.elcorreogallego.es/

Página web:  www.fapas.es

Subir a características.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

VIDEOS DO OSO PARDO EN INTERNET.

 

Los verdes de Asturias. Video sensacional sobre as osas cantábricas. Link.

 

Video de Fernando Ballesteros.

 

Osos en TVE. Noticias dos osos...

Subir a características.

 

 

 

 

 

 

 

O  aumento de osos en Cantabria unha boa noticia

 

Descoñezo o autor da fotografías na que se ve unha femia con tres oseznos.

A noticia é boísima, a población do osos da cordilleira cantábrica pasa dos dous centenares, a cousa está entre 195 e 210 osos. Nunha palabra parece que se superou o mínimo para que sexa viable a corto plazo,.

Seguimos en peligro de extinción pero menos.

O reto nos próximos anos está no estudio de identificación dos pasillos entre comunidades, os chamados corredores polos que os machos pasan de Oriente a ccidente, así como a previsión de daños na apicuntura, na agricultura e na ganadería.

 

Subir a características.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Froitos para o Oso

Unha gran iniciativa asturiana "Frutos para el oso", do Fondo dos Animais Salvaxes (FAPAS), remata de ser premiada como un dos mellores proxectos de conservación da fauna do mundo.

O proxecto está a levarse a cabo en Taverga (Asturias). O proxecto vai competir a nivel mundial con outros e serán os internautas os que elixan cal é o mellor.

Plantarán entre outras cousas mil frutais e implatarán 150 colmeas de abellas.

Nota: os frutais que plantan son mazairas, cerdeiras e un tipo de serbal.

Subir a características.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

O oso en Europa.

Fonte Scencia. Parece que  o oso vai a máis en Europa, dunha mellor sorte que o lobo, seica é máis apreciado pola xente.

 

Ver este artigo de El País.

Conquista Europa + 2014

Volver