| Un
día desgraciado, o 01-11-2004: |
Día triste:
Efectivamente, ese día, o 01-11-2004, morreu Cannelle
(Canela),
a única osa autóctona dos pirineos, unha zona O Valle de Aspe, a
cabalo entre Francia e España. Seica foi en defensa propia según o
cazador que a matou, pero eso nono cree ninguén...
O feito é que Canela iba co seu fillo de dez meses
e foi atacada polos cans dos cazadores, fíxolle frente, e un cazador
pegoulle un tiro. O osezno pequeno escapou, pero a súa supervivencia
ten unha probabilidade mínima.
Realmente lamentable. Como se pode ir con cas a
unha zona de osos, incrible. Rematamos con todo...O feito sin dúbida é
un auténtico crimen...
“Una batida con perros en un sector donde la osa estaba
presente no tiene ninguna excusa”, opinan las asociaciones de protección
de los animales. A batida era de xabarín. O lugar Urdós.
Canela tiña 15 anos. Agora nos Pirineos soio
quedan machos...e catro femias non autóctonas, en total 15 osos. Nos
Pirineos quedan agora dous machos autóctonos o resto xa desapareceu:
Camille (sobre 21 años, un metro de altura a catro patas, e 2,80
metros cós brazos levantados) e Chocolat. O resto son eslovenos.
Dentro de pouco os osos autóctonos pasarán
a historia...
Facía uns días que morrera Papillón, un
oso autóctono de treinta años (morreu de vello 20/08/2004)...que
precisamente se apareaba con Canelle...
Subir a características. |
| Reproducción: |
Reproducción:
Cando chega a época de celo, os machos comenzan a marcar o seu
territorio no bosque. A máis de metro e medio do chan moitas árbores
mostran as señaís dos arañazos, mordiscos e descortezamentos, que os
osos utilizan para avisar ós outros machos de que ese territorio
xa ten dono. Tamén se frotan contra as cortezas, para deixar a seu
cheiro.
Os osos son os vertebrados coas menores tasas de natalidade do
mundo. As femias alcanzan a súa madurez sexual a unha edade entre 3 anos
e medio e 5 anos. Entre unha camada e outra transcurren tres anos, e
cada camada consta de unha a tres crías. Por eso é tan dificil a súa
reproducción e por eso están en peligro...entre outras cousas.
Os osos son solitarios en todas as épocas do año excepto no
período de celo que ten lugar no verán.
Sensacional fotografía de José Luis Rodriguez,
para a revista Natura, nº 264 de xaneiro do 2006.
Durante a época do celo, os machos amplían o seu territorio
e dedícanse a vagabundear nun intento de localizar e controlar o estado
reproductivo das femias. Nesta época, varios machos poden chegar a
competir por unha compañeira, enzarzándose en pelexas moi fortes.
Unha vez que o macho atopa e conquista á osa, fórmase una efímera
parella que permanecerá xunta por un tempo, durante o cal ambos
consortes sestean xuntos, xogan e pelexan amistosamente, tamén
copulan varias veces...
Finalmente, sepáranse e retoman a súa vida solitaria.
Curioso:
Ó igual cós carnívoros, os osos pardos teñen no
pene un óso chamado báculo, con forma de bastón alargado, e que non está
conectado co resto do esqueleto e simplemente cunha función de prolongar
a cópula. O báculo crece continuamente durante a vida do oso, e o seu
tamaño (nos adultos alcanza 15 cm) o que da idea da vida da edade do
animal. Moitas culturas atribuen o báculo propiedades afrodisíacas, de
potencia e fertilidade; este óso tamén é apreciado na medicina
oriental.
Sensacional fotografía de José Luis Rodriguez,
para la revista Natura, nº 264 de xaneiro do 2006.
Neste misma revista escribe José Luis Rodriguez
cousas básicas sobre a supervivencia dos osos como por exemplo: unha boa
alimentación, parece que si non hai comida non hai copula, o cal é
lóxico. Fala tamén dos xogos e enfrentamentos previos e de que loga a
femia é a que cede. As copulas duran varios minutos e pode repetirse o
longo do día ata seis ou oito veces.
Estas copulas son básicas xa que a femia ovula no
momento da misma. O que se chama ovulación inducida, de forma que
é o propio acto da cópula o que fai que ovule a femia. Todo un prodixio
fisiolóxico.
O macho pode desplazarse moitos kilómetros para
estar coa femia (ata 32 kms. desplazouse fai uns anos un oso dende Riaño
ata a Pernia, e outro 52 km. ata León).
Moi curioso o artigo e sensacional as fotografías
da revista Natura.
A xestación comenza a finais de novembro ou principios de decembro
e dura de 8 a 10 semáns. As crías nacen en xaneiro ou febreiro, durante
a hibernación da mai.
As crías nacen casi calvas, pesando apenas 500 g, cegas e sin
dentes. Cando saen ó exterior están xa totalmente cubertas de pelo e
mostran un característico collar de pelo blanquecino que
desaparece co tempo.
Os tres meses e medio deixan de depender exclusivamente da leite
materna, podendo recibir outros tipos de alimentos. O destete definitivo
dase o ano de vida. O dessenrolo dos oseznos é rápido e abandonan a
osera a finais da primaveira. Estarán coa súa nai ata os 18 ó 22 meses
de vida, cando ésta xa os abandona. Eles seguirán xuntos máis ou menos
un ano
Os oseznos pesan moi pouco, sobre 350 grs.
Aquí vese una nai e a súa cría.
Subir a características.
|
| Vese
nos meses: |
Meses
nos que se ve: 
Xa non se vé en Galicia, eso sí, hai
"videos" moi bons...
Debera verse na primavera e no verán, xa que logo en
inverno, fai hibernación: esto quere decir que no inverno selecciona
unha boa guarida e permanece durmindo no interior ata chegada de tempos
mellores. Antes de retirarse a hibernar engordan moito, logo viven un
pouco de rentas. De tódolos xeitos todos os hibernantes despertan de
vez en cando, e de seguido volven a dormir.
O día 15/05/2006 un oso destrozou varias colmeas
nos montes de Robledo en Rubiá (Ourense). Seica se trata dun oso xoven
en busca da femia. Teno claro en Galicia. ¡Pobre oso!.
O día 15/05/2006 grabóuse por primeira vez un oso
en Galicia, esta é unha fotografía do resultado:
Un oso, seica seguramente xoven de
dous anos, acercándose as colmeas as 9:30 pm do día 15/05/2006.
¡Xa temos o oso en Galicia!
Subir a características.
|
| Interés: |
Interés:
O interés deste gran mamífero es obvio:
É o maior dos mamíferos.
Soio
existe na Cordillera Cantábrica e nos Pirineos, máis ben da parte de
Francia.
Cálculase que habrá unhos 90 exemplares actualmente en
España.
Está claro...
Subir a características.
|
| Protección: |
Protección:
Por suposto está protexido xa que está catalogado
como animal en peligro de extinción.
A especie está protexida polo Real Decreto de
1980 e 1986, e aparece no convenio CITES e no de Berna no anexo II. Está
catalogada pola UICN como especie en perigo, e así aparece na lista
bermella dos Vertebrados Ibéricos (ICONA, 1986).
As causas apuntadas que poñen en perigo esta
especie son, entre outras, as seguintes:
 O seu maior enemigo é o home. O furtivismo, a caza, o
veneno, colocado para os lobos e outros animais, fan que cada ano morran
osos.
O oso é un animal pacífico e marabilloso,
realmente non ten inimigos dentro dos mamíferos xa que é superior a
todos. Repito, o único inimigo é o home.
Según Guillermo Palomero, Presidente da Fundación
Oso Pardo, "O oso é a marca de calidade dunha zona. A especie
cantábrica é especial, xa que é un oso pardo xenéticamente
diferente, xa que no seu día quedou aillado completamente...".
Fala dun centenar de exemplares pola Cordillera cantábrica.
"O oso ten varios problemas, en primeiro
lugar a man do home, que sigue matando osos con trampas, en accidentes
de caza, etc. En segundo
lugar trátase dun animal esixente coa natureza, hai que cuidala para
que o oso viva. E logo o problema das pequenas poblacións de osos, a
súa reproducción é moi lenta, tarda en adquirir a madurez sexual.
Unha pequena población pode desaparecer enseguida."
Contra o oso tamén actuan de forma
seria os seguintes problemas:
O
rematar cós bosques autóctonos,
plantando árbores de fácil producción en busca de cartos rápidos.
As estacións de esquí e de montaña pola mesma razón.
O remate dos ríos en xeral, vertendo de todo...
Os encoros e as minicentrais.
As autovias sin facer corredores ou pasos para esta especie, en fin un
longo etc.
O oso hoxe en día teno moi, moi
dificil...
O oso é un gran amante das árbores. Realmente
deles saca a súa alimentación, aparte de que se sirve para deixar
rastros para otros osos.
Realmente vendo estas imáxenes no se entende
que os osos sexan obxecto de caza.
Subir a características.
|
| Curiosidades
do oso en Galicia: |
O oso en
Galicia:
Os últimos exemplares galegos, foron cazados nos anos 1942 na
Pena Boullosa na Serra dos Ancares e en 1946 en Couceiros - Padrenda
preto de Pontebarxas na provincia de Ourense.
|
Efectivamente o último oso
matado en Galicia, foi na data do 17 de xunio de 1946, según
noticia aparecida no diario "Pueblo Gallego", foi no
lugar de Couceiros, Concello de Padrenda, na Provincia de
Ourense, onde un paisano Camilo Lloves González, enfrentouse a un gran
oso, cunha forquita como única arma. Axudoulle Rogelio, un
cativo de 14 anos -el Angelito - que cun apeiro de labranza
deixou fora de combate o oso, sendo rematado por un garda
civil do posto fronterizo de Ponte Barxas . ( Ata aquí a descripción
desta grande azaña...pobre oso...)
Dicen que o feito foi condecorado polo
gobernador de Ourense que daquelas era don Vicente Muñoz Calero.
|
A verdade sinto pena...do oso, seguro que si
o deixan ir non houbese pasado nada.
 En Galicia os osos xa escaseaban no século XIX, pero víanse
algúns na Serra do Courel, en Cervantes, en Oseira, Val de Quiroga e na
Serra do Oribio. Del dí LÓPEZ SEOANES (1861) que era raro en San Andrés
de Illobe, onde foi abatido un exemplar no ano 1848, na Serra do Courel,
Burón, montañas de Cervantes, Vilalba e Cerezal, montes Urivios,
Convento de Oseira, Val de Quiroga, etc.
Seguramente desapareceu da Serra do Courel na segunda década 1910-1920.
No século XIX contaba con oito nucleos que serían o da Ulloa en San
Andrés de Illobre, o de Terra de Montes, na área de confluencia
das provincias de Pontevedra, Lugo e Ourense, o da Terra de Trives na
Serra de Queixa e San Mamede, o da Fonsagrada no límite de Asturias, o
grande nucleo do Cebreiro, na Serra dos Ancares e montes circundantes, o
da Terra do Courel e da Serra do mesmo nombre, o de Valdeorras nos
montes próximos, e o da terra do Bolo na Serra do Eixo, nos confíns con
León e Zamora. Texto recollido do libro
"Atlas de vertebrados de Galicia" tomo I, colección do Patrimonio
ecolóxico realizado pola Sociedade Galega de Historia Natural, esta
parte, sobre os mamíferos débese a Manuel Chouza Mata e Roxelia Cid
González.
Este censo é de 1995. O oso entraba esporádicamente nas serras dos
Ancares en Lugo.
------------------------------------------
O OSO VISITA GALICIA EN
MAIO DO 2006
O día 15/05/2006 un oso destrozou varios trobos nos
montes de Robledo en Rubiá (Ourense). Seica se trata dun oso xoven en
busca da femia. O parecer o oso
fixo o mesmo en Quiroga uns días antes.
Teno claro en Galicia. ¡Pobre oso!.
Este mapa marca o camiño que seguiu o oso nas
provincias de Lugo e Ourense no mes de maio. Dende Campodola o 28 de
abril do 2006 e Paradaseca (6 de maio do 2006) en Quiroga a Robledo
de Lastra o 15 de maio do 2006.Voz de Galicia 28/05/2006.
Fotografía do video grabado por especialistas da
Fundación Oso Pardo en Robledo de Lastra, en Rubiá, Ourense.
Simplemente 58 segundos, as 9:30 da noite, o tempo que o oso tratou
de chegar as colmeas, pero tropezou co pastor eléctrico que estaba
colocado o efecto. Soio o intentou duas veces e logo perdeuse no
bosque. Voz de Galicia 28/05/2006.
Sin lugar a dúbidas: o primeiro video no que se graba un oso
en Galicia. ¡Enhoraboa os
especialistas da Fundación Oso Pardo!.
Subir a características.
|
|
Os oseiros do Courel, unha curiosidade histórica en
Galicia: |
Os oseiros do Caurel:
A toponimia galega garda os nomes de Oseira,
Valdoso, río Ursaria, etc.
Alfonso XI no "Libro de la montería" da unha
detallada relación dos montes galegos habitados polos osos.
López Seoane fálanos dos "oseiros" do Courel que
con un coitelo e un cilindro de ferro enfrentábanse a corpo limpio con
este animal.
No folclore galego gárdanse ditos, contos e
lendas onde o urso é o protagonista.
Texto recollido do libro "Atlas de vertebrados
de Galicia" tomo I, colección do Patrimonio ecolóxico realizado
pola Sociedade Galega de Historia Natural, esta parte sobre os mamíferos
débese a Manuel Chouza Mata e Roxelia Cid González.
Esta era a distribución de osos en Galicia no século XIX. Fonte o
libro citado Atlas de vertebrados de Galicia. Tomo I.
Subir a características. |
| A
súa pegada: |
A súa
pegada: 
Trátase dunha curiosidade, o
galego que vexa esta pegada nas nosas serras será en sonos ou non terá
ben a vista, desgraciadamente.
Estas son as pegadas do oso.
A súa pegada, a pesar do
anterior, é inconfundible
polo grande. O oso é o maior mamífero terrestre que temos en España.
Subir a características. |
| Seguro: |
Seguro que o veremos en
Galicia: A pesar de todo.
Seguro que en Galicia volveremos a
ter Osos Pardos nas nosas serras. Segurísimo. ¿ Cando ?... No ano 2005 xa vai sendo hora...é posible.
Dende logo é posible, pero ... a nosa
Consellería de medio Ambiente anda moi despistada con esto e outras
moitas cousas.
Falase de que en breve (Voz de Galicia do 8 de maio
do 2005) haberá unha colonia estable de osos en Galicia. De verdade que
me gustaría, pero penso que é unha frase máis e polo tanto producto de
que as eleccións están o caer (xunio do 2005). En fin unha mentira máis
a que nos teñen acostumados nesta Consellería de Medio Ambiente que fai
moitas cousas para a Galería e pouco efectivas e o final sempre somos o
número un e pioneiros en todo...pero os osos están en Asturias e
Cantabria e nos asubíamos...
O tempo dirá...
Subir a características.
|
| O
oso pardo en Asturias e Cantabria, links básicos: |
O
oso pardo en Asturias:
FAPAS
Fundación
Oso Pardo. FOP.
PROGRAMA DE CONSERVACION DEL
OSO PARDO
EN EL PARQUE NATURAL DE SOMIEDO
(ASTURIAS)
El oso
pardo cantábrico. Una buena www.
Link moi
interesantes sobre o oso pardo.
Asturnatura.
Bibliografía.
Subir a características.
|
| Gran
Noticia 01-01-2001: |
Gran noticia:
O ano 2000 foi un ano fantástico para
os osos en España.
Ata 15 crías tuveron os osos, entre Paxares e os
Ancares. Maravilloso.
Hoxe cóntase que sobreviven 86
exemplares en España.
Esta noticia é moi boa para Galicia xa
que algún, o mellor, achégase os Ancares, e tamén poida que os
montes de Ourense.
O feito para estar ledos é que temos 15
osos máis en España.
¡¡ Este osiño quere vivir en Ourense e tamén
en Lugo!
Realmente ¿ estamos preparados?.
¡¡¡ Hai que soñar !!!.
Subir a características. |
| Estado
actual en abril do 2001: |
Censo
España 2001
Notas sacada de la revista BIOlógica de maio do 2001.
Razóns para esperanza en España:
No Pirineo a un lado e outro viven como 12 osos. Na
maioría están neste lugar gracias os plans de reintroducción da
especie.
Os osos cantábricos son unos 85. Menos mal.
O malo é que están divididos en dúas poblacións, separadas sobre 30
kilómetros, con minas, autopistas, vias do tren e pistas de esquí polo
medio. En 1999 , 10 osas tuveron 17 oseznos, o nunca visto nos últimos
tempos. No 2000 volveuse a repetir a historia. A cousa non vai mal.
Na fotografía colmenas para os osos,
un bon sistema para manter os osos, xa que como é sabido gústanlle
moito a mel.
O oso empézase a sentir con orgullo
tanto en Asturias como en Cantabria e no Pirineo, o mal que fan é
minímo e as indennizacións son rápidas e eficaces. Enhoraboa.
Parque Natural de Somiedo, un dos
principais refuxios do oso en Asturias.
En Galicia seguimos sin ser sensibles
os osos. Non comprendo como non se fai algo.
A Consellería de Medio Ambiente (ata o
2005) está noutra onda, fai moi pouco ou nada pola fauna galega.
Veremos estos que están hoxe si fan algo máis. Eu penso que sí...
Subir a características. |
| Fotografías
do oso: |
Fotografías oso 2003:
Fotografía de Francisco Márquez.
No mes de novembro do 2003, a revista "Naturaleza
salvaje" publica unha reportaxe "Tras las huellas de los
últimos ejemplares salvajes del norte", que firma Francisco
Márquez.
A fotografía está sacada o mediodía no Parque Natural
de Somiedo e mostra un oso, ¡que marabilla!.
A reportaxe trae outras fotografías que non me atrevo a
poñer sin permiso dos autores.
O texto dice ben as claras o que sinten os fotógrafos
cando teñen a oportunidade de facer estas fotografías.
Realmente como galego, amante da miña terra e por
suposto amante da fotografía sinto envexa...moita envexa.
Subir a características.
|
| O
cambio climático e o oso: |
O cambio
climático e o oso:
Fai uns días a Academia Rusa informa
que os osos que viven no sur do extremo oriente ruso, contrariamente ao
que serían os seus hábitos, este inverno non caíron no profundo sono
e continuan percorrendo os bosques da rexión siberiana de Primorie.
Este fenómenos, o parecer, afecta
únicamente os machos, xa que as femias e os osiños continuan
hibernando. Nestos lugares alcánzanse temperaturas de 30º baixo cero,
e inda así o parecer os osos non descansan.
Algo está a ocurrir.
Os científicos rusos falan do cambio
climático que está a producir estos efectos...
Que haxa persoas que inda dubidan
deste cambio climático, dende logo, chama a atención, sobre todo os
osos...
Subir a características. |
|
Un pouco de broma: |
Un
pouco de broma:
Pulsar este link para
oir o oso.
En Galicia é o único que podemos
facer...
¡Unha magoa!.
Subir a características.
|
|
Contos sobre os osos: |
Contos sobre os osos:
Hai moitos contos sobre osos en Galicia, por regra
xeral os contos sobre os osos fan honor a este gran mamífero e fan
relación a nobleza deste gran animal. Otros
tamén fan honor a súa intelixencia.
Vexamos dous exemplos:
Sacado do libro "Contos galegos de tradición oral"
escrito por Camiño Noia:
"O oso e os dous amigos"
"Eran dous rapaces que andaban sempre xuntos e que eran moi
amigos. Un deles era moi forte, pero o outro non. Un día, foron de paseo
por un monte e alí aparecéuselles un oso. Os rapaces, que eran pequenos,
estaban cheos de medo e non sabían qué facer.
O máis forte subiu po unha árbore e quedou tranquilo, pero o
outro non deu subido e tirouse ó chan facéndose o morto.
O oso comezou a cheiralo e a dar voltas arredor del, tan preto
que parecía que lle falaba ó oído. Cando pasou o perigo e o oso marchou,
o que estaba na árbore dixo:
-¡Ai que mediño pasei!. Pensei que che ía facer dano, estaba
mesmo que parecía que che falase ó oído.
E dixolle o outro:
-Pois si, si que me falou.
-¿E que che dixo?
-Pois unha cousa moi bonita pero que a ti non che vai gustar.
-E a ver, ¿que che dixo?
-Pois díxome. No te fíes en la persona que si te
ve en un peligro te abandona.
----------------------------------------------------
(O conto foi recollido en Figueira-Cerdedo.
Pontevedra E contouno Dolores Simal Doval de 58 anos en 1997)
---------------------------------------------------
Do libro "Contos de animais II" Xosé
Miranda fixo o texto deste conto, que a mín particularmente gústame
moito.
"O oso, o lobo e a raposa".
Nunha ocasión xuntáronso o oso, o lobo e a
raposa para ir roubar un cortizo de abellas. Así que o levaron, miraron
o mel que tiña e viron que non chegaba para os tres. Puxéronse a
discutir a ver quen comía o mel. A raposa, que é a máis astuta, propuxo:
- O que teña máis idade, como é ó que se lle
debe máis respecto, que coma o mel.
-De acordo -dixeron os outros.
Dixo inmediatamente o lobo:
-Eu nacín cando aquel penedo -siñalando un
antiquísimo.
-Daquela xa eu era moza -dixo a raposa.
E o oso, comprendendo que non podía dicir un
disparate maior, dixo:
-Pois eu nacín o ano do ourizo e, polo
tanto, quieto o cortizo.
Colleuno entre os brazos, marchou con el á
sombra dun rebolo e papoulle o mel ó cortizo, e a nós non nos deu porque
non quixo.
------------------------------------
Neste link tendes varios contos sensacionais sobre
os osos
Link de contos sobre osos.
Subir a características. |
Saír
