Razas españolas de burros recoñecidas actualmente:

(Moita desta información está sacada da www Asociación de Amigos del Burro e ampliacións con datos doutras links da rede)

Burro

Zamorano-

Leonés

Burro

Andaluz

Burro

Catalán

Burro de las

Encartaciones.

Burro

Majorero

Burro

Balear

Burro

Fariñeiro

<<<----------------

(Pendente de recoñecemento como raza autóctona)

Volver a datos do burro fariñeiro.

 

 

 

Ver características:

Zamorano-Leonés:

A raza asnal zamorano-leonesa ocupaba a principios de século toda a provincia de Zamora e o Norte de Salamanca. Actualmente, salvo algún exemplar aislado, está nas comarcas zamoranas de Carballeda, Aliste, Alba e Sayago. Os mellores exemplares están na área de San Vitero - Pina - Almaráz.

Foi orixinaria a  partir do Equus asinus europeus na zona xeográfica delimitada pola Cordillera Cantábrica e os ríos Cea e Orbigo, de onde posteriomente extendeuse polas dúas Castillas. O seu importante pasado como animal de carga e tracción non salvou a esta raza do progreso tecnolóxico.

Caracterízase pola cor escura da súa capa, a súa voluminosa cabeza e un abondoso pelaxe en todo o seu corpo. O seu censo redúcese a varios exemplares de pura raza.

Da www Trofeo_caballo, está sacado este pequeno resumen: (http://www.trofeocaballo.wanadoo.es/trofeocaballo/html/carticulos/47470_1.html)

El patrón racial

La cabeza del burro castellano es grande y alargada, más pequeña en el caso de las hembras y con una amplia nuca. Las orejas son grandes y anchas, su hocico tiene el chaflán característico y cuenta con una potente mandíbula inferior de canal amplio. El burro de Castilla tiene un cuello corto, recto y musculoso, aunque una vez más es más fino en las hembras. Su tronco es moderadamente corto, con una cruz poco destacada y una grupa elevada, oblicua o almendrada, mientras que el pecho es alto, ancho y profundo. Sus patas son gruesas y están pobladas de abundante pelo, con unos cascos anchos y bien desarrollados. La capa predominante es la negra degradada hasta convertirse en plateada en las cercanías de la nariz, alrededor de los ojos, axilas, parte inferior del pecho y cara de las nalgas, bragadas y bajo vientre. Tiene un gran desarrollo capilar-lanar que le otorga una particular fisonomía. El desarrollo del burro Zamorano-Leonés está actualmente controlado por su propio Libro Genealógico, que gestiona la Junta de Castilla y León desde hace seis años. Esto, sin duda, ha supuesto un gran impulso para el sector y para la raza, que camina desgraciadamente hacia la extinción. Jesús de Gabriel, presidente de la Asociación de Criadores de Burros Zamorano-Leonés (ASZAL), no puede ser más tajante: “Esta raza corre peligro actualmente y por esto está correctamente declarado animal en peligro de extinción”.

Entre os seus problemas actuais, figuran os cambios de usos e costumes, ligados á modernización das explotacións agrarias; a falta de campañas de educación e valoración da raza e os problemas socioeconómicos agrarios globais: envellecemento, reducción da población activa, emigración...

Volver

---0---

 

 

 

 

 

 

Andaluz:

O burro andaluz-cordobés, procedente do Equus asinus somalensis, orixinario de Egipto, e influido por el Equus asinus taeniopus e que llegou a Península polo Norte de Africa, foi introducido en Andalucía fai máis de tres mil anos.

El patrón racial

Son individuos de gran alzada tanto en machos (160 cm) como nas femias (150 cm). De conformación armónica e robusta, presentan un perfil subconvexo, cuello musculoso, a cruz alta , o tronco cilíndrico e grupa redondeada. A capa característica é a torda clara (rucio), rodada e con  pelo fino, suave e corto.

Son también de más peso que el catalán. El macho puede llegar a pesar 350 kg.

El temperamento es tranquilo y apacible. Muy buen trabajador.

O temperamento é tranquilo e apacible, e dispón dunha notable enerxía e gran resistencia. Está moi aclimatado á calor e á escaseza de auga.

Na actualidade non hai máis de 300 exemplares.

Volver

 

 

 

 

 

 

---0---

 

Catalán

A raza catalana tamén ten a súa orixen no Equus asinus europeus.

El patrón racial

Su área de origen es en Cataluña, en concreto en las provincias de Gerona, Barcelona y Lérida. Done hay más censados es en las comarcas de Berguedá y Girona.  Se trata de un animal e aspecto más longilíneo y de mayor alzada (1,60 m) que el asno Zamorano-leones. Las hembras son un poco más pequeñas sobre 20 cms. menos en la cruz. Es cóncavo e hipermétrico, con cabeza pesada y frente amplia. Los ojos son expresivos. Los maxilares fuertes y el hocico ensanchado. El cuello es robusto y flexible. La cruz destacada le da un aire erguido. Gran amplitud de pecho con costillares largos y vientre recogido. La cola presenta un abundante mechón terminal y es de inserción baja. La capa es similar al asno anterior es decir que va del rojizo al negro azabache. A veces con degradaciones en axilas, nalgas y extremidades. Se trata de un animal con un gran vigor y carácter. Su Libro genealógico empezó a finales del siglo XIX. En su origen parece haber intervenido el garañón de Poiteu. A su vez el asno catalán habría contribuido a formar razas como el  Mallorquín.

O tronco é o máis alargado e a pelaxe é de tonalidade oscura.

Burro catalán.

Actualmente xa hai ata pegatinas para potenciar este burro catalán; o peor é que moitas delas son para situar o burro catalán frente o touro español, e algunhas son de moi mal gusto...para o touro claro....

Abunda bastante.

 

---0---

Volver

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Burro de las Encartaciones:

 

O seu orixen,  está nas Encartaciones de Bizkaia inda que pódense atopar exemplares no Noroeste de Alava.

Este burro é máis pequeno que os outros. De feito non supera os 120 cms na súa cruz.Ten tamén as orellas moito máis pequenas.

El patrón racial

Son asnos de pequeño tamaño (no supera los 120 cm. de alzada a la cruz), proporcionados y equilibrados. El color de la capa es castaño y negro pudiendo presentar listón oscuro en escápulas y columna vertebral. Hay degradaciones de color alrededor del hocico, zonas alrededor de los ojos, axilas, vientre y bragadas. Poseen orejas menudas y cascos pequeños. Existe un proyecto de creación de una reserva de esta especie en el municipio vizcaino de Gordexola. Desde 1996 funciona la Asociación ADEBUEN (Asociación para la Defensa del Burro de Las Encartaciones).

 www.nekanet.net/ razas/asno_c.htm

 

Burro ou Asno das Encartaciones.

Actualmente fálase de que está en peligro de desaparición. Sobre 100 machos e 100 femias.

Cor marrón escura e orellas pequenas.

Fotografías neste link: Ver este link.

Tamén este outro: www.nekanet.net/ razas/asno_c.htm

 

---0---

Volver

 

 

 

 

 

 

 

Burro Majorero:

Fotografía de José María de Felipe y Cruz. Tefía (Fuerteventura). Os burros majoreros están hoxe en Fuerteventura a maioría.

El patrón racial

Procedente del Noroeste Africano que se adaptaron a las Canarias por su adaptabilidad a suelos volcánicos. No son de gran envergadura (cruz media de 110cm y un peso medio de 100-150kg) y su color de pelo es grisáceo oscuro y claro. Son animales rústicos y sobrios. Longevos. En 1999 su población contaba con 350 animales.

La mayoría están en la isla de Fuerteventura.

 

---0---

Volver

 

 

 

 

 

 

 

Burro Balear:

O burro balear é moi parecido o catalán.

El patrón racial

Desciende de la catalana y se ha modificado por el efecto de insularidad. Sólo hay cuatro hembras y dos machos registrados en 1995. Hay otros asnos en Baleares que proceden de razas africanas o andaluzas, pero los auténticos burros baleares es posible que hayan desaparecido o esté a punto de hacerlo.

Entre 1,40 y 1,50 metros. Un poco más pequeño que el catalán.

------------------------------------------------

Volver

 

 

 

Nota:

No Catálogo Oficial das razas de gando de España  orden APA/661/2006 de 3 de marzo cita as seguintes razas oficiais en España de gando asnal :

Asnal:
Andaluza, Asno de las Encartaciones, Balear, Catalana, Majorera y Zamorano-Leonés.

Sobre ó anterior hai un estudio da Universidade catalana, onde fala da separación ou diferencias entre as razas catalana e andaluza, onde dice que a diferencia é grande; non así entre as razas do norte de España, onde a diferencia é moito menor. Tamén a raza menorquina e catalana están moi preto.

O estudio está neste link. http://www.tdx.cesca.es/TDX-1030103-164439/

Volver a datos do burro fariñeiro.