Según Xoaquín Lorenzo soio quedaban tres curtidoiros en Galicia a saber  en Lalín, Noia e Allariz.

Hoxe en Allariz pode visitarse o Museo do Coiro e documentarse do proceso, por suposto tamén consultando entre outros a bibliografía citada.

O proceso de curtido do coiro é longo e complicado, xa que cós procedementos que usaban (por certo o final de moitísima calidade) tardábase máis dun ano en obter o producto final. Logo os zapateiros, maleteiros, fabricantes de baúis, pelellos de viño e outros utensilios farán o resto.

O cortidor comenza por mercar os pelicos ou pelellos de gando ovino, bovino, cabalar o outros animais.

O proceso ten tres pasos que son o lavadoiro, a mudanza e o remate. En todos os procesos as augas do río son fundamentais e básicas.

O lavadeiro que se ve na fotografía de arriba eran pías feitas con lousas de pedra de 3 x 2 metros e 2 metros de fondo nestas pías ponse a pelica a remollo en auga pura, osea auga do río, para que solten a sal que teñen, é o típico remollo.

Logo siguen outras fases como o pelado no caleiro, o raspado, o lavado en auga limpa o escarnado e un longo etc.

En todos os procesos, repito, a auga do río é fundamental.

Na unidade didáctica que aparece neste link http://www.allariz.com/datos/Unidade_Didactica_-_O_Coiro.pdf  vese perfectamente como era o tratamento do coiro e o mesmo tempo como é actualmente.

De feito na fábrica de curtidos da que se ve o plano na esquerda atendendo o número de dependencias está o proceso completo. Ver a zona do lavadoiro, a zona da mudanza e por último a de raspa ou remate.

Os interesados no tema teñen unha descripción o detalle no libro "Os oficios" de Xaquín Lorenzo Fernández e por suposto tamén na unidade citada.

Xaquín remata o seu traballo decindo "...nos nosos días cúrtese mais axiña e con menos traballo, mais preciso é recoñecer que os coiros son ben máis ruíns do que eran endenantes..." 

As casas dedicadas a transformación da pel utilizaban animais do contorno, que sometían logo a unha transformación bastante complicada, as técnicas usadas tuveron un gran apoxeo no século XVIII e XIX. Moitas destas "fábricas", que en realidade eran casonas de particular e funcional arquitectura, estaban apartadas xeralmente dos núcleos habitados polo seo fedorento ambente. Por suposto sempre a carón dos ríos ou regatos xa que a auga era fundamental no proceso.

Na fotografía outra vista do Museo do Coiro en Allariz, un lugar de visita obligada para aquel que queira coñecer a nosa terra, sexa galego ou non.