LEITO.

O leito dun río é por onde discurre o río, dito doutro xeito o seu  cauce.

No dibuxo sacado do "Dicionario visual da construción", feito polo Colexio de Arquitectos de Galicia COAG, vese perfectamente a distinción entre canle (Álveo, leito ou madre) , o caudal (que é a auga que leva) e as beiras.

Tamén se chama canle, álveo, madre, quenlle e quenlla. Realmente é por onde circula a auga do río.

	LEITO DUN RÍO. O leito deste río está perfectamente conservado. Río Outeiro en Ribadavia. Seguramente cambie si o final fan a minicentral que está prevista.
..
	LEITO DUN RÍO. O leito deste río está roubado por unha central eléctrica. Os responsables son Ferroatlántica. O encoro de Santa uxía en Ezaro-Dumbría é o responsable de que este leito non leve o que ten que levar, a auga do río. A un kilómetros augas abaixo está a famosa Fervenza do Xallas, o que Fraga chama "A Niágara galega". Esta fervenza funciona os domingos as 12:30  horas. Vivir para ver.
..
	LEITO DUN RÍO. O leito deste río quedou prácticamente seco o día 11-11-1998 que foi cando saquei a fotografía. Trátase do río Barbantiño, e a minicentral situada por riba, da empresa Engasa, Energía de Galicia S.A. estaba a facer probas. Menudas probas... Barbaridades destas fanse todos os días en Galicia. ¡Si os ríos falaran!.
	Quenlle dun río. Un poema de Luis Amado Carballo dí: Deixando a fonte a chorar - fuxe o río pol-o quenlle - con pasadas de cristal. O dicionario Galego di Quenlla, sinónimo de canle. Esta palabra foi enviada por Gonzalo Sancho de Vaipolorío o que lle dou as gracias. Na fotografía vese o río Barbantiño polo seu quenlle; a carón deste muíños de Mandrás.

Saír.