Tetrao urogallus.

Pita do monte. (Urogallo)

A pita do monte figura na miña web da "Vida nos ríos galegos",  non porque realmente se atopara a beira dos ríos, inda que seguro que utilizaba os regos e regatos para saciar a súa sede, si non porque é un exemplo claro do que pode pasar coa nosa natureza si abusamos dela.

       A pita do monte,  que debera ser xunto có aguaneiro e a saramaganta, os emblemas da natureza de Galicia, xa non á temos nos nosos montes. Unha mala xestión, dunhas Consellerías de Medio Ambiente da Xunta (en 1980 había soio 50 exemplares e non pararon a súa caza e inda por riba plantaban especies nefastas para a vida do urogallo),  foron as culpables desta gran perda.

      Para Galicia supón un desprestixio e, por suposto, un empobrecemento material e simbólico; e non son palabras miñas, son do V Congreso de Ornitoloxía en Galicia do 2002.

Ver características.

Saír.       

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

A PITA DO MONTE - UROGALLO.

Nome científico Nome galego Nome castelán
Dimensións Identificación Habitat
Alimentación. Video Reproducción. Videos Protección -Galicia
Interés Distribución en Galicia Problemas en Galicia
O canto da Pita. Os cantadeiros. O urogallo en España no 2001 O Urogallo en E.  no 2004
O urogallo e Félix Rguez. 1969 A pita montesa: o rei alado.

Bibliografía    

Fotografía - Video. Ver outros videos marabillosos

O último Urogallo g.

O urogallo sin machos.

Datos 22/09/2015

 

Saír.            

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

   Ver a ficha do Urogallo:  

Nome científico:

Tetrao urogallus ( Linn.)

Nota importante: no ano 2005 un grupo de científicos das Universidad de Exter (Reino Unido), la Perla (de Argentina), Friburgo (Alemania) y Oviedo demostran mediante DNN e outras probas que o urogallo que habita ou habitou Galicia, León, Asturias e Cantabría é único, ou sexa trátase dunha variedade especial e única.

Trátase polo tanto do

Tetrao urogallus cantabricus.

 

Clasificación:

Reino: animalia

Filo: chordata

Clase: Aves

Orden: Galliformes

Familia: tetraonidae

Xéro: Tetrao

Especie: Tetrao urogallus.

 

Volver a características

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Nome galego

Pita do monte. Pita montesa. Urogallo. Galo do bosque. Galo do monte. Pita da fraga

Nota: o de pita montesa aparece no libro "Viaje por los montes y chimeneas de Galicia" de Castroviejo y Cunqueiro.

 

Volver a características

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Nome castelán:

Urogallo, grigallo.

 

Volver a características

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dimensións:

Orden:Galliformes.

Familia: Tetraónidos.

Especie: urogallus.

Entre 62 y 90 cms.

Podía pesar ata 6 kg. O normal son tres kg. e medio.

O macho sobre 85 cms. , e a femia sobre 65 cms.

 

---O---

Trátase polo tanto dunha ave moi grande polo menos o macho. Por eso xa desapareceu en Galicia. Pouca defensa contra os cazadores e furtivos. O Urogallo sempre foi unha presa doada de matar sobre todo na época do canto, como tódolos animais na época da reproducción.

A min paréceme esta forma de matar un auténtico roubo, e dende logo eso mismo o dicen cazadores como José María Castroviejo (ver o punto sobre o rei alado, noutro lugar da ficha)

Por suposto que a pita de monte voa, pero cando está para aparearse non o fai salvo que sexa moi necesario.

Dende logo non hai dereito a rematar con esta especie e outras en Galicia. Era o símbolo galego e hoxe (maio do 2005) efectivamente é o símbolo de que as cousas van mal no Medio Ambiente Galego, moi mal...

Fai trinta anos denunciaban moitos ecoloxistas que "esta especie se estaba perdendo en Galicia a ritmo acelerado..." A resposta da Administración foi "xa están estos ecoloxistas esaxerando..."

O resultado está a vista: no hai pita do Monte en Galicia.

Para Galicia supón un desprestixio e por suposto un empobrecemento material e simbólico, e non son palabras miñas; son do V Congreso de Ornitoloxía en Galicia do 2002.

Dezaceis anos de goberno da Xunta de Galicia non serviron para manter unha ave emblemática e símbolo de Galicia. Realmente os Conselleiros de medio Ambiente Galego: o Sr. Del Alamo, e logo o Sr. Barreiro, serán recordados, sobre todo este último como nulos...

--o--

Nota: o noso urogallo é especial é único, ten as plumas máis claras e é máis pequeno que o resto. E digo noso, referíndome o urogallo que habita en Asturias, León e Cantabria, xa que o galego que eu sepa non existe.

 

 

Volver a características

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Identificación:

O macho ten a plumaxe negra cincenta con refrexos verdosos e azuados no peito. Ás acastañadas co vértice flexor branco.

A cella é vermella.

Cando é a exhibición nupcial abre totalmente o rabo en abano. Era incríble de bonito.

Imaxen de  Lomvi.

Son características as plumas que hai debaixo do pico, parece que é barbudo;  e por suposto o pico tamén é característico.

 

Fotografía de Isolino Pérez / Manuel Quintana).

A femia e totalmente distinta, ten as partes superiores castañas densamente apencadas, rabo e peito arrubiado, partes inferiores brancas moi apencadas en crema e pardo.

Esta é a femia, nesta fotografía marabillosa vese perfectamente...

As pitas do monte pese o seu peso voan perfectamente e con destreza nun medio que non é fácil como poden ser os bosques. O seu voo parte dun levantamento bastante ruidoso con forte aleteo, para marchar monte abaixo a pouca altura. É o momento que aproveitan os cazadores para disparar, cando previamente o can ou axudantes levantan a peza. O tiro é fácil de facer, xa que o voo é pouco alto e non moi rápido. Por suposto matáronse moitos urogallos no canto, ou sexa nos cantadeiros o amencer e tamén no momento de aparearse. A verdade é que a caza da pita de monte debera estar prohibida dende os anos 1960, pero non foi así e hoxe non temos nada.

Cos seus dedos poden aferrarse perfectamente as árbores e están adaptadas para vivir tanto nas árbores como no chan.

Todos os dibuxos desta filla están sacados dos Cuadernos de Campo de Félix Rodríguez de la Fuente. Concretamente do nº 54.

Observar que en voo ten unha pequena zona blanca nas súas ás. Tamén observar o obispillo azul antes da cola. Esto, xunto co vermello das cellas,  é o que máis chama a atención. Por suposto que o voo é moi pesado.

Actualmente fálase de dúas subespecies o Tetrao urogallus cantabricus na Cordillera Cantábrica e o Tetrao urogallus aquitanicus presente nos Pirineos. Non vou entrar na controversia que existe actualmente sobre o anterior. As dúas son moi parecidas.

Ver neste video da BBC  o macho e a femia:

 

Volver a características

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Alimentación:

Todo tipo de gromos e bagas de silveiras, arando,  acivro, fieitos e tamén pequenos animais, como insectos e ata  crías de ratos.

O fundamental para a pita do monte é o arando e o  acivro.

O peteiro ou pico teno adaptado para comer todo tipo de froito, ademais de herbas e follas.

No inverno a vida da pita de monte, é arborícola, comendo follas, como por exemplo o arume dos pinos;  tamén o acivro é non só un alimento, xa que come os froitos, si non tamén un refuxio térmico.

Logo na primaveira xa utiliza máis o chan comendo herbas, insectos, follas de árbores, etc. É a súa época de apareamento. Nesta época tamén utiliza as árbores.

No verán está sempre no chan, a súa vida é exclusicamente terrestre, e polo tanto o seu alimento e mixto dende todo tipo de insectos ata follas e froitos.

No outono leva unha vida mixta entre o chan e as árbores.

Ver un video do macho e a femia alimentándose:

O Video é da BBC:

 

 

Volver a características

 

 

 

 

 

 

Habitats:

Piornedos e fragas de montañas nas que o acivro lle é imprescindible no inverno. É a ave típica da fraga caducifolia, formada por bidueiro, capudre, acivro e carballo, amouras, landras, follas e bagas de acivro e de arando, así como frutos de bidueiro.

O que distingue o noso urogallo é que habita preferentemente bosques caducifolios.

Básicamente son o acivro e o arando a base da súa alimentación.

Pero en Ourense, que existía no invernadeiro e Trevinca, hoxe non existe.

En Lugo no Caurel hoxe (ano 2002) non existe.

A Xunta, sobre todo a anterior, a do PP, decía que sí existía, hoxe decimos que hai indicios. Realmente moita xente cualificada dice que non que xa non temos urogallo; así A Sociedade Galega de Historia Natural, que falaba xa fai anos de que quedaban dúas femias.

SEU, unha organización experta en aves, que tamén decía que non hai ningún.

En fin, deixemos de momento en que hai indicios, esto era o que decía o Sr. Del Alamo, xa que o Sr. Barreiro me parece que de Medio Ambiente nada...

 

Volver a características

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Reproducción:

 

 

O macho é territorial e polígamo. O cortexo nupcial realizase en marzo -abril.

Aniña nunha depresión do chan ó pé dun arbusto.

Pon de maio a xuño 6-10 ovos cremosos, pintados de castaño que choca a femia durante 28-30 días.

Todos os dibuxos desta filla están sacados dos Cuadernos de Campo de Félix Rodríguez de la Fuente. Concretamente do nº 54.

Os polos ou inmaduros, o primeiro ano son semellantes a nai.

Os polos son nidífugos, nada máis nacer xa corren si fai falta. A partir da segunda semán xa poden subir as árbores  e voan os 20 días.

O niño fanno ó pe de árbores, simplemente excavando un pouco e pondo unhas herbas no lugar. Incuba por suposto a nai. O macho desenténdese de todo o que no sexa pelexarse, cantar e aparearse.

A femia é particularmente apta para asegura-la crianza, pois ela realiza toda a tarea. A súa librea parda y discreta otorgalle unha perfecta homocromía coa vexetación circundante; o seu comportamento tamén é apagado. 

Fotografía de Isolino Pérez / Manuel Quintana).

Polo contrario, o macho, seguro de sí mismo e máis preocupado de chamar a atención que de poñerse a salvo, organiza un gran alboroto no bosque e non dubida en dirixirse contra os intrusos.



Precisamente durante os momentos cumbres do canto nupcial tense comprobado que os machos non escoitan nin  oen nada de nada . Razóns de tipo psicológico e non físicas, como antes se creía, son as que producen esta sordeira, sumamente inoportuna, pois é o momento que moitos cazadores (malos cazadores)  aproveitan para abatir o precioso galo de monte.

Hai que decir que unha das características típicas do galo de monte é a súa desconfianza con todo que é auténticamente salvaxe. Pero no cantadeiro, e namorando as femias, esa desconfianza innata apágase totalmente e ponse a cero. Nin ve nin escoita, é incrible...

Todos os dibuxos desta filla están sacados dos Cuadernos de Campo de Félix Rodríguez de la Fuente. Concretamente do nº 54.

O galo de monte na época do celo ten que lidiar cós competidores, por suposto, por desgracia, cada vez menos. No dibuxo unha destas pelexas que normalmente eran máis protocolarias que outra cousa, xa que por regra xeral non salían mancados. En sete dibuxos nos Cuadernos de Campo de Félix Rodríguez de la Fuente vese perfectamente este protocolo: primeiro de pe coa cola levantada, logo agazapados e coa cabeza baixa, logo a cabeza alta, e un longo etc. que normalmente queda nada máis que en protocolo.

A época de celo, como xa está dito, iníciase en marzo, para nos últimos días de abril chegar o punto culminante. Os machos acuden o atardecer os cantadeiros, trátase dunha zona entrada no bosque, con gran arbolado, pequenos claros e zonas herbáceas. O macho pode situarse no chan ou ben nun árbore. Faise xerárquicamente, os machos máis vellos na zona central e os xóvenes na periferia.

O urogallo profire gritos e cantos de reclamo para atraer as femias, o atardecer.

Realmente o canto da pita de monte é como un descorche de botella. Pode escoitarse perfectamente nesta misma ficha. Noutro apartado.

O amanecer empeza de novo ata que logra algunha femia. Un macho pode aparearse con varias femias. Unha vez o macho ve a femia este emite cantos de 10 segundos, pavoneandose coa cola extendida.

As ás caídas en actitude arrogante, e cando por fín atrae a femia acurrúcanse xuntos logrando así a copulación.

Todos os dibuxos desta ficha están sacados dos Cuadernos de Campo de Félix Rodríguez de la Fuente. Concretamente do nº 54.

O protocolo na copulación é todo un espectáculo que tamén describe Félix nos seus cuadernos. O galo de monte comenza a dar voltas o redor da femia , estimulando a súa receptividade. A femia realiza xiros de cabeza. O galo sube e baixa a cabeza con enerxía e por fin:

Todos os dibuxos desta filla están sacados dos Cuadernos de Campo de Félix Rodríguez de la Fuente. Concretamente do nº 54.

Momento no que se produce a cópula. Tras esta, a femia marcha voando do lugar.

Neste momento é o que aproveitan os "asasinos da natureza", cando o urogallo se pavonea do seu logro, para matalos...

"Camiñante cuspe aquí". Decía Celso Emilio Ferreiro.

 

Ver un video da loita entre urogalos:

 

 

Ver as fotografías deste link, sensacionais.

Volver a características

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Interés:

 

Incríble. Penso que en Galicia debera facerse algo para recuperar o Urogallo nos nosos montes. ¡Que menos!.

Nota: Seica o novo goberno da Xunta (setembro do 2005) pensa en criar en cautividade urogallos para logo soltalos.

Dende logo é unha medida, fai unos anos no había ningunha, todo iba ben.

Non creo que sexa a mellor, pero é unha medida. A cuestión estriba en que si o urogallo desapareceu de Galicia, seguramente polo deterioro do seu medio natural, a caza, etc.  mal lle vai a ir o urogallo que se cria en cautividade. A primeira de cambio quedamos sin el.

¿Cal pode ser a medida?.

Eu non teño a solución. Probablemente teñamos que vedar, a todos os efectos, unha gran zona de Galicia para manter esta ave e outras cousas.

Non teño nin idea.

 

Volver a características

 

 

 

 

Protección en Galicia:

Protexida, pero xa non existe.

A especie figura no convenio de Berna e na Directiva Europea das aves. En Galicia por suposto aparecía como especie protexida nas sucesivas ordes de vedas dende 1985.

Peor unha cousa é o anterior e outra cuidar e vixiar. Nestos anos Galicia foi unha auténtica deixadez, un non facer nada efectivo e un moito para a galería en Medio Ambiente e así nos luce o pelo.

 

 

Volver a características

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Distribución en Galicia:

2005

NON EXISTE

No ano 1940 estaba citada nos Ancares, na Serra de San Mamede, no Invernadeiro e tamén en Trevinca.

En 1970 fálase de 30 machos nos Ancares.

En 1989 o C.P.A.N. falaba de 20-30 machos. Todos nos Ancares.

En 1995 soio aparecían en Lugo na Serra dos Ancares pero seica soio femias.

No 2005 en Galicia non existe a Pita de monte ver as causas neste mismo link. A principal causa, dende logo, foi autorizar a súa caza, tanto legalmente como furtivamente, no comenzo,  na reproducción ou sexa cando a pita de monte canta; e polo tanto  cando non se defende en absoluto. Foi un auténtico desastre. Logo viñeron as outras causas: a tala das árbores, os incendios, as pistas, a nula vixilancia e un longo etc. Ver o link anterior.

Inda que evidentemente no sexa o mismo polo corte que hai no mapa, fálase de que a pita de monte está a punto de desaparecer en España, en Galicia xa non existe. Menos mal que queda algo noutros lugares de Europa, inda que no sexa a misma.

 

 

Volver a características

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Problemas da Pita de Monte en Galicia:

Sin dúbida en Galicia desapareceu por varios motivos: o principal a desidía ou descoñecemento dos nosos gobernantes, as alteracións do seu habitat, as molestias dos humáns, os cazadores, os furtivos e un longo etc. entre os que está a pouca ou nula formación do vecindario.

A principal causa, dende logo, foi autorizar a súa caza, tanto legalmente como furtivamente no comenzo,  no canto da reproducción ou sexa cando a pita de monte canta; cando non se defende en absoluto. Foi un auténtico desastre.

A pita de monte cazouse de tres formas: no momento do canto, con can e levantando a peza ou sin can,  levantando a peza os montañeses e logo rematando o cazador abaixo cada cruza a peza, o voo é lento relativamente.

Por outra banda era considerada caza maior e ademais cós máis encendidos eloxios como: adorno de los bosques, pasión del cazador, alado rey de la selva...e un longo etc. Era moi apreciada a súa caza e así lle foi...

 

En Galicia prohibiuse a súa caza ó canto, caza primaveral en 1972, no que aumentou o número de machos ata 30 aproximadamente.

En 1995 soio quedaban femias en Galicia.

¿Qué pasou?.

A apertura de pistas incontroladas con acceso de coches todoterreno,  que son a desgracia do noso monte, as alteracións na vexetación (corte indiscriminado de árbores), os incendios, as talas nos acebais para ornato navideño, e un longo  etc. pero sin dúbida  o peor o   furtivismo, a pouca ou nula formación do cazador galego, en xeral ( hai excepcións pero moi poucas, o galego non mama da natureza, non se forman os nenos na natureza e menos os maiores e así nos vai...). En Galicia a Consellería de Medio Ambiente, e antes a de Montes,  non fixo máis que recontos de esta especie. Simplemente prohibir a súa caza. Pero nada de nada, nin vixilancia, nin nada parecido.

Así, no  canto primaveral desapareceu o Urogallo a mans dos furtivos e listo.

Agora témolo disecado ou nunha vitrina no Caurel "Este Urogallo fue cazado por Manuel Fraga...",  que por certo gustaba moito destas prácticas de caza. ¡Vaia por Deus!.

¡¡¡¡ Somos incríbles!!. Entre 1987 e 1996 o número de machos pasou de 14 a cero. A pesar de que o urogallo vive entre 14 e 20 anos.

Outras barbaridades feitas onde había urogallos foi a caza maior, a plantación de outras especies de árbores, en fin auténticas salvaxadas que nos levan a situación actual.

¿Que se pode facer?.

Os galegos nada, esperemos que asturianos e cántabros sexan mellores coa natureza. Nos non sabemos ou non queremos...

De tódolos xeitos penso que a Consellería de Medio Ambiente debera facer algo nos Ancares e no Invernadeiro, así como no Xurés. Pero algo ben feito e non chapuzas para sair na foto como se fai hoxe en día ( xaneiro do 2001) .

As chapuzas siguen en maio do 2005.

A Voz de Galicia do día 6 de maio do 2005 dice que quedan unha docena en Lugo, nos Ancares. Sin duda están as eleccións moi preto, xa que os urogallos deixaron de existir en Galicia no 1996.

Fotografía de José Francisco Mingorance.

Esta fotografía é un documento excepcional. Mostra dous machos adultos de pita do monte retándose na espesura do bosque. A fotografía é de José Francisco Mingorance é unha foto histórica sin lugar a dúbidas. É probable que non se volve a repitir nunca.

La Región do día 2 de agosto do 2010 xa trae o artigo que fala da súa desaparición en Galicia  e das súas causas, este artigo vexo que a causa principal da súa desaparición foi o cambio climático.  En fin, despois do escrito máis arriba está claro cales foron as causas,

 

Volver a características

 

 

 

 

O canto do Urogallo:

Pulsar para oir o urogallo.

O canto do urogallo está sacado deste link  páxina web dun aficionado  (xa non funciona en 2013) e amante do urogallo, hai un fichero mp3 que reproduce o sonido desta ave perfectamente.

O canto é unha especie de descorche de botella seguido de susorros inconfundibles.

Os cantadeiros son lugares apropiados do bosque que cumplen determinadas condicións. Debe estar abrigado e debe ser un lugar que permita oir o canto a distancias grandes. Normalmente estaban a 1.300-1.400 metros de altitude.

O territorio do cantadeiro é por suposto de alta conflictividade e son moi defendidos pola pita de monte.

A pita de monte pode estar no cantadeiro a ras do chan ou subido a un carballo o unha faia por exemplo.

Ver tamén este sensacional video da BBC:

 

 

 

 

Volver a características

 

 

 

 

 

 

 

 

O urogallo en España, abril do 2.001:

A fotografía é dun urogallo cantábrico e aparece na revista Biológica de maio do 2001.

Dice que en 30 anos si non se toman medidas pode extinguirse. No Principado de Asturias hai actualmente dos 229 machos de 1983 quedan únicamente 51. En Somiedo soio hai 20 exemplares. Según José Ramón Obeso, director científico del Proyecto Diagnóstico de Conservación del Urogallo Cantábrico "ninguna otra especie de la fauna española ha experimentado tal declive, hablamos de la desaparición de casi la mitad de la población en una etapa realmente corta"

En León ocurre o mismo. En Galicia xa non hai.

A situación é dramática en abril do 2001.

Últimas noticias, según a Sociedade Española de Ornitología (SEO) soio quedan 500 exemplares desta ave endémica en España, xusto a mitade de fai 18 anos. Esta sociedade pon a fecha de desaparición no ano 2020.

Urogallo cantábrico. Ver a fotografía do orogallo macho  en grande, xa quedan poucos.

 

Tamén ver a fotografía sensacional da femia.

 

 

Volver a características

 

 

 

 

 

 

 

 

 

A perla negra en peligro en España, abril do 2004

Inda que a nivel global, en toda a súa distribución en Europa, non se considera amenazada (UICN, 1996), xa que hai moitos en Rusia, por exemplo, en España, si o está. No 2001 estimábase na Cordilleira Cantábrica entre 500-600 exemplares; nos Pirineos sobre 650. O mellor actualmente é Asturias. Hoxe a cousa anda moi mal.

O mellor en España sitúase no Pirineo catalán, fundamentalmente en Pallars.

Hai moita fragmentación entre as poblacións Cada vez teñen menos bosque, o que leva a que os cantadeiros estean nos bordes e polo tanto unha maior presión. É importantísimo a conservación dos bosques e cada vez van a menos. Nos Pirineos a proliferación das estacións de esquí resultan un grave problema. Os furtivos siguen existindo a tope. Pistas forestales por tódolos sitios, circulación de vehículos todoterrenos, Parques eólicos, en fin un desastre. O cambio climático tamén afecta a esta especie.

Realmente teno dificil.

 

Volver a características

 

 

 

O sentir sobre o urogallo de Félix Rodríguez de la Fuente. 1969

Cuaderno nº  54 dedicado ó Galo de monte.

Feito no verán de 1969 precisamente nos Ancares en Lugo

Que pouco caso se lle fixo a un home que avisou con tempo do que podería pasar.

Realmente lendo o prólogo do cuaderno dase un conta do que hubéramos ganado de facerlle caso.

Todos os dibuxos desta filla están sacados dos Cuadernos de Campo de Félix Rodríguez de la Fuente. Concretamente do nº 54.

Prólogo del cuaderno nº 54

     El urugallo  no sólo es tema de estudios ornitológicos. En los últimos tiempos, se ha transformado en polémica noticia de los periódicos. Y es justo que millares de voces proteccionistas se hayan alzado en favor del místico gallo del bosque, porque dificilmente puede concebirse una criatura que sintetice el misterio, la solemne belleza, la récia melancolía del bosque cantábrico como el urogallo.

         Respetamos y comprendemos la pasión ancestral de la caza. Pero todo buen cazador es implacable en el respeto a su propio código de disciplina venatoria. Ya se han matado bastantes urogallos. Ya hay suficientes trofeos decorando salones y bibliotecas de nuestros pro-hombres. Permitamos que el resto de nuestras tetraónidas disfruten de lo poco que les queda de sus últimos paraisos ibéricos. No olvidemos que los urogallos españoles, tanto los pirenáicos -como los cantábricos- particularmente estos últimos, son poblaciones aisladas,  restos cuaternarios de un grupo ornítico que prosperó en las taigas glaciales y permanecen prisioneros de nuestros bosques de montaña, con el mismo valor prehistórico y paleozológico que puedan tener las pinturas de los bisones de Altamira. Con la particularidad de que los urogallos están todavía vivos.

 

Volver a características

 

 

O urogallo languidece sin machos.

 

Un estudio feito por científicos e publicado polo portal SINC e a Revista Conservation Genetics revela e demostra que a desaparición da Pita de Monte ten unha causa clara que é a caza dos machos que tuvo lugar nos últimos anos. Unha caza nefasta que levou a matar os machos, de forma moi fácil en época de reproducción, As femias teñen menos posibilidades de reproducirse e a especie está a desaparecer.

Sobre 500 exemplares en España da nosa especie Tetrao urogallus cantabricus.  por suposto en Galicia, coa xestión nefasta do medio ambiente, con xente que nin idea, polos anos ochenta, noventa do século XX, cero patatero, non hai ningún.

A caza está detrás desta desfeita, coa morte dos machos e quedar as femias, algunha parece que se viu por Galicia, soas, Aparte da endogamia que produce as poblacións illadas.

Según este estudio as razóns son, resumindo: a caza, a acción human sobre a paisaxe (tirando árbores básicos para a pita de monte e plantando burradas como pinos e eucaliptos) e a endogamia  o ser poblacións moi illadas entre si.

 

Volver a características

 

 

 

 

Bibliografía da ficha:

Fontes da ficha ou libros usados:

GUÍA DAS AVES DE GALICIA, DE Xosé María Penas , Carlos Pedreira e Carlos Silvar.

REVISTA QUERCUS de Octubre 2000, onde saquei algunhas fotografías e moitas ideas da ficha, aparte de datos estadísticos.

ATLAS DE VERTEBRADOS DE GALICIA, TOMO II AVES. da colección do Patrimonio Ecolóxico. Realizado pola Sociedade Galega de Historia natural. 1995.

CUADERNO DE CAMPO: GALLOS DEL MONTE.  de Félix Rodríguez de la Fuente.  Artel 1970.

VIAJE POR LOS MONTES Y CHIMENEAS DE GALICIA José María Castroviejo y Álvaro Cunqueiro. Edicción La Voz de Galicia 2001.

Volver a características

 

 

Fotografía.

Fotografía da revista Quercus. Descoñezo o autor.

Esta ficha é a miña pequena contribución a enzalzar unha ave emblemática dentro de Galicia e que xa non existe. Esperemos que os asturianos e cántabros sexan máis sensibles coa natureza que os galegos.

Video moi interesante:

 

Volver a características

 

 

Saír.