|
Reproducción:
O macho é territorial e polígamo.
O cortexo nupcial realizase en marzo -abril.
Aniña nunha depresión do chan ó pé dun
arbusto.
Pon de maio a xuño 6-10 ovos cremosos,
pintados de castaño que choca a femia durante 28-30 días.
Todos os dibuxos desta filla
están sacados dos Cuadernos de Campo de Félix Rodríguez de la
Fuente. Concretamente do nº 54.
Os polos ou inmaduros, o
primeiro ano son semellantes a nai.
Os polos son nidífugos, nada
máis nacer xa corren si fai falta. A partir da segunda semán xa poden
subir as árbores e voan os 20 días.
O niño fanno ó pe de árbores,
simplemente excavando un pouco e pondo unhas herbas no lugar. Incuba por
suposto a nai. O macho desenténdese de todo o que no sexa pelexarse,
cantar e aparearse.
A femia é particularmente apta para asegura-la crianza,
pois ela realiza toda a tarea. A súa librea parda y discreta otorgalle
unha perfecta homocromía coa vexetación circundante; o seu
comportamento tamén é apagado.
Polo contrario, o macho, seguro de sí mismo e máis preocupado de
chamar a atención que de poñerse a salvo, organiza un gran alboroto no
bosque e non dubida en dirixirse contra os intrusos.
Precisamente durante os momentos cumbres do canto nupcial tense comprobado que
os machos non escoitan nin oen nada de nada . Razóns de tipo
psicológico e non físicas, como antes se creía, son as que producen esta
sordeira, sumamente inoportuna, pois é o momento
que moitos cazadores (malos cazadores) aproveitan para abatir o precioso
galo de monte.
Hai que decir que unha das
características típicas do galo de monte é a súa desconfianza con todo
que é auténticamente salvaxe. Pero no cantadeiro, e namorando as femias,
esa desconfianza innata apágase totalmente e ponse a cero. Nin ve nin
escoita, é incrible...
Todos os dibuxos
desta filla están sacados dos Cuadernos de Campo de Félix
Rodríguez de la Fuente. Concretamente do nº 54.
O galo de monte na época do celo ten que
lidiar cós competidores, por suposto, por desgracia, cada vez menos.
No dibuxo unha destas pelexas que normalmente eran máis
protocolarias que outra cousa, xa que por regra xeral non salían
mancados. En sete dibuxos nos Cuadernos de Campo de Félix Rodríguez
de la Fuente vese perfectamente este protocolo: primeiro de pe coa
cola levantada, logo agazapados e coa cabeza baixa, logo a cabeza
alta, e un longo etc. que normalmente queda nada máis que en
protocolo.
A época de celo, como xa está dito,
iníciase en marzo, para nos últimos días de abril chegar o punto
culminante. Os machos acuden o atardecer os cantadeiros, trátase dunha
zona entrada no bosque, con gran arbolado, pequenos claros e zonas
herbáceas. O macho pode situarse no chan ou ben nun árbore. Faise
xerárquicamente, os machos máis vellos na zona central e os xóvenes na
periferia.
O urogallo profire gritos e cantos de
reclamo para atraer as femias, o atardecer.
Realmente o canto da pita de monte
é como un descorche de botella. Pode escoitarse perfectamente nesta
misma ficha. Noutro apartado.
O amanecer empeza de novo ata
que logra algunha femia. Un macho pode aparearse con varias femias. Unha
vez o macho ve a femia este emite cantos de 10 segundos, pavoneandose coa
cola extendida.
As ás caídas en actitude arrogante, e
cando por fín atrae a femia acurrúcanse xuntos logrando así a
copulación.
Todos os dibuxos desta
ficha están sacados dos Cuadernos de Campo de Félix Rodríguez de
la Fuente. Concretamente do nº 54.
O protocolo na copulación é todo un
espectáculo que tamén describe Félix nos seus cuadernos. O galo de
monte comenza a dar voltas o redor da femia , estimulando a súa
receptividade. A femia realiza xiros de cabeza. O galo sube e baixa
a cabeza con enerxía e por fin:
Todos os dibuxos desta
filla están sacados dos Cuadernos de Campo de Félix Rodríguez de
la Fuente. Concretamente do nº 54.
Momento no que se produce a cópula. Tras esta, a femia marcha
voando do lugar.
Neste momento é o que aproveitan os
"asasinos da natureza", cando o urogallo se pavonea do seu
logro, para matalos...
"Camiñante cuspe aquí".
Decía Celso Emilio Ferreiro.
 Volver a
características
|
Saír.
GUÍA DAS AVES DE GALICIA, DE Xosé María Penas
, Carlos Pedreira e Carlos Silvar.