|
Historia do castiñeiro:
O castiñeiro non é unha árbore autóctona de
Galicia, pero como amosan os fósiles, ten unha antigüedade moi grande,
dende logo é anterior a época da chegada dos romanos. O lector debe
saber que o pé dos castros celtas seica xa había castiñeiros.
De tódolos xeitos hai teorías para
tódolos gustos: dende a anterior ata que situa o castiñeiro como
introducido polos romanos. As máis consideran que os romanos únicamente
trouxeron variedades distintas, nada máis.
O que si é seguro é que o
castiñeiro leva polo tanto milleiros de anos xunto os galegos.
Hai moita documentación do século X
e XI como por exemplo a seguinte, na que se proba o que xa sabemos, que
o castiñeiro era a árbore máis importante de Galicia:
"Existen documentos que relatan las
colonizaciones hechas en los siglos X y XI por los frailes
benedictinos de Celanova en las tierras de A Limia, Verín y Ramirás,
en las que introducen al mismo tiempo con el cultivo del vino la
plantación de nuevos soutos o castañares. Los documentos más
significativos son sin duda los contratos forales, en los que los
señores monásticos conceden una tierra a un forero con la expresa
obligación de «hacer, chantar o poblar un souto». En otras ocasiones
los señores incluso exigen que se «planten o hagan castañas» en tal
o cual sitio, es decir, utilizan el nombre del fruto y no del árbol,
lo que no deja de ser indicativo de dónde radicaba el mayor interés
por el cultivo de esta especie."
Texto sacado de:
MINISTERIO DE AGRICULTURA, PESCA Y
ALIMENTACIÓN (BOE 56 de 7/3/2006)
Resolución de 7 de febrero de 2006, de la
Dirección General de Industria Agroalimentaria y Alimentación,
por la que se da publicidad a la solicitud de registro de la
indicación geográfica protegida «Castaña de Galicia».
Sin dudalo é a árbore de máis vitalidade. Hai
castiñeiros centenarios, con caracocha ouca, superando os dous metros
de diámetro no tronco.
O castiñeiro foi básico na alimentación galega.
Foi tamén básico para os carpinteiros; o castiñeiro valía para todo.
O Souto en Galicia é algo máis cun conxunto de
castiñeiros. Nos soutos hai moi bos cogumelos, por norma xeral, como
boletos, rúsulas, cantarelas, etc.
Dice Elías Dominguez nun libro moi agarimoso
"Camba, un pobo, unha xente unha historia" :" A
castiñeira é sazón e tempo das castañas, cando se recolle a anada.
Soutar é a acción de andar polo souto collendo castañas.
É o derradeiro fruto do ano en
recollerse.
"Cada casa ten seu souto".
Logo ven o curar as castañas. O
canizo, que é o sistema de secalas, a limpa das castañas secas, e
moitas máis cousas que Elías explica perfectamente no seu libro.
Un libro : agarimoso, un bon libro
sobre un pobo sensacional da provincia de Ourense.
Claro que según onde sexan as cousas
poden chamarse doutro xeito, por exemplo no Courel o lugar onde se secan
as castañas chámase sequeiro.
Este por exemplo é un sequeiro ou canizo, xusto
no Caurel.
Tamén hai ouriceiras, que son lugares onde se xuntan
os ourizos para que abran sin problemas.
O traballo no souto, como a poda, enxertos, arados,
recolleita, varexa, pisa, abandoxar, etc.; os distintos utensilios
para facela como cestos, paxelos ou forquitas son temas interesantísimos
que trata o libro mencionado.
 Volver a
características
|
Saír.
