De interés especial.

É preferentemente nocturno. Polo día permanece entre o limo das charcas.  Polas noites é un tunante. Está demostrado que o tritón que máis veces aparece morto nas estradas galegas é o limpiafontes verde.

Vive preferentemente nas charcas e en ríos de corrente lenta.  É  abondoso en Galicia, inda que non tanto na provincia de Lugo.

Características.

Saír       

Nome científico

Triturus marmoratus   ( Latreille 1800)

Taxonomía:

Reino: animalia

Clase: anfibios

Orden: caudata

Familia: salamandridae

Género: Triturus

Especie: Triturus marmoratus

Ir a características

Nome galego

Pintafontes verde, limpafontes verde , Píntiga verde, Píntiga de auga.

Ir a características

Nome castelán:

Tritón jaspeado. Lagartija de agua

Ir a características

Identificación:

Macho: sin liña lateral laranxa

Femia: observar a liña alaranxada.

Sobre 70 mm. Pero ollo que pode chegar os 15 cms.

Verde jaspeado de negro, o que lle permite pasar bastante desapercibido no seu ambiente.

É o único tritón galego que ten cores verdes sobre fondo negro.

O peito e o bandullo son cincentos con pintas negras e brancas irregulares. Os machos en celo presentan unha crista dorsal e anal.

Macho en celo. O macho en celo parece un semáforo xa que ten dúas cristas moi rechamantes, unha dorsal e outra caudal.

As femias e os exemplares novos teñen unha rechamante liña dorsal laranxa.

As femias e os exemplares novos teñen unha rechamante liña dorsal laranxa.

Importante de cara a identificación é saber que este limpiafontes non é palmeado nas patas traseiras.

Alimentación:

Todo tipo de insectos. Tamén ovos doutros trituros, cágados, larvas de anfibios, etc.

Ir a características

Habitats:

Charcas de todo tipo, pozos, lavadeiros, canles, marismas, as veces forma concentracións importantes.

Nada moi ben e tanto se pode atopar entre a vexetación acuática como no fondo.

Ir a características

Reproducción:

A reproducción comenza en febreiro abril.

O macho en celo presenta unha cresta doble, dorsal e anal, cun chamativo cor amarelo. Despois do apareamento a femia pon os ovos na auga, que  normalmente trata de escondelos en plantas acuáticas, e coas coas patas posteriores trata de escondelas como pode.

As larvas (cágados) que nacen medindo un cm. aproximadamente rematarán o seu desenvolvemento polo verán.

Os cágados, que é como se chaman as larvas dos anfibios antes de convertirse en adultos,  non son fáciles de distinguir. O que realmente esté interesado en distinguilos recomendo o libro de Moisés Asensi "Guía de anfibios e réptiles de Galicia" publicado por Baia Edicións no 2006, entre outros. (Na fotografía é un cágado de Rana temporaria a esquerda e un cágado de salamántiga a dereita). Como norma xeral os cágados (o principio) que dan lugar os limpafontes e saramagantas teñen patas e os que dan lugar os sapos e ras non.

Vive entre 10 a 15 anos.

Ir a características

Interés:

Moito,  como tódolos anfibios. Interés especial.

Por sorte é bastante abondoso en Galicia, pero ollo xa que presenta os riscos típicos da transformación do medio en que se move:  o desecamento de zonas húmidas, a contaminación galopante que estamos a xenerar en Galicia, os incendios que non teñen pés nin cabeza e por si fora pouco as especies de fora que tamén afectan moito.

Ir a características

Protección:

A categoría mundial UICN é de non catalogada e a nivel de España a categoría é de preocupación menor LC.

Ir a características

Distribución en Galicia

Dende logo é moi común en Galicia e atópase prácticamente en calquera lugar.

O normal é atopala en augas estancadas, pozos, charcas, etc. onde teñan vexetación abundante as beiras. Tamén en ríos de corrente lenta. E tamén fora dos ríos, en terra.

Ir a características

Curiosidades:

Conta a Mitoloxía grega que unha conxura exiliou ó Deus Tritón a un reino submarino formado por ríos e charcas. Alí se convirtiu neste pequeno dragón.

Ir a características