Triturus marmoratus.

Pintafontes  verde. (Tritón jaspeado )

rion4.jpg (21815 bytes)

De interés especial.

É preferentemente nocturno. Polo día permanece entre o limo das charcas.  Polas noites é un tunante. Está demostrado que o tritón que máis veces aparece morto nas estradas galegas é o limpiafontes verde.

Vive preferentemente nas charcas e en ríos de corrente lenta.  É  abondoso en Galicia, inda que non tanto na provincia de Lugo.

Características.

 

 

salir.jpg (922 bytes) Saír       

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Pintafontes verde: características.

 

 

Nome científico Nome galego Nome castelán
Identificación Alimentación Habitats
Reproducción Distribución Galicia Protección
Curiosidades Interés Bibliografía

 

 

salir.jpg (922 bytes) Saír                               

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Nome científico

Nome científico

rion4.jpg (21815 bytes)

Triturus marmoratus   ( Latreille 1800)

Taxonomía:

Reino: animalia

Clase: anfibios

Orden: caudata

Familia: salamandridae

Género: Triturus

Especie: Triturus marmoratus

 

 

Ir a características

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Nome galego

Nome galego

Pintafontes verde, limpafontes verde , Píntiga verde, Píntiga de auga.

 

 

 

Ir a características

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Nome castelán

Nome castelán:

Tritón jaspeado. Lagartija de agua

 

 

Ir a características

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Identificación:

Identificación:

rion4.jpg (21815 bytes)

Macho: sin liña lateral laranxa

Femia: observar a liña alaranxada.

Sobre 70 mm. Pero ollo que pode chegar os 15 cms.

Verde jaspeado de negro, o que lle permite pasar bastante desapercibido no seu ambiente.

É o único tritón galego que ten cores verdes sobre fondo negro.

O peito e o bandullo son cincentos con pintas negras e brancas irregulares. Os machos en celo presentan unha crista dorsal e anal.

Macho en celo. O macho en celo parece un semáforo xa que ten dúas cristas moi rechamantes, unha dorsal e outra caudal.

As femias e os exemplares novos teñen unha rechamante liña dorsal laranxa.

As femias e os exemplares novos teñen unha rechamante liña dorsal laranxa.

 

Importante de cara a identificación é saber que este limpiafontes non é palmeado nas patas traseiras.

 

Observar no dibuxo as patas traseiras non palmeadas.

Triton helveticus, tritón palmeado, observar as patas traseiras que si son palmeadas.

 

Observar os anelos dos dedos, repito, non palmeados.

 

 

 

Ir a características

 

 

 

 

Alimentación:

Alimentación:

Todo tipo de insectos. Tamén ovos doutros trituros, cágados, larvas de anfibios, etc.

Tamén lle gustan as lesmas e os caracois.

 

Ir a características

 

 

 

 

 

 

Habitats:

Habitats:

Charcas de todo tipo, pozos, lavadeiros, canles, marismas, as veces forma concentracións importantes.

Nada moi ben e tanto se pode atopar entre a vexetación acuática como no fondo.

Tamén se atopa en terra; concretamente en bosques sombríos sen masas de auga, sendo quizais o máis terrestre dentro dos  nosos tritóns . ( Guía dos anfibios e réptiles de Galicia de Moisés Asensi  Cabirta. Guía da natureza. Baía Verde 2006)

 

 

Ir a características

 

 

 

 

Reproducción:

Reproducción:

A reproducción comenza en febreiro abril.

O macho en celo presenta unha cresta doble, dorsal e anal, cun chamativo cor amarelo. Despois do apareamento a femia pon os ovos na auga, que  normalmente trata de escondelos en plantas acuáticas, e coas coas patas posteriores trata de escondelas como pode.

As larvas (cágados) que nacen medindo un cm. aproximadamente rematarán o seu desenvolvemento polo verán.

 

Cágado de Ra Cágado de salamantiga.

Os cágados, que é como se chaman as larvas dos anfibios antes de convertirse en adultos,  non son fáciles de distinguir. O que realmente esté interesado en distinguilos recomendo o libro de Moisés Asensi "Guía de anfibios e réptiles de Galicia" publicado por Baia Edicións no 2006, entre outros. (Na fotografía é un cágado de Rana temporaria a esquerda e un cágado de salamántiga a dereita). Como norma xeral os cágados (o principio) que dan lugar os limpafontes e saramagantas teñen patas e os que dan lugar os sapos e ras non.

 

Vive entre 10 a 15 anos.

 

Ir a características

 

 

 

Interés:

Interés:

Moito,  como tódolos anfibios. Interés especial.

Por sorte é bastante abondoso en Galicia, pero ollo xa que presenta os riscos típicos da transformación do medio en que se move:  o desecamento de zonas húmidas, a contaminación galopante que estamos a xenerar en Galicia, os incendios que non teñen pés nin cabeza e por si fora pouco as especies de fora que tamén afectan moito.

 

Ir a características

 

 

 

 

Protección:

Protección:

A categoría mundial UICN é de non catalogada e a nivel de España a categoría é de preocupación menor LC.

 

Ir a características

 

 

 

 

Distribución en Galicia:

Distribución en Galicia

Dende logo é moi común en Galicia e atópase prácticamente en calquera lugar.

O normal é atopala en augas estancadas, pozos, charcas, etc. onde teñan vexetación abundante as beiras. Tamén en ríos de corrente lenta. E tamén fora dos ríos, en terra.

 

 

Ir a características

 

 

 

Curiosidades:

Curiosidades:

Conta a Mitoloxía grega que unha conxura exiliou ó Deus Tritón a un reino submarino formado por ríos e charcas. Alí se convirtiu neste pequeno dragón.

 

 

Ir a características

 

 

 

Bibliografía

Fonte: Esos anfibios e reptiles gallegos. Jose Curt y Pedro Galán.

Tamén utilizo o libro Atlas de vertebrados de Galicia, o tomo I,  feito pola Sociedade Galega de Historia natural en 1995, un gran libro sin dúbida.

 

Ir a características