Triturus boscai.

Pintafontes común. (Lagartija de agua)

Conta a Mitoloxía grega que unha conxura exiliou ó Deus Tritón a un reino submarino formado por ríos e charcas. Alí se convirtiu neste pequeno dragón.

É o tritón máis acuático de tódolos tritóns galegos. Vive entre 10 e 15 anos.  Prefire os regatos e manantiais limpos con moita vexetación, pero atópase en tódolos lugares donde haxa auga, incluso contaminados: acequias, charcas, minas de auga, pilóns, cunetas, etc.

 É  nocturno. Non hiberna. É áxil na auga, pero na terra é moi torpón.

Ve-las características.

 

salir.jpg (922 bytes) Saír             

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Lipafontes común: CARACTERÍSTICAS.

 

 

 

Nome científico Nome galego Nome castelán
Identificación Habitat Alimentación
Reproducción Distribución Galicia Interés
Protección Curiosidades Bibliografía

 

 

 

salir.jpg (922 bytes) Saír                            

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Nome científico

Nome científico:

Fotografía de P. Dubois.

Triturus boscai   ( Lataste, 1879)

Nota: actualmente seica se chama Lissotriton boscai según vexo nos estudios da Lista patrón actualizada da herpetrofauna española que se pode ver neste link. Por suposto tamén no libro citado na bibliografía e publicado por Moisés Asensi en Baía Edicións.

Trátase dun anfibio urodelo, con cola coma as salamandras.

Taxonomía:

Reino: animalia

Clase: anfibios

Orden: caudata

Familia: salamandridae

Género: Lissotriton

Especie: Lissotriton boscai

 

Volver a características

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Nome galego

Nome galego

Foto de P. Dubois.

Limpafontes común. Pintafontes común. Sabanduxa común. Lagartixa de auga. Gardafontes.

 

 

Volver a características

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Nome castelán

Nome castelán:

Lagartija de agua.

 

 

Volver a características

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Identificación:

Identificación:

Como moito pode botar unha lonxitude de 10 cms.

Moi parecido o triturus helveticus ( limpafontes palmados, que son os que hai en Galicia) , pero o seu tamaño é un pouco maior. O peito e o ventre son vermellos e non ten antiface, tampoco ten crista na parte de atrás, nin filamento caudal nin palmaduras nos pés.

rion5.jpg (22360 bytes)

Son un pouco distintos o macho e a femia.

Ver os dibuxos dos outros trituros que hai en Galicia, para distinguilos:

 

Observar no dibuxo as patas traseiras non palmeadas.

Este é o triturus marmoreus.

Non se parece prácticamente en nada,  este é verde e ten unha crista, que non ten o Triturus Boscai.

Triton Helveticus, tritón palmeado, observar as patas traseiras que si son palmeadas.

Este é o Triturus helveticus, có que se pode confundir. Este, o peito por baixo non é vermello, é palmeado nos pés traseiros; ten filamento caudal, cousa que non ten o Boscai.

 

Ver tamén as imaxes:

Triturus boscai

Triturus marmoreus

Triturus helveticus

 

Volver a características

 

 

 

 

 

Alimentación:

Alimentación:

Na fase acuática consumen larvas de dípteros sobre todo.

Logo consumen todo tipo de insectos. Tamén ovos doutros trituros, etc.

 

Volver a características

 

 

 

 

Habitats:

Habitats:

Foto R. Griffiths.

Prefere pequenas masas dos ríos, fontes, pozas nas beiras dos ríos, pilóns, etc.

Hai quen dice que é moi sensible a contaminacións e que nas fontes onde vive este trituro pode beberse sin problemas. Por eso se chaman gardafontes.

Tamén se dice o contrario, ou sexa que se atopan tamén nas fontes contaminadas.

O que está claro é que limpan as fontes xa que a súa alimentación está clara.

 

 

Volver a características

 

 

 

 

Reproducción:

Reproducción:

A reproducción comenza en febreiro ou abril. Pon os  ovos na auga, as larvas (cágados) rematarán o seu desenvolvemento polo verán.

 

Cágado de Ra Cágado de salamantiga.

Os cágados, que é como se chaman as larvas dos anfibios antes de convertirse en adultos,  non son fáciles de distinguir. O que realmente esté interesado en distinguilos recomendo o libro de Moisés Asensi "Guía de anfibios e réptiles de Galicia" publicado por Baia Edicións no 2006, entre outros. (Na fotografía é un cágado de Ra temporaria a esquerda e un cágado de salamántiga a dereita). Como norma xeral os cágados (o principio) que dan lugar os limpafontes e saramagantas teñen patas e os que dan lugar os sapos e ras non.

 

Vive entre 10 a 15 anos.

 

Volver a características

 

 

 

 

Interés:

Interés:

Moito como tódolos anfibios. Interés especial.

 

 

Volver a características

 

 

 

 

Protección:

Protección:

No está protexida que eu sepa.

De feito na UICN non está catalogada.

En España é unha especie que está catalogada como de preocupación menor  LC.

Dende logo é o urodelo máis abundante en Galicia, pero ollo que é moi sensible a calidade das augas.

 

 

Volver a características

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Distribución en Galicia:

Distribución en Galicia:

Foto F.P. Glez. de la Vega.

Dende logo é moi común en toda Galicia, en algunhos lugares máis, por soposto. É común en toda a Provincia de Pontevedra e a Coruña, en Ourense e Lugo menos. Está máis limitada pola altitude que os outros limpafontes; chega os 1.600 en Trevinca , 1.200 nos Ancares e Courel e 700 no Xistral.

En Ourense seica se ten localizado na Limia, nos montes de Vilar das Tres e Cudeiro; tamén na baixa Limia e na Ribeira Sacra.

 

 

Volver a características

 

 

 

 

Curiosidades:

Curiosidades:

Conta a Mitoloxía grega que unha conxura exiliou ó Deus Tritón a un reino submarino formado por ríos e charcas. Alí se convirtiu neste pequeno dragón.

 

 

Volver a características

 

 

 

 

Bibliografía

Fonte: Esos anfibios e reptiles gallegos. Jose Curt y Pedro Galán. Tamén utizo o libro Atlas de vertebrados de Galicia, o tomo I,  feito pola Sociedade Galega de Historia natural en 1995, un gran libro sin dúbida.

Hai un traballo sensacional en internet neste link. É de Carmen Díaz-Paniagua.

Volver a características