Viaxeiro, escoita:

eu son a táboa do teu berce, a madeira do teu barco

a superficie da túa mesa, a porta da túa casa.

Eu son o mango da túa ferramenta

o bastón da túa vellez.

Eu son o froito que te regala e te nutre,

a sombra benfeitora que te acobilla

contra os ardores do verán,

o refuxio amábel dos paxaros

que aledaron cos seus cantos as túas horas

e limpan de insectos os teus campos.

Eu son a fermosura da paisaxe,

o encanto da horta,

o sinal da montaña

o lindeiro do camiño...

Eu son a leña que te quenta

nos días de inverno,

o perfume que te regala

e embalsama o aire a todas horas,

a saúde do teu corpo

e a ledicia da túa alma.

Por último, son a madeira do teu cadaleito.

Por todo iso, viaxeiro que me contemplas,

ti que me plantaste coa túa man

e podes chamarme fillo,

ou que me contemplaches tantas veces,

mírame ben, pero...

non me fagas dano.

                                        Rabindranath Tagore

                                                 (India 1861-1941)