De 15-60 cm. Aromática.

Ten dous tipos de follas.

As follas inferiores de 6-7 x 1,5-5 cm. , con 5-7 nervios lonxitudinais, aovadas ou lanceoladas,  aterciopeladas polo haz.

As de máis arriba, ou sexa as do talo son máis pequenas e opostas.

Vese en pastos de montaña , en terrenos ácidos, tamén preto dos ríos galegos.

Con 1-7 capítulos grandes (o normal é un por planta, na fotografía vense catro )  amarelo - anaranxados de 4-8 cm. de diámetro.

 Pedúndulos con dúas brácteas lanceoladas alternas.

Os capítulos levan unha ringleira de lígulas de cor laranxa e flósculos tamén do mesmo cor (os flósculos son flores como as blancas das margaridas).

En galego chámase herba cheirenta, árnica, herba da papeira, tabaco de montaña e talpica.

En Galicia non está protexida pero por exemplo no pais vasco si que o está.

Tamén está protexida en moitos paises de Europa;  onde seica era recolectada moitísimo, o que a fixo desaparecer;  aparte tamén da desapacrición e degradación dos terreos onde nace.

Esta planta foi moi utilizada, en tempos, polos campesinos, moitas veces con resultados malos. Por exemplo como tabaco (fumase cunha pipa), para curar a bronquites ou o catarro; cando en realidade era o revés.

Faise con ela unha tintura que seica da moi bons resultado para os golpes.

Recoméndase, como uso tópico únicamente,  para moitas cousas.

Ver este link.