Nome científico:

Mustela erminea. ( Linnaeus 1758)

Clasificación:

Ir a características

Nome galego:

Armiño, erminio,  doniña branca.

Doniña. (É máis pequena).

Ir a características

Nome castelán:

Variedade blanca do inverno. Toda blanca menos o fuciño e a última parte do rabo que é negra.

Armiño.

Ir a características

Dimensións:

Entre 18-32 cms.  Un peso ata 300 grs. Cola sobre 12 cms. 

Os machos son moito máis grandes cas femias.

Viven entre seis e oito anos en paises templados.

Ir a características

Identificación:

Ten un aspecto distinto de verán que de inverno. No inverno xeralmente é branca por completo, agás a punta do rabo e o fuciño, mentras que no verán ten unha cor parda e por debaixo branco. 

Nesta fotografía vese a variedade branca:

Aspecto no inverno.

O armiño presenta unha cor pardo vermella por riba e blanco por baixo

Aspecto no verán.

A cola remata en negro. A punta sempre é negra. A base do rabo tamén sempre ten un certo cor amarelo.

É máis grande que a doniña que teóricamente sería coa que se podería confundir.

Cando se desplaza faino sempre a saltos, é a súa forma de camiñar.

O pescozo é moi grande, as orellas marcadas perfectamente, a cola e longa, máis da mitade do corpo.

Por suposto pódese por de pe e divisar o panorama perfectamente.

Ir a características

Reproducción:

O celo vai de xuño a agosto, como en casi tódalas especies de mamíferos as liortas entre os machos son cousa común nos período de celo das femias.

A preñez as 56 días ou ben 9-10 coa xestación retrasada, ten entre 4-8 crías cegas e casi desnudas que abren os ollos as 6 semáns e independízanse os 3-4 meses.

Os fillos son cuidados únicamente pola nai.

Ir a características

Inimigos:

Moitos entre eles o home.

En tempos foi moi apreciado pola súa pel, que é sensacional, e polo tanto moi perseguido.

Hoxe hai moitos cazadores (para mín non o son) que disparan con gusto a este mamífero xa que o consideran un competidor có coello e a lebre.

Pode ser presa de grandes mamíferos, como o lobo.

Pero seguro que se defende ben. Ver as súas armas:

Ten bos dentes

Ir a características

Alimentación:

É un cazador nato, na súa dieta atópasen todo tipo de ratóns, rans, aves, peixes, cóbregas e insectos.

É un especialista na caza en tobas. Nas tobas as presas localízaas polo oído.

Actua sempre pola noite. Polo tanto non é moi doado vela.

Nos países frios o armiño fai recoleción de alimentos para o inverno.

Si a peza é pequena ataca a cabeza, clavando os dentes e matando a presa. Si é grande por exemplo un coello ou unha lebre a técnica que utiliza é botarse a xugular e non soltar a presa ata que esta cae abatida por pérdida de sangue ou cansada. Nese momento remata a operación de caza.

Ir a características

Habitats:

Fotografía de Yu K. Zinchenko.

Habita en zonas boscosas pouco espesas, con pradeiras e campos de cultivo, atópase moito o lado dos ríos e regatos, donde hai sobre todo salgueiros, amieiros e bidueiros. 

Sin dúbida está aquerenciado polo biotopos húmidos.

Ir a características

Vese nos meses de...

A verdade é que eu na miña vida vin o armiño inda que non o descarto.

Actua preferentemente de noite polo tanto non é doado de ver.

Quizás no verán teñamos sorte.

Ir a características

Interés:

A súa pel era moi apreciada na antiguedade xa que principes e reis levaban mantos de peles do armiño no inverno. Dita pel ten a particularidade de ser moi tupida. A pel de "armiño".

Vela cazar seica é todo un espectáculo, xa que se achega a presa en silencio e no momento final salta sobre a súa nuca cos dentes é dalles o mordisco da morte.

Atrévese incluso contra coellos e lebres. O maior nivel de actividade produce 350 pulsacións por minuto no seu corazón. É incrible.

Por certo este mustélido precisa case a carta parte do seu peso para comer.

Ir a características

Protección:

Figura no anexo III do Convenio de Berna, é polo tanto unha especie protexida polo Real Decreto 3181/1980.

A súa caza está penalizada con 300 € de multa.

A nivel europeo tamén figura como especie protexida.

Ir a características

Distribución en Galicia:

Hoxe atópase en toda Galicia, pero dende logo non en forma abondosa.

Hai máis na Coruña e en Lugo.

Non é moi abondoso e ademais é moi perseguido xa que se considera unha plaga para a caza e para as aves de corral.

Lopez Seoane xa o cita en 1861 e dí que era moi frecuente, pero xa choveu moito dende aquela. 

Ir a características

A súa pisada:

A súa pisada é maior que a da donicela, de tódolos xeitos a súa distinción é para expertos.

Ir a características

Confusión coa doniña:

Realmente non é doado distinguir un armiño dunha doniña, dende logo a doniña é mais pequena: