Mustela erminea.

O Armiño. (Armiño)

O Armiño hoxe en Galicia non é nada abondoso. Non é un mamífero de río pero non andan moi lonxe os poucos que quedan.

Fai o tobo en paredes, muros, ou buracos dás árbores. É bastante solitario. Come aves e reptiles.

Garboso e postinero como as mulleres dice  Jose Curt, cambia do inverno, que é totalmente blanco excepto a cola , o verán que é pardo. É unha pena que non esté máis protexido.

 

Ve-las características.

 

salir.jpg (922 bytes) Saír.                             

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

O armiño: características.

 

 

Nome científico Nome galego Nome castelán
Dimensións Identificación habitat
Alimentación Reproducción Interés
Vese nos meses de Inimigos Protección
Distribución en Galicia As súas pegadas Confusión con outros
Bibliografía Fotografía

Modificada 25/01/2008

 

 

salir.jpg (922 bytes) Saír.               

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Nome científico

Nome científico:

Mustela erminea. ( Linnaeus 1758)

Clasificación:

Reino Animalia
Filo: Chordata
Clase Mammalia
Orden Carnívora
Familia Mustelinae
Xénero Mustela
Especie Mustela erminea

 

Ir a características

 

 

 

 

Nome galego

Nome galego:

Armiño, erminio,  doniña branca.

Doniña. (É máis pequena).

 

Ir a características

 

 

 

 

 

Nome castelán

Nome castelán:

Variedade blanca do inverno. Toda blanca menos o fuciño e a última parte do rabo que é negra.

Armiño.

 

Ir a características

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dimensións

Dimensións:

Entre 18-32 cms.  Un peso ata 300 grs. Cola sobre 12 cms. 

Os machos son moito máis grandes cas femias.

Viven entre seis e oito anos en paises templados.

 

Ir a características

 

 

 

 

Identificación:

Identificación:

Armiño.

Ten un aspecto distinto de verán que de inverno. No inverno xeralmente é branca por completo, agás a punta do rabo e o fuciño, mentras que no verán ten unha cor parda e por debaixo branco. 

Nesta fotografía vese a variedade branca:

Aspecto no inverno.

O armiño presenta unha cor pardo vermella por riba e blanco por baixo

Aspecto no verán.

A cola remata en negro. A punta sempre é negra. A base do rabo tamén sempre ten un certo cor amarelo.

É máis grande que a doniña que teóricamente sería coa que se podería confundir.

Cando se desplaza faino sempre a saltos, é a súa forma de camiñar.

O pescozo é moi grande, as orellas marcadas perfectamente, a cola e longa, máis da mitade do corpo.

Por suposto pódese por de pe e divisar o panorama perfectamente.

Ir a características

 

 

 

 

Reproducción:

Reproducción:

Armiño.

O celo vai de xuño a agosto, como en casi tódalas especies de mamíferos as liortas entre os machos son cousa común nos período de celo das femias.

A preñez as 56 días ou ben 9-10 coa xestación retrasada, ten entre 4-8 crías cegas e casi desnudas que abren os ollos as 6 semáns e independízanse os 3-4 meses.

Os fillos son cuidados únicamente pola nai.

 

Ir a características

 

 

 

 

Inimigos:

Inimigos:

 

Moitos entre eles o home.

En tempos foi moi apreciado pola súa pel, que é sensacional, e polo tanto moi perseguido.

Hoxe hai moitos cazadores (para mín non o son) que disparan con gusto a este mamífero xa que o consideran un competidor có coello e a lebre.

Pode ser presa de grandes mamíferos, como o lobo.

Pero seguro que se defende ben. Ver as súas armas:

Ten bos dentes

 

Ir a características

 

 

 

 

 

Alimentación:

Alimentación:

Armiño.

É un cazador nato, na súa dieta atópasen todo tipo de ratóns, rans, aves, peixes, cóbregas e insectos.

É un especialista na caza en tobas. Nas tobas as presas localízaas polo oído.

Actua sempre pola noite. Polo tanto non é moi doado vela.

Nos países frios o armiño fai recoleción de alimentos para o inverno.

Si a peza é pequena ataca a cabeza, clavando os dentes e matando a presa. Si é grande por exemplo un coello ou unha lebre a técnica que utiliza é botarse a xugular e non soltar a presa ata que esta cae abatida por pérdida de sangue ou cansada. Nese momento remata a operación de caza.

 

Ir a características

 

 

 

 

 

Habitats:

Habitats:

Fotografía de Yu K. Zinchenko.

Habita en zonas boscosas pouco espesas, con pradeiras e campos de cultivo, atópase moito o lado dos ríos e regatos, donde hai sobre todo salgueiros, amieiros e bidueiros. 

Sin dúbida está aquerenciado polo biotopos húmidos.

 

Ir a características

 

 

 

 

Vese nos meses:

Vese nos meses de...

A verdade é que eu na miña vida vin o armiño inda que non o descarto.

Actua preferentemente de noite polo tanto non é doado de ver.

Quizás no verán teñamos sorte.

 

Ir a características

 

 

 

 

 

Interés:

Interés:

Armiño.

A súa pel era moi apreciada na antiguedade xa que principes e reis levaban mantos de peles do armiño no inverno. Dita pel ten a particularidade de ser moi tupida. A pel de "armiño".

Vela cazar seica é todo un espectáculo, xa que se achega a presa en silencio e no momento final salta sobre a súa nuca cos dentes é dalles o mordisco da morte.

Atrévese incluso contra coellos e lebres. O maior nivel de actividade produce 350 pulsacións por minuto no seu corazón. É incrible.

Por certo este mustélido precisa case a carta parte do seu peso para comer.

 

Ir a características

 

 

 

 

Protección:

Protección:

Figura no anexo III do Convenio de Berna, é polo tanto unha especie protexida polo Real Decreto 3181/1980.

A súa caza está penalizada con 300 € de multa.

A nivel europeo tamén figura como especie protexida.

 

Ir a características

 

 

 

 

Distribución en Galicia:

Distribución en Galicia:

Hoxe atópase en toda Galicia, pero dende logo non en forma abondosa.

Hai máis na Coruña e en Lugo.

Non é moi abondoso e ademais é moi perseguido xa que se considera unha plaga para a caza e para as aves de corral.

Lopez Seoane xa o cita en 1861 e dí que era moi frecuente, pero xa choveu moito dende aquela. 

 

Ir a características

 

 

 

 

 

 

 

Pisada:

A súa pisada:

A súa pisada é maior que a da donicela, de tódolos xeitos a súa distinción é para expertos.

Ir a características

 

 

 

 

Confusión do armiño coa doniña:

Confusión coa doniña:

Realmente non é doado distinguir un armiño dunha doniña, dende logo a doniña é mais pequena:

Esta é unha doniña.

A doniña é máis pequena, ata 10 cms menos ten menos cola que o armiño e ademais a cola é de distintinta cor. A da doniña é parda.

O armiño A doniña

 

A cola do armiño remata en negro incluso no inverno. O armiño é, en xeral, é máis grande ca doniña.

Ir a características

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

BIBLIOGRAFÍA

Fonte de información : Atlas de vertebrados de Galicia. Tomo 1. Realizado pola Sociedade Galega de Historia natural. 1995.

Tamén o libro "Guía dos mamíferos de Galicia" de Baía Edicións e dos autores Juan Ignacio Díaz e Yosi Cartelle. 2007

Ir a características

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

FOTOGRAFÍA

Descoñezo o autor da fotografía.

 

Ir a características

Saír