Lynx pardinus. Lince ibérico.

Xa nos gustaría ter linces  en Galicia. Descoñezo o autor da fotografía.

Fai dez anos houbo rumores da fugaz visión do lince ibérico na Serra dos Ancares, un biológo inglés dixo que o había visto. A verdade é que nunca máis se supo. Pudo ser certo. Pero o lince ibérico, un lince que en tempos tuvemos en Galicia, hoxe nono temos. ¡¡¡ Que magoa !!!. Dende esta páxina www que quere ser un berro a todo o mundo para que conservemos a natureza galega , como sempre foi, un paraiso, gustaríame que foxe certo.

O lince desapareceu de Galicia nos anos oitenta (1980-1985).

¡¡¡ Soñar non costa cartos!!!... 

Ver outros datos deste sensacional mamífero.

salir.jpg (922 bytes) Saír.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Lynx pardinus-Características.

Fotografía Jose Luis Rguez.

Fotografía da revista Natura. Mayo 2001.

Fotografía Antonio Sabater.

Nome científico Nome galego Nome castelán
Dimensións Identificación As cualidades de cazador
Reproducción Inimigos moitos Alimentación
Habitat Formas de vida Interés
Protección Distribución Galicia Curiosidades: as pedras de lince.
O lince no pasado Links de interés. Nacen linces: ¡enhoraboa!.
Bibliografía usada. Fotografías. Censo actual de linces.

Saír

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Nome científico Lynx pardinus (Temminck, 1827)

Fotografía sensacional do lince ibérico. A fotografía é de Antonio Sabater.

A clasificación científica é :

Mamífero

Orden: Carnívoro.

Familia: Felidae

Género: Lynx

Especie: Lynx pardinus.

 

Regresar a características.

 

 

 

 

 

Nome galego
Nome galego:
Dibuxo do lince, logotipo dunha campaña. Juan Manuel Delgado é o autor do dibuxo.

Lobo cerval, lobo rabaz, gato cravo.

Regresar a características.

 

 

 

 

 

 

 

 

Nome castelán:
Nome castelán:

 

Fotografía sensacional da revista Natura. maio 2001.

Lince ibérico, lince, lobo cerval, gato manchado, gato clavo, gatón, gato lobo.

Regresar a características.

 

 

 

 

 

Dimensións

Dimensións:

Fotografía sacada da revista Quercus. Decembre 2001.

Mide entre 80-110 cms. mais a cola que mide entre 10 a 13 cms.

Comparativa do tamaño entre o lince e o gato fero, máis ou menos o lince é o doble.

Un pouco máis que o doble dun gato doméstico medio. De tódolos xeitos a estructura corporal do lince é completamente distinta a do gato.

Altura en cruz  50-70 cms.

Entre 8 e 15 kg de peso el macho e a femia entre 8 e 12 kg.

Cola entre 12-13 cms.

O lince vive entre 10 - 15 anos.

Hoxe, abril do 2006 hai sobre 170 exemplares en libertade, todos eles en Doñana e Serra Morena oriental.

Regresar a características.

 

 

 

 

 

 

 

 

Identificación:
Fotografía da revista Natura. Mayo 2001.

A pelaxe é moi variable dende o gris amarela ata o pardo bermello.

Barbas moi ostensibles nas meixelas. As orellas moi aguzadas e rematadas nuns guechos de pelos negros (como uns pinceis negros moi característicos). Rabo moi corto e negro na punta.

Patas moi altas. 

Dende logo cós datos anteriores seria doado identificalo.

Repito en Galicia, únicamente o podemos ver en fotografía.

  Os ollos son grandes e cun iris dun marabilloso cor verde berilo, inda que pode variar un pouco.

Na sensacional fotografía de José Luis Rodriguez, vense os ollos marabillosos do lince así como unha linea que ten por debaixo dos ollos, liña branca, que tamén é moi característica.

Ver a fotografía en grande.

 

Regresar a características.

 

 

 

 

 

 

 

As súas cualidades:

As súas cualidades:

Xa nos gustaría ter linces  en Galicia. Descoñezo o autor da fotografía.

Ten moi bon oido e moi boa vista. O dito de "tés vista de lince"  fai referencia a súa penetrante capacidade visual, fora de toda dúbida.

Según estudios feitos por Lindeman  o lince pode ver unha pomba a 400 metros,  un corzo a 500 metros, un coello a 300 metros e un ratón  a 75 metros.

Moita vista me parece...

Tamén se dí en Galicia "ser un lince" por algo será. "Ter ollos de lince" tamén é un dito xeral.

O oido pode chegar ata 50-60 metros, a esa distancia pode oir o ruido dunha lebre o roer unha rama. Incrible.

A súa caza é por sorpresa xa que non é un corredor de fondo.

As garras son retráctiles, de feito escóndense totalmente.

Pero sobra decir que está moi equipado para a caza, xa que ten: unha gran elasticidade, moita potencia muscular, é axil,  ten un gran salto,  solas na planta dos pés que lle fan de almohadilla, garras retráctiles, que soio aparecen cando son necesarias; pasa moi dasapercibido pola súa pelaxe, e por si fora pouco ten unha estructura de dentes sensacional, cuns caninos moi desenrolados, en fin, unha marabilla....

Fotografía da revista Natura. Mayo 2001.

O seu cazadeiro é máis ou menos (actualmente) entre 3 e 4 Km2. que ven sendo o terreno que defenden, incluso frente a outros da súa mesma especie.

Os coellos cazaos escondido e por sorpresa de maneira que cun saltiño xa os teña collidos pola nuca e mortos rápidamente.

Esta fotografía de José Luis Rodriguez é unha das catro onde se ve perfectamente a acción de cazar un coello, que é a súa caza favorita. Hoxe as técnicas fotográficas permiten facer series de fotos de accións que trascurren en segundos. O libro "O llince ibérico. Un tesoro expoliado" merece a pena.

Con 1-1,5 kg. de carne o día ten máis que dabondo.

Tamén é moi hábil cazando por exemplo perdices ou palomas, que tamén colle por sorpresa e destroza o levantar o voo. Rápidamente lles rompe a columna vertebral e as desnuca.

Esta fotografía de José Luis Rodriguez é unha das catro onde se ve perfectamente a acción de levantar e abatir unha perdiz, neste caso.

No libro "El lince ibérico, un tesoro expoliado" de Pablo Pereira y José Luis Rodriguez aparecen fotografías marabillosas onde se ve perfectamente o anterior.

Regresar a características.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Reproducción:

Fotografía sacada da revista Quercus do mes de maio. Descoñezo o autor.

Fotografía sacada da revista Quercus. Decembre 2001.

Aparéase entre os meses de febreiro e marzo.

Esta época da súa vida é do máis curiosa: os xogos, os testarazos, os olisqueos, a mordedura na nuca, son etapas sensacionais.

Nesta etapa é a única na que non viven solitarios.

 

Logo ven a preñez:

Ten unha preñez de 10 semanas e trae o mundo entre 2-4 crías cegas que abren os ollos os 16 días.

 

Son amamantadas durante 5 meses e o cabo do ano que permañecen coa mai , métense no mundo onde o teñen, moi, moi dificil.

A femia non cría todos os anos. Ademais ata os catro ou cinco anos non crian.

Mal moi mal o teñen os linces.

 

 

 

Regresar a características.

 

 

 

 

 

 

 

Inimigos:

Inimigos:

Principalmente o home. En Galicia seguro que desapareceu  matado polos malos cazadores, seguro que pensando que remataba cós coellos e coas lebres. Un desastre. Existía e inda existe moito descoñecemento... Hai cazadores que inda hoxe disparan a todo o que se move...e así nos vai...

Fotografía de caza do ano 1923.

Aparte os problemas da reproducción,  os linces morren cazados ilegalmente, a mans de cans,  atropelados, caendo a pozos e un longo etc.

Fotografía sacada da revista Quercus. Decembre 2001.

A pérdida de habitat do lince é incrible, dende a transformación de cultivos, os encoros, as pistas, autovías, os malos cazadores, que hai moitos, a falta de alimento  e un longo etc.

Teno francamente mal.

Teno moi dificil sobrevivir, inda que hoxe non teña depredadores típicos como podría ser o lobo, ou as grandes aguías (estas actuan preferentemente sobre as crías).

 

Regresar a características.

 

 

 

 

 

 

Alimentación:

 

Come un pouco de todo, en particular coellos e lebres, ratóns, aves si se tercia,  algún cervatillo, e un pequeno corzo si se lle pon a tiro.

Repito, como o que pode.

O que máis lle gusta son os coellos (87% da súa alimentación), por eso teno moi mal xa que os coellos están a desaparecer polas enfermedades e o exceso de caza.

Si onde vive non hai coellos o lince non sobrevive.

As necesidades de nutrición cálculanse dun coello o día.

 

 

Regresar a características.

 

 

 

 

 

 

Habitats:

Fotografía sacada da revista Quercus. Decembre 2001.

 

 

 

Xa nos gustaría ter linces  en Galicia. Descoñezo o autor da fotografía.

O lince gústalle o bosque mediterráneo, con grandes masas de matorral, colindantes con monte baixo , e que teña claros e zonas tamén rocosas. Importante que o factor humano sexa mínimo ou non exista.

Na zona debe haber necesariamente coellos.

Non lle gustan os pinos nin os eucaliptus e tampouco os grandes terrenos de cultivo.

Gústalle moito andar por sendeiros, camiños, cortalumes, etc. Non gusta do matorral alto.

En Galicia hai moitas destas zonas onde podía vivir o lince, pero non vive...

Non sabemos máis.

O feito é que hoxe soio hai linces en España en moi poucas zonas: no Parque Nacional de Doñana e alrededores e nas Serras de Andújar e Cardeña, a cabalo entre as provincias de Jaén e Córdoba.

Fai pouco 1950 ocupaba 58.000 km2 hoxe apenas 350 km2. ¡Para chorar!.

Dos 800-1200 exemplares dos anos oitenta pasamos os 150 exemplares no censo do 2000/2002. ¡Un desastre!!.

Desapareceu dos Pirineos e por suposto de Galicia.

 

 

Regresar a características.

 

 

 

 

 

Forma de vida:

 

Fotografía sacada da revista Quercus. Decembre 2001.

 

A súa actividade é diurna, pero tamén crepuscular e nocturna por suposto.

É solitario, moi solitario salvo a época de apareamento.

É trepador pero non lle gusta moito facelo.

Marca as súas sendas con orina e excrementos, sobre todo os seus cazadeiros.

Trátase dun mamífero : astuto, moi áxil, hábil ( que non é o mesmo que áxil), non é un corredor de resistencia (ten pouco corazón para resistir moito tento, non é o seu), pero é moi, moi rápido. Utiliza a sorpresa e a rapidez.

As parideiras tenas en lugares de moita espesura, baixo ramas normalmente.

 

Regresar a características.

 

 

 

 

 

 

Interés:

Xa nos gustaría ter linces  en Galicia.

 

Fora de serie.

Ten moitísimo interés

Dentro dos mamíferos o lince e o oso son o máximo da cadena dos mamíferos carniceiros en España.

En Galicia nin temos un, nin temos outro. Si tuvemos en tempos os dous.

¿Por qué hoxe non?.

 

Regresar a características.

 

 

 

 

Protección:

Protección:

Fotografía sacada da revista Quercus. Decembre 2001.

O lince ibérico é unha especie ameazada en España e virtualmente extinta en Portugal. O lince está estrictamente protexido en Europa (Convenio de Berna), e máis a protección do seu hábitat é prioritaria (Directiva 92/43 da Comisión Europea) e figura como especie ameazada de extinción no Convenio Internacional sobre o Comercio de Especies Silvestres de Fauna e Flora Amenazadas (CITES). Catalogado como "En peligro crítico" (CR) pola UICN, e considerado como a especie de felino máis amenazada do mundo.

Hoxe, novembro do 2005 quedan entre 150 e 200 exemplares.

Sin dúbida é un dos mamíferos máis amenazados do mundo.

Femia.

 

Regresar a características.

 

 

 

 

 

 

 

Distribución en Galicia:
Distribución:

 

Xa nos gustaría ter linces  en Galicia. Fai anos que non existe. ¡¡ Unha mágoa!!.

Os últimos vestixios do lince ibérico son do ano 1980-85, pola zonas do este e sur da provincia de Ourense.

O lince de tódolos xeitos nunca foi moi abondoso en Galicia.

 

  Regresar a características.

 

 

 

 

 

Curiosidades:

A Xunta de Andalucia invertirá 500 millóns en tres anos para a conservación do lince.

Hoxe o lince está tocado . En 1980 había 1.200 exemplares hoxe non hai nin a terceira parte.

¿ Que se vai facer ? : pois onde hai linces hai que por  coellos, lebres, etc.

As revistas Quercus, Biológica e o portal Natuweb inicaron unha campaña co lema "Nos quedamos sin linces". Esta folla web súmase a esta campaña dentro da xente que poida entrar nela.

 

Dibuxo do lince, logotipo dunha campaña. Juan Manuel Delgado é o autor do dibuxo.

"Eu tamén quero que viva o lince, e gustaríame que vivira en  Galicia"

Simplemente neste apartado comentar dúas curiosidades respeto a este mamífero:

1.- Os penachos que ten por riba da cabeza, xusto saíndolle das orellas. Por qué e para qué?

Fotografía sacada da revista Quercus. Decembre 2001.

Sobre estos penachos Félix Rodriguez de la Fuente dice no Cuaderno de Campo dedicado o  lince e o gato montés que sempre lle inquietou  as súas formas e sobre todo, para que sirven?. Boa pregunta...

Están o servicio do mimetismo?.

Cumplen funcións chamativas entre a especie?

Sirven para tornar os mosquitos e moscas?

2.- Na busca das pedras do lince.

Outra curiosidade dos linces é que teñen por costume mexar sempre no mesmo lugar ou lugares, pois ben, nestes lugares as ureas o mexar forman unha especie de estalagmitas e por suposto estalagtitas moi peculiares que reciben o nome de "Pedras de lince".

Pois ben estas pedras son moi buscadas en xeral xa que se lles atribue poderes curativos e máxicos?.

Regresar a características.

 

 

 

 

 

 

O Lince no pasado:

O lince no pasado:

Xa nos gustaría ter linces  en Galicia.

No siglo pasado o lince foi exterminado de Centro-Europa xa que se supuña que era moi malo para o home e para a caza.

Nada máis lonxe da realidade, o home nada ten que temer deste mamífero e os daños na caza non son grandes nin moito menos, o contrario o lince sempre apresa animais enfermos ou débiles, a natureza e sabia, o home é o depredador.

O lince foi moi cazado no siglo pasado. Tamén figura en moitas vitrinas disecado.

A pérdida de habitat do lince é incrible, dende a transformación de cultivos, os encoros, as pistas, autovias, os malos cazadores, que hai moitos, a falta de alimento  e un longo etc. Teno francamente mal.

 

Regresar a características.

 

 

 

 

 

 

 

O lince en internet: Páxinas importantes do lince en internet:

Lince ibérico.

Lynx pardinus en Wikipendia.

El lince iberico.com

Lince ibérico.

Salvar al lince.

Fauna Ibérica: O lince.

Pacto andaluz por el lince.

 

Regresar a características.

 

 

 

 

 

 

 

 

Un éxito grande: tres linces conseguidos en cautividade en Doñana:

Éxito grande en Doñana:

Na fotografía vense dous. Foi unha gran noticia.

Efectivamente todo un éxito: Brezina, Brisa e Brezo son os protagonistas da noticia. Son tres cachorros de lince ibérico que naceron en cautividade no mes de abril do 2005 en Doñana. Un feito sin lugar a dúbidas insólito e que fai abrigar esperanzas no futuro desta especie.

A mai chámase Saliega e o pai foi Garfio.

A noticia foi esta:

Aquí vese a nai: Saliega meses antes.

     "Se encuentran muy bien, la madre los ha reconocido, los ha lamido y en estos momentos los esta amamantando, lo que nos hace pensar que van a poder salir hacia delante´, dijo Fuensanta Coves.

Aún así, y debido a la alta mortalidad en los primeros días de vida, los responsables del centro están empleando un sistema de videovigilancia para realizar un seguimiento constante de su estado.

´No sabíamos si la madre los iba a rechazar por encontrarse en cautividad, en fin, teníamos muchas incógnitas´, dijo la Consejera.

El centro de El Acebuche, que acoge a diez de los 13 ejemplares de lince ibérico que conforman el programa de cría en cautividad, fue inaugurado en 1992 pero hasta el lunes no se había conseguido en todo el mundo que este felino criase en cautividad.

"

O centro atópase en Doñana.

Aquí están os tres linces marabillosos: Brezina, Brisa e Brezo, sin dúbida unha fotografía para a historia...

Os linces que nacen en cautividade pónselle nomes de plantas seguindo o abecedario. Así no 2004 a letra A (Adelfa, alhucemas...) e os do 2005 a B (Brezo, Brisa, Boj...)

A nai dos tres linces, Saliega, tomando o sol, xa embarazada de Garfio o pai. Unhas fotografías para o album de familia deste mamífero sensacional que temos en España.

Dende esta páxina ¡¡gracias, moitas gracias a xente de Doñana por facernos soñar...!!.

O día 11 de maio do 2005,  morreu Brezina nunha liorta cun dos seus irmáns, unha mágoa. Seguramente xogando apretaría demais...

Ver videos do  nacemento e dos primeiros momentos.

 

Regresar a características.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Nota importante : Bibliografía

Os datos anteriores están sacados, prácticamente do libro Mamíferos" do Circulo de Lectores, do que é autor Helga Hofman. Moitas gracias.

Tamén da www Lince Ibérico.

Outros datos están sacados dos Cuadernos de Campo do Dr. Félix Rodriguez de la Fuente, concretamente do que titula "El lince y el gato montés".

Fotografía sacada da revista Quercus do mes de maio. Descoñezo o autor.

Fotografía da revista Quercus. Mayo 2001.

 

Dibuxo do lince, logotipo dunha campaña. Juan Manuel Delgado é o autor do dibuxo.

"Estou cós linces dende esta páxina www"

Regresar a características.

 

 

 

 

 

 

 

FOTOGRAFÍAS

Sensacional fotografía de Antonio Sabater.

Femia adulta no Parque Nacional de Doñana. ã Antonio Sabater.

Tamén utilicei o libro  "El lince ibérico. Un tesoro expoliado" de Pablo Pereira e José Luis Rodriguez, editado por Edilesa no ano 2003.

Unha das marabillosas fotografías de José Luis Rodriguez que tén o libro citado.

Fotografía Xunta de Andalucia.

Fotografía Xunta de Andalucia.

Regresar a características.

 

 

 

 

 

CENSO ACTUAL DE LINCES EN ESPAÑA

Dos 800-1.200 exemplares dos anos oitenta pasamos os 150 exemplares no censo do 2000/2002. ¡Un desastre!!.

Desapareceu dos Pirineos e por suposto de Galicia.

Hoxe fálase de 200 linces en toda España.

Sexamos optimistas...

 

Regresar a características.

 

Saír