Ancylus fluviatilis. Ancílidos. (Ancílidos)
|
|
Ancylus fluviatilis: características.
|
|
|
|
| Nome científico | Nome galego | Nome castelán |
| Dimensións | Identificación | Habitats |
| Alimentación | Vese nos meses de.... | Interés |
| Protección | O Ancilos e a troita | Comportamento |
| Nome científico |
Ancylus fluviatilis. Taxonomía:
Nota: seica este ancílido é moi frecuente en Galicia en todos os cursos de auga especialmente nos regatos de montaña e cabeceiras de ríos. É a única especie de Ancylidae que se coñece en Galicia según o libro "Macroinvertebrados de las aguas dulces de Galicia" de Marcos A. González e Fernando Cobo.
|
| Nome galego |
Ancílido. Hai xente que lle chama lapas. Efectivamente lembran as lapas pero ollo, non son lapas. Deixemos pois o nome tal cual de momento.
|
| Nome castelán |
Ancílidos.
|
| Dimensións |
Sobre 5 mm.
A concha en forma de gorro frigio é típica
|
| Identificación: |
A concha en forma de gorro frigio é típica Este pequeno animaliño é o molusco máis abondoso nas augas dos ríos galegos. Trátase polo tanto dunha cuncha, tipo mexilón. Non pasa de 5 mm. Trátase dun pequeno cono. Vese que non forma espirais como a maioría dos moluscos. Seica carecen de púlmón, polo que respiran directamente por un tegumento especial.
|
| Alimentación: |
Aliméntase das algas que crecen nas pedras.
|
| Habitats: |
Están presentes en case tódolos los ríos galegos. As augas teñen que ser limpas e moi osixenadas.
É frecuente en regatos de alta montaña de canles pedregosos e de moita corrente. Nos regatos que se secan no verán mantéllense vivos por debaixo de algunhas pedras que conserven un pouco de humidade.
|
| Comportamento: |
A concha depende das correntes, a máis corrente a cuncha é máis baixa. Carece de pulmón polo que respira directamente a través dun tegumento.
|
| Vese nos meses: |
No verán.
|
| Interés: |
Normal. É moi frecuente nos regatos de Galicia.
|
| Protección: |
Non están protexidas.
|
| O ancylus e a troita: |
O ancílidos é moi frecuente nas augas troiteiras de Galicia, é semellante a unha pequena lapa, ten branquias na cavidade palial e non necesita abandonar o fondo do río para respirar, por elo non é un manxar da troita.
Esta fotografía está sacada deste link marabilloso: link de fotografías.
|
Nota: a información anterior está sacada do libro "A natureza dos nosos ríos e Ribeiras" de Victor M. López e Miguel A. Fernández.
Temén según o libro "Macroinvertebrados de las aguas dulces de Galicia" de Marcos A. González e Fernando Cobo.
![]()