|
|
|
|
| Nome Científico: |
Cuculus canorus Linn.
|
| Nome galego |
Cuco
|
| Nome castelán |
Cuco
|
| Dimensións |
Sobre 33 cms de envergadura de media.
Os machos e as femias son semellantes, inda que a femia soe ser máis apardada.
Fotografía Nicolai/Singer/Wothe Nesta fotografías vense os dous. A femia é a da dereita.
|
| Identificación: |
Os machos teñen a coloración cincenta que se ve na fotografía. O seu peito permite doadamente identificalo. Ten una ala caudal moi longa e cincenta o mesmo que as ás, que son estreitas.
Voando semella un falcón. Pero é distinto.
O cuco non planea e move as ás de arriba abaixo dunha forma especial. Normalmente non pasa coas súas ás da media do corpo.
A femia é similar pero algo máis apardada.
Ver a fotografía anterior o cuco femia. É moi máis apardada.
Ten amarelas as patas,a base do pico e o iris dos ollos.
|
| Alimentación: |
Aliméntase de vermes, eirugas, especialmente a procesionaria do piñeiro (trátase dunha ave moi beneficiosa para os piñeiros), arácnidos, avelaiñas e insectos.
|
| Habitats: |
Monte baixo, cultivo con arboredos intercalados. Tamén na beira dos bosques. Teño oído cucos nas beiras dos ríos, nas primeiras árbores en segunda liña, sobre todo en Leboreiro (Ourense).
|
| Niños: |
O cuco é un páxaro que pon o ovo en nido alleo, xeralmente de lavandeira, carrizo, etc. O que máis utiliza é o carrizo. Esto sábese dende moi antigo, o cuco pon os ovos en nido alleo. O cuco femia está vixiando a femia de outros paxaros e cando esta se aparta do niño pon o seu rápidamente e guinda un dos outros, así a nai non se dará conta do cambio. É asombroso o parecido dos ovos do cuco cós ovos do paxaro onde fai a operación anterior. O único que o ovo soe ser un pouco máis grande, polo demais é clavado. Incluso pode cambiar a cor según sexa o nido de lavandeira, carrizo ou outro. O pito o cabo duns días guinda fora do niño os outros paxariños. Os 12 días xa voa.
Este proceder do cuco produce cousas moi curiosas: as veces o cuco fillo é moi maior que os seus pais, pode darse o caso de que o pai sexa un chochín ou unha carriza. Este dende logo alimenta o seu fillo sin rechistar.
|
| Vese nos meses: |
Chega en marzo e marcha en xullo e agosto. É moi común. O cucu marca a primavera, é todo un reloxo, normalmente canta no mes de abril a mediados, pero pode adiantarse.
|
| Interés: |
Nidificante- estival de interés especial. Aliméntase de vermes, eirugas, especialmente a procesionaria do piñeiro (trátase dunha ave moi beneficiosa para os piñeiros) entre outras cousas. O interés por manter este paxaro é moi importante.
|
| Protección: |
Nidificante- estival de interés especial
|
| Curiosidades: |
Poño esta ave xa que para mín representa nos meses de marzo e abril o canto que se escoita nos ríos de Ourense. O cuco escoitase moi lexos.... "cu - cu...cu-cu" da gusto...
|
| Oir como canta e ampliar datos. |
Pódese tamén
visitar esta páxina www. para oir como canta O cuco seica canta co pico pechado, así o sonido é fortísimo e chega moi lonxe, casi nun círculo dun quilómetro. Os datos anteriores están sacados dunha www
sensacional La Sociedad Albacetense de
ornitología. Outra web moi interesante sobre o cuco é este link.
|
| Folk do cuco: |
O cuco ten sona entre os labregos de paxaro moinante (amiga de enganos), polo ben que se apaña para enganar aos compañeiros. Trátase polo tanto do símbolo do egoismo. É considerado o pregoeiro da primaveira.
Algúns utilizan o cuco para saber cantos anos lle quedan de vida, para elo a mañanciña hai que ir onde se escoite o cuco, por exemplo preto do río mao en Leboreiro no mes de marzo, unha vez no lugar hai que decir: Cuco rei, cantos anos vivirei?. Tantas veces como faga cu-cú o cuco, eses son os anos a vivir. Tamén se lle pode preguntar "Cuco, Farruco, cando me casarei?. Cada cu-cú de resposta indica os anos de soltería. Algúns refráns: Canta o cuco, tempo enxuto. "Cu-cú, tapo-cú, Cu-cú tapo-cú" (para indicar que pode chover, osea cambiar o tempo). "Dende que ven o cuco, fora o pulpo". "Cando canta o cuco logo ven o grau o suco"
Un conto moi interesante sobre o cuco é o seguinte: "Dicen que cando os rapaces atopan un niño calquera, non convén falar en alto, xa que si se entera o cuco estará moi atendo. Si os rapaces falan deben falar de seixos, ou sexa chamarlle os ovos seixos, xa que si lle chaman ovos ven o cuco e comeos, mentras que si lle chaman seixos ven o cuco e deixaos".
O cucu tamén está moi presente na poesía, por exemplo: O cuquiño a cucar, a ruliña a rular; colle o foliño e vai sementar É unha boa mostra do anterior. Catro aves escollidas son as que pasan o mar; o cuco e máis a anduriña, a rula i o paspallás. Poesía chea de saudade.
|
| Outro cuco en Ourense: |
En Galicia houbo ata non fai moito outro cuco o cuco papudo (Clamator glandarius Linn) que era moi común sobre todo en zonas cálidas de Ourense. Hoxe xa non é tan común. Este cuco pon tamén os ovos en niño alleos, máis os seus polos críanse xunto cos das grallas, pegas, choias i estorniños.
Fotografía de Ricard Gutiérrez. A parte de arriba son mouras apencadas en branco. O pescozo é branco amarelo. O rabo ten socalcos na parte posterior.
|
Fontes :
Guía das aves de Galicia. Xosé M. Penas. Carlos Pedreira e Carlos Silvar.
Tamén o Libro "As aves". Tomo II. Atlas de vertebrados de Galicia., da colección do Patrimonio Ecolóxico.
Tamén o libro "Más allá de la corredoira" de Jose Curt Martínez.
Saír
Ir a
características 
