|
|
|
|
| Nome Científico: |
Cuculus canorus Linn.
|
| Nome galego |
Cuco
|
| Nome castelán |
Cuco
|
| Dimensións |
Sobre 33 cms de envergadura de media.
Os machos e as femias son semellantes, inda que a femia soe ser máis apardada.
Fotografía Nicolai/Singer/Wothe Nesta fotografías vense os dous. A femia é a da dereita.
|
| Identificación: |
Os machos teñen a coloración cincenta que se ve na fotografía. O seu peito permite doadamente identificalo. Ten una ala caudal moi longa e cincenta o mesmo que as ás, que son estreitas.
Voando semella un falcón. Pero é distinto.
O cuco non planea e move as ás de arriba abaixo dunha forma especial. Normalmente non pasa coas súas ás da media do corpo.
A femia é similar pero algo máis apardada.
Ver a fotografía anterior o cuco femia. É moi máis apardada.
Ten amarelas as patas,a base do pico e o iris dos ollos. Ver un video da BBC:
|
| Alimentación: |
Aliméntase de vermes, eirugas, especialmente a procesionaria do piñeiro (trátase dunha ave moi beneficiosa para os piñeiros), arácnidos, avelaiñas e insectos. Claro que cós tratamentos que hai hoxe para as plagas de estos piñeiros, evidentemente o cuco ten verse afectado.
|
| Habitats: |
Monte baixo, cultivo con arboredos intercalados. Tamén na beira dos bosques. Teño oído cucos nas beiras dos ríos, nas primeiras árbores en segunda liña, sobre todo en Leboreiro (Ourense).
|
| Niños: |
O cuco é un páxaro que pon o ovo en nido alleo, xeralmente de lavandeira, carrizo, etc. O que máis utiliza é o carrizo. Esto sábese dende moi antigo, o cuco pon os ovos en nido alleo. O cuco femia está vixiando a femia de outros paxaros e cando esta se aparta do niño pon o seu rápidamente e guinda un dos outros, así a nai non se dará conta do cambio. É asombroso o parecido dos ovos do cuco cós ovos do paxaro onde fai a operación anterior. O único que o ovo soe ser un pouco máis grande, polo demais é clavado. Incluso pode cambiar a cor según sexa o nido de lavandeira, carrizo ou outro. O pito o cabo duns días guinda fora do niño os outros paxariños. Os 12 días xa voa.
Este proceder do cuco produce cousas moi curiosas: as veces o cuco fillo é moi maior que os seus pais, pode darse o caso de que o pai sexa un chochín ou unha carriza. Este dende logo alimenta o seu fillo sin rechistar.
|
| Vese nos meses: |
Chega en marzo e marcha en xullo e agosto. É moi común. O cucu marca a primavera, é todo un reloxo, normalmente canta no mes de abril a mediados, pero pode adiantarse. Hoxe en xuño do 2009 xa se comenza a decir que o Cuco xa non se escoita en moitos bosques galegos. Pode ser casualidade, pode, quero pensar que sexa cousa deste ano, que o ano que ven teñamos o cuco a cantar a tope... Quero pensar que aquela "Primavera Silenciosa" da que falaba unha ecoloxista, en realidade era unha investigadora que escribía libros en defensa da natureza, nos anos sesenta inda non chegou a Galicia, inda está lonxe... Dende logo mal camiño levamos cos nosos ríos e os nosos bosques...
|
| Interés: |
Nidificante- estival de interés especial. Aliméntase de vermes, eirugas, especialmente a procesionaria do piñeiro (trátase dunha ave moi beneficiosa para os piñeiros) entre outras cousas. O interés por manter este paxaro é moi importante.
|
| Protección: |
Nidificante- estival de interés especial
|
| Curiosidades: |
Poño esta ave xa que para mín representa nos meses de marzo e abril o canto que se escoita nos ríos de Ourense. O cuco escoitase moi lexos.... "cu - cu...cu-cu" da gusto... Pero ollo...
|
| Oir como canta e ampliar datos. |
Pódese tamén
visitar esta páxina www. para oir como canta O cuco seica canta co pico pechado, así o sonido é fortísimo e chega moi lonxe, casi nun círculo dun quilómetro. Os datos anteriores están sacados dunha www
sensacional La Sociedad Albacetense de
ornitología. Outra web moi interesante sobre o cuco é este link. Atención:
|
| Folk do cuco: |
O cuco ten sona entre os labregos de paxaro moinante (amigo de enganos), polo ben que se apaña para enganar aos compañeiros. Trátase polo tanto do símbolo do egoismo. É considerado o pregoeiro da primaveira.
Algúns utilizan o cuco para saber cantos anos lle quedan de vida, para elo a mañanciña hai que ir onde se escoite o cuco, por exemplo preto do río mao en Leboreiro no mes de marzo, unha vez no lugar hai que decir: Cuco rei, cantos anos vivirei?. Tantas veces como faga cu-cú o cuco, eses son os anos a vivir. Tamén se lle pode preguntar: "Cuco, Farruco, cando me casarei?. Cada cu-cú de resposta indica os anos de soltería. Algúns refráns:
Un conto moi interesante sobre o cuco é o seguinte:
O cucu tamén está moi presente na poesía, por exemplo:
É unha boa mostra do anterior.
Poesía chea de saudade. Outra poesía que sona moi ben é a seguinte: O cuco O cuco, cuco, cuqueiro. O cuco, cuco, cucón. ¡Madrugón e cantareiro! ¡Cantareiro e madrugón! Óise pola carballeira o vello cuco souril ó nacer a Primaveira entre o Marzo e o Abril. ¡O vello cuco, cucou e moito máis cucará! ¡O cuco non me capou e nunca me capará! Polas mañás ben cediño o cuco canta "cú-cú". ¡Como o teño por veciño eu trato ao cuco de tu! Sacada dun traballo sobre o cuco feito por Antonio Pestana.
|
| Outro cuco en Ourense: |
En Galicia houbo ata non fai moito outro cuco o cuco papudo (Clamator glandarius Linn) que era moi común sobre todo en zonas cálidas de Ourense. Hoxe xa non é tan común. Este cuco pon tamén os ovos en niño alleos, máis os seus polos críanse xunto cos das grallas, pegas, choias i estorniños.
Fotografía de Ricard Gutiérrez. A parte de arriba son mouras apencadas en branco. O pescozo é branco amarelo. O rabo ten socalcos na parte posterior.
|
Fontes :
Guía das aves de Galicia. Xosé M. Penas. Carlos Pedreira e Carlos Silvar.
Tamén o Libro "As aves". Tomo II. Atlas de vertebrados de Galicia., da colección do Patrimonio Ecolóxico.
Tamén o libro "Más allá de la corredoira" de Jose Curt Martínez.
"Primavera silenciosa". Rachel L. Carson. 1962
Saír
Ir a
características 
